Waarom ik niemand sterkte wens.

 Je hoort het mensen heel vaak zeggen ‘Sterkte’. Hoe goed bedoeld het ook is, ik hou er niet van en zal het zelf nooit zeggen. Ten eerste: ‘Wat is sterk zijn juist?’ en ten tweede ‘Waarom zou je sterk moeten zijn in een moeilijk moment?’

(Voor alle duidelijkheid, ik wil hier helemaal geen oordeel vormen over mensen die het wel doen, net omdat ik heel goed weet dat het wél goed bedoeld is. Deze blog gaat gewoon over het waarom ik het niet wil doen en daar heb ik wel degelijk mijn redenen voor, dat zal ik hieronder verduidelijken…)


Ik heb hier heel hard over nagedacht, al jaren eigenlijk en ik kwam steeds tot de conclusie dat ik mensen sterk vind die anderen meestal net niet sterk vinden. Mensen die het lef hebben om hun gevoelens en gedachten te voelen, te laten zien en dit ook durven uit te spreken. Mensen die durven huilen en kwaad zijn bijvoorbeeld. Ik heb dat zelf heel lang niet gekund trouwens…

Ik ben een kind van mijn tijd en ook ik werd opgevoed met het idee dat je sterk bent als je je groot houdt, niet huilt, geen gevoelens laat zien en altijd maar verder gaat zonder aandacht te besteden aan je verdriet, angst of andere minder aangename gevoelens. We leven nu eenmaal in een individualistische, succesmaatschappij waarin we het allemaal moeten maken. En die weg naar succes zit hem voor een groot stuk in rationeel beredeneren en gevoelens verder te minimaliseren. Heeft mij dat ver gebracht? Nee, helemaal niet. Het heeft weinigen ver gebracht. De psychische problemen nemen alleen maar toe.

Kijken we naar een overlijden. Wanneer iemand sterft, krijgt die enkele dagen rouwverlof en dan moet je eigenlijk redelijk snel weer aan het werk. De mens moet sterk zijn en wanneer je na een maand nog verdriet hebt, ben je volgens de opinie vaak zelfs gewoon zwak. Rouwens is nochtans liefhebben. Verdriet voelen = liefde voelen. Het mag er zijn en het is zelfs tegennatuurlijk om je ‘sterk’ te houden bij zulke ingrijpende gebeurtenissen.

Dat alles heeft mij ook een idee laten vormen over het zogenaamde ‘sterk zijn’ en het daaraan gekoppelde sterkte zeggen tegen iemand. Ik vind mensen die hun gevoelens niet laten zien, allesbehalve sterk. Sterk ben je als je je kwetsbaar durft opstellen en ik spreek heel bewust van durven, want makkelijk is het niet. Ik kan het trouwens ook niet altijd en heel vaak wil ik nog steeds weglopen van mijn gevoelens en gedachten, maar ik leer bij. Ik leer voelen, ik leer alles voelen.

In ieder geval heb ik besloten niemand in een moeilijk moment sterkte toe te wensen. Niet alleen omdat ik een heel andere mening heb over wat sterk is dan de doorsnee persoon. Ik vind namelijk echt niet dat dat blijven doordoen is als het leven voor jou op dat moment dikke shit is. Ik vind wel dat het durven stilstaan is bij wat iets met je doet en je gevoelens hierbij durven in de ogen te kijken, ze zelfs omarmen en dit ook te laten zien aan anderen. Ik vind het hulp durven vragen en zeggen “Sorry, het gaat even niet, ik voel me rot en gebroken!”

Nu is net dat zeker niet wat men mij vroeger wilde zeggen als ik sterk moest zijn of men mij sterkte wenste met iets. Ik vind daarnaast ook gewoon dat niemand sterk hoeft te zijn. Op moeilijke momenten mag je kwetsbaar zijn. Iedereen is een mens en door onze emoties, gevoelens, maar ook onze gedachten zijn wij kwetsbare wezens. Waarom zouden we dat negeren en verstoppen? Waarom mag ik op een kerstfeest mij niet terugtrekken in een kamer omdat ik besef dat de kans groot is dat ik nooit kinderen ga krijgen? Ja, Kerstmis confronteert mij daarmee. Bovendien hadden we die ochtend net mijn groottante begraven hebben waar gezegd werd dat ze daar haar hele leven verdriet over gehad heeft. Waarom werd ik daar toen zo op veroordeeld? Waarom? Omdat ik een mens ben met verlangens en gevoelens? Waarom wensen anderen op zo een ogenblik dat ik aan tafel blijf zitten terwijl dat niet mijn behoefte is, … Waarom is dat sterk zijn in de mensen hun ogen, maar jezelf even terugtrekken omdat je verdriet voelt niet?

Wat ik mensen wel toewens in moeilijke momenten: veel liefde en steun, ondersteuning dus. Omdat ik denk dat mensen dat veel harder nodig hebben op dat moment dan een nietszeggende “Veel sterkte”. Veel moed durf ik ook al eens zeggen, omdat het moed vraagt om moeilijke momenten door te komen en ze in de ogen te kijken, op eender welke manier je dat doet. Soms zeg ik ook “Ik weet eigenlijk niet goed wat zeggen en ben er stil van geworden”, die laatste wordt doorgaans heel erg geapprecieerd trouwens, dat merkte ik al meermaals. Maar sterkte, dat wens ik al enkele jaren niemand meer toe. Als mensen huilen, zeg ik wel dat het oké is en dat ze mogen huilen. Mensen zouden zich daarvoor niet moeten excuseren of zich er ongemakkelijk bij horen te voelen. Mogen we nog mens zijn?

Het is nodig om je gevoelens er te laten zijn, om te “verwerken” en om verder te kunnen gaan. Daar heb je tijd voor nodig, daar mag je het hele scala aan emoties echt wel bij voelen. Je mag je zelfs helemaal gebroken voelen. Eigenlijk wil dat vooral zeggen dat iets of iemand heel belangrijk voor je is/was. Het is vooral ook nodig erbij stil te staan, want doe je dat niet, gebeurt dat vroeg of laat uiteindelijk toch. En als het uitgesteld gebeurt, is het doorgaans zelfs veel heftiger. Ik zei mijn eigen psychologe afgelopen week nog dat ik niet wilde komen omdat ik niet wilde voelen en het dat uur natuurlijk net heel erg de bedoeling is dat wel te doen. “Oké”, zei ze, “maar je zit hier wel” “Ja”, zei ik, “want ik weet wel dat het nodig is. Anders loop ik vast.”

Het is trouwens vanuit de overtuiging dat ook de minder aangename gevoelens en gedachten van het leven mogen gedeeld worden, dat ik deze blog schrijf… Omdat ik heel goed weet hoe moeilijk het is als iedereen je laat weten dat je niet mag voelen of het toch niet mag delen. Delen = helen… Dat is zo, ik voel dat. Anderen voelen dat ook. Herkenning en erkenning is dat ook trouwens.

29 gedachtes over “Waarom ik niemand sterkte wens.

  1. het is maar net welke emotionele waarde je aan een bepaalde uitdrukking geeft. Voor jou is die waarde bij ‘sterkte’ zo te lezen vrijwel niet aanwezig, en bij ‘veel liefde en steun’ wel. Met dat soort uitdrukkingen, net zoals gecondoleerd, is het vaak zo dat iemand ze helemaal niet echt hoort, maar dat die ander het veel belangrijker vindt dat je iets zegt.

    1. Tuurlijk is dat heel persoonlijk en hangt het af van welke waarde je aan iets geeft. Ik geef daarom ook mee waarom ik het nooit zeg.

      Ik ben wel van mening dat de andere niet altijd wil dat je iets zegt, maar eerder dat je er gewoon “bent”.
      Ik heb ooit voorgehad dat ik iets vertelde, beste vriendin overleden toen, en de andere persoon me gewoon iets te drinken gaf toen omdat die ook niet wist wat zeggen. Dat is niets zeggen, maar wel een mooi gebaar op dat ogenblik. Een andere vriendin is ooit komen poetsen na het overlijden van mijn partner omdat ik er de fut niet voor had toen en mijn zus nam me gewoon ergens mee naartoe toen. Je moet echt niet altijd iets zeggen. Zelfs mijn arts gaf me gewoon een koffie nadat mijn partner was overleden en zei verder ook niet veel… Dat is ook heel oké. 😉

  2. Daarnaast is “sterkte” ook heel vaak net zo een automatische reactie als “goed” zeggen op de vraag “hoe gaat het?” en gaat het om hetzelfde mechanisme… we moeten onszelf vooral verstoppen in deze samenleving.

  3. het woord sterkte komt natuurlijk wel van de wens dat iemand sterk kan zijn in een moeilijke periode, dus vind ik de associatie ook niet zo vreemd. Dat is dan verder compleet losstaand van wat men onder het woord sterk verstaat. Ik ben zo iemand die zich daar ook al vaak vragen bij gesteld heeft. Al is het dan eerder omdat het vaak heel inhoudloos overkomt en een soort mechanisme is in dezelfde richting als vragen hoe het met iemand gaat omdat het zo hoort, maar dan vooral verwachten dat de andere “goed” zegt en dat je verder eigenlijk niet veel uitmaakt hoe het met die persoon gaat.

    Zelf weet ik ook wel wat sterkte betekent, jijduidelijk ook, maar ik denk dat iedereen daar een andere invulling aan geeft. Ik vind iemand sterkte wensen hetzelfde als iemand extra kracht wensen voor een moeilijke tijd en heeft iemand dat altijd nodig? Ik denk het niet. Je zou het in een bepaald opzicht ook troosten kunnen noemen. Het kan een hele mooie manier zijn om iemand te steunen, maar zo vat ik zelf niet altijd het woord sterkte op. Het ligt er ook aan ook aan hoe het precies gezegd wordt. Als iemand mij zou troosten met alleen het woord sterkte, zou ik daar persoonlijk niet veel beter van worden. Integendeel. Ik heb het heel vaak als heel inhoudloos ervaren toen men hoorde dat ik kanker had. Er waren andere woorden en reacties die veel oprechter leken die periode. En inderdaad, wanneer ze je vaak zeggen dat je maar sterk moet zijn wanneer je eigenlijk wil huilen en men dat net zwakte vindt is die associatie niet zo heel gek eigenlijk.

    Dat is althans mijn idee erover.
    Ik vind het sowieso ook wel interessant om hierover na te denken. En dat ben ik nu dankzij je artikel heel duidelijk ook aan het doen.

  4. Wat mooi geschreven, ik snap je helemaal. Nou denk ik dat je als je zegt: “sterkte” je iemand kracht toewenst en niet een oordeel velt of iemand wel of niet sterk is of zou moeten zijn 😉 Verder herken ik je heel erg in je verhaal en vind ik het ontzettend knap dat je zo in je kracht staat door er zo openhartig over te vertellen.

  5. Ik snap hoe jij het ziet. Zelf zie ik sterk zijn en niet huilen niet als iets negatiefs. Maar voor ieder is dat anders natuurlijk. Ik vind sterk zijn een prachtig iets, dus als ik iemand sterkte wens dan wil ik diegene ook echt sterkte gunnen. Sterkte als in moedig zijn in een tijd van wanhoop, sterkte als in de zelfverzekerdheid die je moet hebben in moeilijke keuzes. Sterkte als in kracht ervaren na een flinke huilbui en weer door.

    Zo zie ik het. Maar snap ook als mensen het niet zo voelen.

  6. Het is idd afhankelijk van welke connotatie je aan ‘sterkte’ geeft. Ik heb er persoonlijk geen probleem mee. Terwijl ik ook volledig geloof in de kracht van kwetsbaarheid. Je kan daarvoor het boek van Brené Brown lezen (‘De kracht van kwetsbaarheid’). Als ik iemand sterkte toewens, dan mag de ander dat zelf invullen en dat heeft voor mij helemaal niks te maken met het feit dat je vindt dat de ander sterk moet zijn. ‘Sterkte’ kan gewoon betekenen dat je hoopt dat de ander de kracht en de moed (of dus ‘de sterkte’) vindt om zich op termijn weer wat beter te voelen. Hoe je die moed of sterkte terug vindt, is persoonlijk. Ikzelf heb er ook veel nood aan om mijn emoties te voelen zodat ik er meer vat op krijg en het op termijn een plaatsje kan geven. Maar dat werkt niet voor iedereen. Kwetsbaarheid heeft voor mij ook een enorme kracht. Zoals Brené Brown het zo mooi zegt: What makes you vulnerable, makes you beautiful.

    1. Naar aanleiding van deze blog had iemand op mijn facebookpagina ook al gesproken over dat boek. Misschien moet ik dat toch eens gaan opzoeken in de bib of zo…

      verder heb ik ook een boek met de titel “de kracht van depressie” bijvoorbeeld, ook dat heb ik een zeer waardevol boek gevonden, vol prachtige inzichten!

  7. Het is een mooi onderwerp om eens bij stil te staan. Een stukje omdenken. En je hoeft inderdaad niet altijd sterk te zijn, en emoties laten zien zie ik ook niet als zwakte, dat vind ik juist sterk!

  8. Ik zeg het wel, maar meer om iemand een hart onder de riem te steken in een moeilijke tijd. Je kunt ook sterk zijn door je verdriet en gevoelens te delen ipv je groot te houden.

  9. Heel mooi stuk en ik ben het met je eens over het woord sterkte. Ik vind het een ongelukkig gekozen woord en gebruik het niet vaak.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.