En psychologie dan?

Ik was 14 toen ik uit de bib een boek van Sigmund Freud leende… Ik begreep echt niet alles wat erin stond en het was best zware kost, maar mijn interesse was gewekt. De reden dat ik dat boek meenam? Ik had een vreemde droom die altijd opnieuw terug kwam en ik wilde weten wat die wilde zeggen. Het is niet zo dat ik de verklaring na dat boek wist trouwens, maar ik heb het wel heel graag gelezen. Toen ik daarna terug naar de bib ging, nam ik een ander boek van hem mee… “Begreep jij daar dan iets van?”, vroeg een collega ooit. Ja, iets wel, het meeste zelfs wel, maar er waren ook zaken waar geen jota van begreep toen, dat is waar. 😊

Freud is de grondlegger van de psychoanalyse, men zou kunnen zeggen dat hij de eerste psychiater ooit was en aan de wieg stond van een toen nieuwe tak in de geneeskunde, namelijk psychiatrie. Op zich was het enige wat hij als neuroloog deed, zoeken naar mogelijke oorzaken van iet of wat afwijkend gedrag van de toen gangbare normen… Hij vormde zich daar bepaalde theorieën over en de psychiatrie was geboren. Zeer korte samenvatting. 😉

Nu ja, 14, dat was het derde middelbaar en ik ging verder op zoek. Ik las boeken over psychologie en psychiatrie, de interesse was geboren. Toen ik 15 was, stond mijn besluit vast: ik ging psychologie studeren. Nu moet je weten dat mijn vader dat best een vreemde keuze vond, psychologie is geen exacte wetenschap en ik vermoed dat hij veel ervan zever in pakskes vond. Ik ben van karakter uit al wel een heuse vragensteller, mijn moeder noemde me als klein kind al een klein filosoofje, het was dus helemaal niet zo gek dat ik dat zo interessant vond. Veel hoor je als drijfveer om psychologie te gaan studeren “anderen helpen”. Nu ja, dat vind ik sowieso ook een mooi gegeven, maar de voornaamste reden waarom ik dat wilde doen, was toch vooral interesse. Het had verder ook helemaal niets te maken met eigen psychische problemen die later ontstonden, hetgeen wel heel vaak gedacht werd in mijn geval en waar ik eerlijk gezegd ook kwaad van werd omdat het helemaal niet waar was. Ze zeggen vaak dat mensen het gaan studeren om zichzelf beter te leren begrijpen, heb ik zelf altijd een gekke reden gevonden, altijd, en ik weet zeker dat ik het nooit om die reden wilde gaan doen. Ik weet ook heel zeker dat ik het niet wilde doen omdat ik het later ook moeilijk kreeg. De enige reden was poepsimpel: ik vind het interessant! Om net dezelfde reden vind ik filosofie interessant, maar laten we eerlijk zijn: daar kan je heel concreet gezien echt niets mee doen.

Nu ja, zoals ik al zei, kreeg ik het later psychisch ook wel moeilijk. Ik zat in het 6de middelbaar toen. Ik had al een kot in Leuven, was naar de infodag geweest en mijn eindwerk in het 6de middelbaar ging vanuit deze interesse ook die richting uit: “zelfdoding bij jongeren” en ik ben er stiekem nog steeds heel trots op, veel trotser zelfs dan hetgeen ik maakte tijdens mijn studies verpleegkunde. Jaja, psychologie werd het, ik was ervan overtuigd… Toch ging ik aan het twijfelen… Psychisch was ik niet goed, mijn punten waren in het 6de jaar in juni ook niet zo goed en om eerlijk te zijn, hebben enkele leerkrachten toen stilzwijgend genoeg punten gegeven zodat ik dat diploma had. De reden? Ze wisten wel dat ik het kon, maar ze wisten ook dat ik psychisch een wrak was toen en dat dat de reden was dat mijn punten achteruit gegaan waren. Net na die examens werd ik op de PAAZ opgenomen (PAAZ = Psychiatrische Afdeling van het Algemene Ziekenhuis). En ik wilde psychologie gaan studeren? Psychologie, dat is universiteit… Nu heb ik sowieso faalangst, dus examens waren voor mij steeds een hel waarin ik het overzicht van pure paniek heel vaak kwijt raakte, maar in mijn “toestand” zou studeren helemaal niet lukken. Vanuit die bedenkingen, ging ik dan maar voor verpleegkunde. Het was dan al van in het prille begin de bedoeling dat ik dan voor psychiatrie zou kiezen, uiteraard, ik wilde wel iets met mijn interesse doen… Na die opname op de paaz (3 maanden) ging ik naar de hoge school en begon aan de studie verpleegkunde. Proefexamens in november, dat was een fiasco. Het was toen dat ik besefte dat ik werkelijk niets op school zat te doen, nog wel een stage probeerde maar al goed genoeg wist wat ik moest doen. Tijdens die stage stopte ik voorlopig ook met school en liet me terug op de PAAZ opnemen, dit keer wel met de bedoeling om daarna voor een langdurige therapie in opname te kiezen in een psychiatrisch ziekenhuis. Ik was daar een jaar, deed er psychoanalyse en ging daarna terug studeren voor verpleegkunde. Mijn punten waren héél goed, eerste van de klas en om eerlijk te zijn: Ik vloog letterlijk door die studies. Niet dat ik het durfde uitspreken toen, maar verpleegkunde was voor mij echt spotgemakkelijk. Het is wel hard werken en het zou de moeilijkste hoge school richting zijn omdat je van in het prille begin al heel veel praktijk en stages hebt, maar die wel moet combineren met even veel lesuren dan de andere hoge school richtingen. Ik deed het ook heel graag, zeker eens ik in de richting psychiatrie zat. Elke jaar grote onderscheiding, eerste jaar zelfs grootste onderscheiding en de docenten zeiden dat ik duidelijk “onder mijn niveau” studeerde. Tegelijkertijd vonden ze het zo mooi, want het wilde zeggen dat ik echt graag verpleegkundige wilde worden. Nu heb ik de job van verpleegkundige inderdaad altijd heel mooi gevonden. Op zich is dit echt wel een soort altruïsme, anders begin je niet aan die studies, denk ik. Mijn vader zei van in het begin dat het veel te hard werken was voor veel te weinig geld. Toen geloofde ik dat niet, ondertussen wel. Ik ben meer dan 10 jaar geleden afgestudeerd. Toen was het al een zware job, maar nu? Ik durf zelfs het woord uitbuiting gebruiken, steeds minder werkkrachten voor steeds meer werk. Besparingen noemen ze dat dan en de patiënt is er eigenlijk nog de grootste dupe van… Het maakt de job ondraaglijk, echt ondraaglijk en ik bedacht me vaak “hiervoor ben ik echt geen verpleegkundige geworden”, ik heb heel vaak gedacht dat ik mijn job op die manier onmogelijk nog goed kon doen en dat is behoorlijk frustrerend. Om terug te voelen waarvoor ik deze job gekozen had, ging ik uiteindelijk als vrijwillige verpleegkundige aan de slag. Erg eigenlijk…

 Weinigen houden het nog vol en qua risico op burn out, staat verpleegkundige op nummer 1 in de lijst van beroepen. Op 2 zorgkundigen en op 3 artsen trouwens. Gezonde sector, die gezondheidssector, ahum…. Als ik gewoon nog maar zie wie er van mijn groep afgestudeerden nog als verpleegkundige werkt, dat zegt meer dan genoeg. 2 van de meer dan 30…. Nochtans waren we allemaal even enthousiast en gemotiveerd op de dag dat we ons diploma in handen kregen en zongen we op het podium “verpleegkunde boven” op de tonen van “Vlaanderen Boven” van de Raymond.

Trots op mijn diploma, want verpleegkundige is echt een job om trots op te mogen zijn vond ik, ging ik snel daarna aan de slag. Ik werkte eerst als thuisverpleegkundige, daarna ook als ziekenhuisverpleegkundige, uiteraard ook als psychiatrisch verpleegkundige en zelfs als begeleider in de buitenschoolse kinderopvang voor kinderen met psychische problematieken. Ik ging in avondonderwijs orthopedagogie bij studeren, hetgeen ik op één jaar kon doen wegens al de vrijstellingen die ik had en ook dat haalde ik zonder problemen. Daarna deed ik ook nog een postgraduaat “verpleegkunde en andere culturen”, een opleiding tot kinderwensconsulent en dieetleer voor verpleegkundigen waar ik onder andere leerde over het effect van voeding op darmen en dus ook op depressie. Je moet weten dat dit jaren geleden was en men het nu pas naar boven gebracht heeft… In de thuisverpleging was ik de referentieverpleegkundige psychiatrie, in de psychiatrie referentieverpleegkundige voeding. Ook was ik ooit stagebegeleidster op dienst en vooral dat vond ik leuk om te doen.

De job van verpleegkundige bleek voor mij ook te zwaar, dit had te maken met hormonale problemen en een verstoorde melatonine productie. In shiften werken is hier heel nefast voor, ik deed een tijdje vast nacht maar dat was dan helemaal geen goed plan, hoewel het in begin een hele verbetering was tegen in shiften werken. Met vaste nacht kan je immers wel terug een vast ritme voor jezelf aannemen, al is het dan een omgekeerd ritme. Ik begon in een dagtherapeutische setting die de herstelvisie hoog in het vaandel droeg en had het gevoel eindelijk op mijn plaats te zitten, maar ondertussen kreeg ik een verkeersongeluk… Ik kan niet lang meer rechtstaan, laat staan echt lopen en de job van verpleegkundige werd definitief voltooid verleden tijd. Ik heb daarvoor echt al gehuild… maar jobheroriëntering drong zich zo wel sowieso op.

Nu is al die tijd de studie van psychologie blijven hangen, met een groot gevoel van spijt dat ik het toen niet hebben kunnen studeren. Ik heb op al die jaren wel heel vaak momenten gehad dat ik dacht “flut, al de rest, ik ga psychologie studeren, alsnog mijn oorspronkelijke studiedroom waarmaken”, ik ben ook wel enkele keren aangeschoven in de lessen aan de KUL. het valt ook helemaal niet op als je daar bijzit en ik volgde veel bijscholingen voor psychologen en aanverwante beroepen! 😉 Ik herinner me een les over fobieën bijvoorbeeld, uiterst interessant en heeft dus inderdaad echt niets te maken met het waarom ik ooit problemen kreeg… 😉

Toen ik aan fertiliteit als alleenstaande begon, heb ik van in het begin gezegd: “als dat kind krijgen niet lukt, ga ik alsnog psychologie studeren.” Het was mijn plan B trouwens, vanuit mijn interesse voor psychologie weet ik ook dat dat belangrijk is, haha, ergens help ik mezelf dus toch wel! Oeps… :p  Het ziet er naar uit dat dat nu effectief ook gaat gebeuren. Ik twijfel tussen de KUL en de VUB, ga sowieso naar de infodagen. Misschien doe ik in tussentijd nog één poging. De lessen beginnen pas eind september, begin oktober, dus dat kan eventueel nog wel. Maar de kans is groot dat ik 20 jaar nadat mijn interesse gewekt werd alsnog psychologie ga studeren en eigenlijk zie ik daar heel erg naar uit. Mijn voornaamste motivatie is nog steeds niet mensen perse willen helpen, laat staan mezelf. Het is pure interesse, ik wil ook helemaal geen klinisch psycholoog worden trouwens, ik wil de onderzoekspsychologie ingaan, want dat vind ik interessant aan psychologie… het onderzoeken en analyseren van menselijk gedrag, mechanismes, gedachtengangen en emoties. Zelf heb ik al een paar keer meegedaan aan psychologisch onderzoek trouwens, net omdat ik het zelf zo interessant vind. En ook al ben je dan geen klinisch psycholoog, je helpt met onderzoek ook nog steeds mensen. Ah ja… 😉

Psychologie dus… Ga voor je dromen, zei mijn overleden vriend altijd, daarom kies ik nu eindelijk voor psychologie… eindelijk…

26 gedachtes over “En psychologie dan?

  1. Heel goed als je toch gaat doen wat je altijd al hebt willen doen. Ik vind het knap. Ik heb als verpleegkundige ook op psychiatrie afdelingen gewerkt en vond het vak psychologie altijd erg inspirerend.

  2. In ieder geval, veel succes! Ik ben er zeker van dat je hier ook door vliegt, al was het maar omdat je er inderdaad zoveel interesse in hebt, dat is altijd de beste motivatie voor een studie en geeft de grootste kans op slagen.

    Inderdaad wel bijzonder dat je op je 14de al Freud las.

  3. Wat een mooie stap. Zelf vind ik psychologie ook erg interessant. Ook gedrag vind ik altijd reuze boeiend. Ik werk zelf op een IBG woning voor mensen met een verstandelijke beperking en moeilijk verstaanbaar gedrag. Daar komt die kennis goed van pas.

  4. Fijn om nu toch je droom waar te maken! Vind het erg knap van je dat je het zomaar durft. Het is niet iets klein wat je gaat doen. Toch denk ik dat het een goede keuze is. Ik wens je heel veel succes toe!

Laat een reactie achter op beautyandlifebycecilia Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.