De strijd is gestreden…. of toch niet?

Dat het de laatste keer was, had ik op voorhand gezegd. Ik had een donor en nog een terugbetaalde poging staan die ik dan voor de eiceldonor zou gebruiken. Die donor heeft uiteindelijk 1 embryo opgeleverd. Die vrouw van het labo zei dat ze waarschijnlijk slechte eicellen zal gehad hebben, daar nam ik dan een donor voor. Omdat ik onder andere dat probleem had! Toen ik de assistente van mijn fertiliteitsarts zei dat dat wel serieus tegenviel, begon ze meteen met “beter 1 goed embryo dan…” Ik liet ze niet eens uitpraten, wat een dooddoener… Dat wist ik ook wel, maar 3 goede embryo’s was ook beter geweest en verre van een onrealistische verwachting geweest en iedereen weet dat meer embryo’s ook meer kansen zijn. Logisch toch? Echt iedereen die er iets van kent, zei dat het belachelijk weinig was voor een donor. Sommigen zeiden zelfs dat ik moest eisen dat ik gratis een andere donor kreeg ter compensatie. Nu ja, ze weten dat ook niet op voorhand natuurlijk, dat weet ik ook wel… maar ik heb via eiceldonatie echt geen eerlijke kans gekregen. Dat zegt ook werkelijk iedereen. Ik had het al opgegeven toen ze me zeiden dat er maar 1 overgebleven was eigenlijk, al heb ik toch nog echt wel alles gedaan om dit ook nog te laten slagen: voeding, acupunctuur, yoga, massage, … het was erop of eronder.


Toen ik een spierwitte zwangerschapstest in handen had, huilde ik heel hard, maar dan ook heel hard. Tegelijkertijd voelde ik een rust over me heen komen, het was gedaan. Het jaren lichamelijk en psychisch lijden: het was eindelijk gedaan. In mijn gevoel was er plaats voor rust en veel verdriet. Het voelde gek genoeg goed, al dat verdriet dat er van mij mocht zijn, heel goed zelfs. Ik zou nooit moeder worden, maar ik kon nu wel terug mijn leven opnemen. Het leven dat zo lang stil gestaan had, niet helemaal natuurlijk, maar op vele punten wel. Ik begon de volgende dag al:

Ik kan nu namelijk eindelijk die andere droom gaan waarmaken: psychologe worden. dat wat ik op mijn 18de al wilde doen, maar waar de omstandigheden toen niet geschikt voor waren zodat ik dan maar (psychiatrische) verpleegkunde ging doen. In ieder geval: ik twijfel tussen de VUB en de KUL, dus ik start een vergelijkende studie. Het doet me dromen, het voelt goed. Het voelt heel goed zelfs. Ik moet die dag naar het fertiliteitscentrum voor een bloedafname zodat men kan bevestigen wat ik al weet. Ik wil niet gaan, wat voor zin heeft het ook, maar anderen overhalen me.



Net voor ik wil vertrekken, stuurt iemand me “Vlinders in haar buik” van Niels Destadsbader door. “voor jou”, schijft die persoon erbij. Ik wist al van het bestaan, ik had het nog nooit gehoord, ik ben ten eerste geen fan van Niels Destadsbader, verre van zelfs. Maar ik moet ook eerlijk zeggen dat ik het nog niet had willen opzetten. Ik ben misschien dom want nu klik het wel open, al vanaf de eerste woorden huil ik. Die hele tekst is zo herkenbaar. Het gaat over zwangerschapsverlies, maar is ook zo van toepassing op onvervulde kinderwens. Je hoort zo vaak dat het gevoel hetzelfde is, ik denk dat dat echt wel zo is. Dit liedje bevestigt dat. Ik huil, hard, misschien zelfs op het hysterische af. Ik moet vertrekken naar het fertiliteitscentrum. Ik ga dan toch maar, wie weet ben ik zo een gek geval dat negatief test op een urinetest maar toch zwanger is, yeah right, precies dat ik het geloof, niet dus! Waarom mag ik hiervoor eigenlijk niet naar de huisarts, dat is achter de hoek. Al die investeringen, het klinkt onnozel, maar dat ben ik na al die tijd ook zo moe…  De hele rit naar Leuven huil ik. Ik parkeer, ben te vroeg, loop naar binnen, want ik moet dringend naar de wc, gevolg van de utrogestan: hormonen, altijd fijn. Ik kom van de wc en mag meteen mee voor de bloedafname. Ik zeg de verpleegster dat ik al een urinetest gedaan heb. En? Vraagt ze. Negatief en ik begin bijna weer te huilen, al zijn mijn ogen sowieso nog vochtig… Ai, zegt, ze. Ja, zeg ik en het was de laatste keer. Als ik vertrek, wrijft ze over mijn schouder: “courage” zegt ze. De tranen prikken, ik vraag of ik nog naar langs de dokter moet. Nee, ik vraag wanneer ze me gaan bellen voor de uitslag. De secretaresse weet het niet. De dokter hoort het, komt buiten en zegt “in de ochtend”. Oke… De dokter zegt nog “veel succes”. Ik haal mijn schouders op, ik weet toch al dat het negatief is, zeg ik. Ze zegt niets meer, ik heb betaald ondertussen, ga naar buiten. Ik raak niet in de parking, denk ik en sta te foefelen aan de paal voor de toegang.  Een man zegt “mevrouw, de deur staat al open.” Ik wil half lachen van “domme ik” en kijk naar de man en lach waarschijnlijk eerder groen. Hij kijkt me aan: “Gaat het mevrouw?” Nee, zeg ik en ik ga de parking binnen. De man staat buiten en kijkt me verdwaasd na, whatever, hij vroeg ernaar en ik wil verder er ook niets over zeggen, zeker niet tegen een wildvreemde.

Ik rij weer naar huis, ik mag langs gaan bij een vriendin vanavond, ik ben blij, ik wil niet alleen zijn. Ik krijg er eten, een knuffel en een fijne babbel. We praten over vanalles, weinig over wat ik weet van deze poging en het definitieve ervan, ze weet ervan, maar ik wil er eigenlijk ook niet over praten. Ik denk dat ze dat voelt, ik weet zeker ook dat het wel gemogen had, had ik dat wel gewild…

Ik ga naar huis, ik ben ontspannen, ik kijk “de ideale wereld” en ik ga slapen… eigenlijk voel ik nog steeds die enorme rust naast het enorme verdriet.

Vrijdag, ik ben vroeg wakker, al om 4u, het is niet nieuws, dat is bijna elke ochtend zo. Ik heb hoofdpijn, keelpijn en ik ben rillerig. Ik ben misselijk en heb enorm veel buikkrampen. Met de hormonen ben ik al gestopt. Nee, ik heb nog geen telefoon gekregen, maar het is eigenlijk toch zeker dat het nee is…  Ik heb de dag ervoor trouwens al niets meer gebruikt van die prullen. Ik kijk er ook naar uit dat ze weer uitgewerkt zullen zijn… het is een merde, elke keer opnieuw.  Ik sta op, ik bibber en zweet tegelijkertijd. Heb ik koorts? Ik meet: 38,6…. Toch maar afspraak maken bij de huisarts, dit duurt nu toch echt al weken, denk ik, en koorts komt niet van hormonen. Maar ja, misschien moet ik toch maar eerst zeker weten of ik niet zwanger ben, dat is handig om weten voor wanneer ze iets moet voorschrijven. Els, wat maak je jezelf nu wijs, je bent niet zwanger, dat weet je goed genoeg. Maar stel u nu voor dat ik zo een vreemd geval ben die vals negatief test. Een vriendin had trouwens gezegd dat ik voor die bloedafname moest gaan om dat ik altijd zo ‘normaal’ ben op medisch gebied… zelf in mijn geval: het zou echt wel gek zijn. Dit is al 15 dpo, dat moest positief zijn. Ik wacht, voel me echt ziek. Ik kijk op internet, mijn huisarts heeft best veel plaats nog vandaag. Geruststelling, ik wacht. Ik kan nog wat afwachten om te zien wanneer ik die afspraak erin zet. Het is middag, nog niets, dat is geen ochtend, hè. Een vriendin stuurt een berichtje met de vraag of ik al iets weet: “nee”. Zelf bellen, zegt ze. Ik bel, ze hebben middagpauze, pas om 14u terug bereikbaar. Bijna om 14u stipt krijg ik telefoon. Negatief. Oke, het voelt niet als een tegenslag of een verrassing, ik wist het al.

Ik maak een afspraak bij de huisarts. Als ik bij haar zit, onderzoekt ze me eerst. Ik krijg een voorschrift voor medicatie, maar dat mag je eigenlijk niet nemen bij fertiliteit, zegt ze. Ik stop toch, whatever…. Trouwens moest ik toch verder doen, kom ik sowieso terug op een wachtlijst terecht. Donor, weet ge wel… wat een klucht eigenlijk, die donor, echt een klucht. Eigenlijk ben ik kwaad en dat voel ik nu pas: ik heb geen eerlijke kans gekregen via een donor. Uiteindelijk komt er toch wat naar boven bij mijn huisarts. Ik ben het beu, zeg ik, ik ben het echt beu, al die behandelingen, zo beu! Ze luistert, is vol begrip, ik heb ook geluk dat er niemand na mij zit te wachten, dat is waar. Ze neemt tijd, ik praat, zij luistert. Eigenlijk vindt ze ook dat één embryo voor een donor geen eerlijke kans was en dat zegt ze ook. Of ik toch niet nog een keer zou proberen, zegt ze, nog één keer dan. Natuurlijk alleen maar als ik dat zelf lichamelijk en psychisch nog aankan, zegt ze nog, want het heeft al zoveel van je lichaam gevraagd, zegt ze. Tja…. Dat is een understatement, als je alleen nog maar kijkt naar hoeveel ik bijgekomen ben…

Ik ga naar huis, twijfel, ga in overleg, denk, pieker, denk heel veel en pieker nog meer dan ik denk heb ik het idee. Misschien dan toch? Ik maak terug een afspraak bij mijn fertiliteitsarts. Het is pas op 7 maart, dat is nog ver, al wil ik het nog steeds niet. Het is gelukkig nog een maand wachten. Maar ik denk ook aan een andere arts. Een die niet verbonden is aan een ziekenhuis, gespecialiseerd in eiceldonatie, geen wachtlijst heeft, werkt met verse embryo-terugplaatsingen en sowieso meer dan 1 terugplaatsing garandeert, zelfs al levert de gekozen donor voor u veel minder op. Financieel vraagt hij sowieso meer dan in het huidige centrum, het is privé, maar er is ook meer kans, dat is wel heel duidelijk. Bovendien was dat hele eiceldonatieverhaal in het centrum waar ik ga zo erg tegengevallen tegenover toen ik nog met mijn eigen eicellen bezig was, in gevoel dan ook, nu heb ik het niet over het resultaat. Het klikt niet met de assistente van mijn arts in dat programma en ik kom ook echt niet graag in het ziekenhuis waar ik dan ook moet zijn naast waar ik het al gewoon was…  Dat is bovendien niet bij de deur en dan moet je stomweg over en weer rijden om bijvoorbeeld voor de donor te betalen, want dat moet ginder en mag niet via mijn online bankieren gaan. God mag weten waarom… betalen is toch betalen? Maar goed, daarvoor moest ik dan even over en weer. Dat duurt niet lang mevrouw, nee, alleen maar een uur of drie…

Och ja… ik weet echt niet of ik dat terug wil. Ik vind wel dat ik een zeer bekwaam arts heb, dat meen ik. Hij heeft mij ook echt al verder gekregen dan welke arts daarvoor dan ook en zeker als je weet dat ik door anderen al helemaal “opgegeven” was. Maar deze laatste ervaring? Dat heeft niks met hem te maken, maar met alles errond!

En dan is er nog Spanje… maar daarbij heb ik gewetensproblemen eerlijk gezegd.

En de kosten zijn er dan ook nog… mijn laatste terugbetaalde poging was een maat voor niks, is ook niet de eerste poging waarvan ik al vond dat het geen eerlijke kans was, maar kom… ze zijn er wel allemaal door.  De kosten zijn niet niets, zeker niet met donors, dubbele donors: een vrouw en een man… De prijs durf ik niet eens zeggen, het is zot dat te willen betalen!


Het is gedaan…
of misschien dan toch niet…

laat alles eerst bezinken, zeggen vrienden…
tja, ik denk aan niks anders…
de rust is terug weg
en ze was zo welkom



25 gedachtes over “De strijd is gestreden…. of toch niet?

  1. Dat lijkt me niet correct dat je maar 1 eicel had van die donor. Ik herken in je woorden de frustraties en de lange weg naar een kinderwens. Lang heb ik ook zitten sukkelen maar wanneer ik los had gelaten, kwam het er toch van. Ga op je gevoel af. Veel succes en moed!

      1. Ik snap dat je vol negativiteit zit, maar alles kan, ook wanneer het onmogelijk lijkt. Het is een raad die ik ook kreeg, zoals velen in hun vruchtbaarheidsbehandelingen. Sterkte.

      2. Liesje, ik heb nog nooit een eisprong gehad, de eicellen die ik bovendien wel heb zijn ook van nougabollen kwaliteit. Daarnaast werkt mijn eigen lichaam en hormonaal systeem ook tegen. Op mijn 17de werd gezegd dat ik waarschijnlijk nooit kinderen zou krijgen en dat zelfs met fertiliteit de kans quasi onmogelijk was. Fertiliteitsartsen die zeggen dat ze het nog nooit zo erg gezien hebben en mij zelfs vlakaf gezegd hebben: mevrouw, jij zal nooit zwanger raken of zoals die ene ooit zei: “een vrouw van 80 raakt makkelijker zwanger dan jij.” Het is een familiaal probleem en ik ben niet de eerste in onze familie zonder kinderen… in 2009 zat ik voor de eerste keer in een fertiliteitscentrum voor de kleine waterkans die er enkel op die manier kon zijn…

        Dat is niet negatief zijn, dat is van in het prille begin realistisch zijn…
        Niet alle vruchtbaarheidsproblemen zijn hetzelfde.

  2. Het klinkt als een heftig en pijnlijk proces. Teleurstellend dat er maar 1 eicel was. Ik kan me voorstellen dat dit de kans op succes inderdaad kleiner maakt.

  3. Ik had het zo graag anders voor je gewild en gewenst. Maar zoals ik eerder al zei: ik heb alleen maar enorm veel bewondering voor u gekregen. Altijd vol moed en volharding, ruimte voor je verdriet laten en toch ook nog steeds anderen hun geluk gunnen. De twee naast elkaar laten staan en niet verwarren.

    Je hebt alles gedaan wat binnen je mogelijkheden ligt, ik zou dit denk ik al niet hebben kunnen volhouden. Die beslissing moet je inderdaad zelf nemen. Gij zijt een ongelooflijk sterke madam, geloof dat maar!

    1. ja, ik ben al sinds mijn tienerjaren enorm geïnteresseerd in psychologie. Ik had op mijn 14de een boek van Freud meegenomen uit de bib, gewoon nieuwsgierigheid eigenlijk. Het was ook meteen de zwaardere kost, dat wist ik toen nog niet, ik wist amper wie Freud was toen, denk ik. Maar ik vond het wel meteen zeer interessant en dat is nooit gestopt! 🙂

  4. Veel sterkte, ik vind het verschrikkelijk dat je dit allemaal moet meemaken. Ik heb het met een collega ook eens gehad over haar “avontuur” om zwanger te raken, en dat raakte mij echt. Ik ken er zelf niks van, maar toen ze vertelde hoe heftig het allemaal is schrok ik toch even. Vooral mentaal, denk ik, moet je écht wel sterk zijn.
    Ik hoop dat je je beter voelt of gaat voelen, en ik ben ervan overtuigd dat op een dag alles goedkomt, en je kan terugkijken op deze tijd en blij bent omdat je hebt doorgezet.

Laat een reactie achter op juf Liesje Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.