Eenzaam kerstfeest?

De feestdagen, het is met wat. Niet alleen zijn deze dagen voor mij zwaar beladen door mijn verleden, ze hebben in de loop der jaren ook geen fijne dingen met zich meegebracht. Ik heb de feestdagen nooit echt leuk gevonden, al vond ik oudjaar elke keer net iets fijner dan Kerstmis. Van Kerstmis sprak ik altijd over het meest hypocriete feest dat er was, er was niets fijn of gezellig aan in mijn ogen en beleving en betekende voor mij in eerste instantie ruzie en geweld. Daar wens ik nu verder niet op in te gaan, maar het is wel zo. Ik heb dit jaar wel voor de eerste keer echt een eigen kerstboom gezet. Ik wil nieuwe en leuke herinneringen maken aan Kerstmis, zei ik mijn psychologe, maar ik zou de kerstboom liever terug afbreken. Dat kan toch? zei mijn psychologe daarop, niemand hoeft toch te zeggen dat die moet staan? Nee, maar ik wil het kunnen doorstaan, hoe triggerend deze dagen ook zijn.


Nu is Kerstmis voor vele mensen een zwaar beladen feest. Bij mij is het deels door wat er in het verleden gebeurde, maar eigenlijk ook al jaren door gemis. In 2014 schreef ik een gedicht met als titel “eenzaam kerstfeest”, dat gedicht is toen zelfs via via gepubliceerd geraakt en ik heb daar best veel reacties op gekregen. Vooral omdat ik zoveel mensen een stem gaf, mensen voor wie Kerstmis vooral gelijk staat aan eenzaamheid. Eenzaamheid die je die dagen extra aanvoelt, net omdat het zo gelijk staat aan “samen” en “familie”. Ik schreef de tekst zelf op kerstdag, 25 december 2014. Ik woonde hier toen een maand, in het huis waar mijn partner en zijn dochter ook zouden komen wonen en we samen een gezin wilden starten. Dit huis voelde koud, kil, leeg, stil en heel ongezellig aan. Mijn partner was enkele maanden daarvoor overleden en ik ben sowieso onvruchtbaar, maar zonder partner leek het vervullen van mijn/onze kinderwens nog verder weg dan ooit tevoren. Kerstmis vier je met familie… Welke familie? Ik had geen familie… Ja, de familie waaruit ik ontstaan ben, maar een eigen familie opbouwen? Dat leek toen wel heel onbereikbaar, ik was immers mijn partner en onze (toekomstige) kinderen kwijt.


De dag dat ik het schreef voelde ik me ook enorm eenzaam, nooit eerder heb ik me zo gevoeld eigenlijk, dat meen ik. Nu hadden we dat jaar ook op 24 december mijn groottante begraven en werd er tijdens de begrafenis gezegd dat ze haar hele leven spijt had gehad van haar ongewilde kinderloosheid. Dat was de dag voor kerst, met kerstavond dus, die avond was het familiefeest wel heel erg bitter. Ik denk dat bijna iedereen dacht dat ik me zo slecht voelde omdat mijn partner overleden was, maar de angst die ik al jaren had, eigenlijk sinds de diagnose van PCOS, was uitgesproken op die begrafenis: wanneer je in de 80 ben en komt te sterven, nog steeds zoveel verdriet hebben omdat je geen kinderen hebt kunnen krijgen. Een levenslang rouwproces, toen kende ik nog weinig van de psychologie errond, maar mijn groottante had het blijkbaar. Ook een man, toen ik stage deed tijdens mijn studies verpleegkunde, was er ooit tegen mij over begonnen. Die man zei letterlijk: ik heb maar van één ding spijt in mijn leven en dat is dat ik nooit kinderen heb gekregen. Die man was ook in de 80 en huilde tranen met tuiten. Het was daarom dat ik hem aansprak en vroeg wat er aan de hand was. Die  man besefte niet hoe hij mij toen heel persoonlijk raakte, denk ik. Ik was nog maar 19 of 20, maar hij sprak uit wat ik toen nog niet durfde denken (maar ergens wel besefte), laat staan uitspreken. Die kerst in 2014, werd ik door meer dan een reden met deze angst geconfronteerd. De toekomst samen met mijn partner en kinderen lag aan dingelen en mijn grootste angst en verdriet werd uitgesproken op de begrafenis.


De jaren gaan verder, in 2015 begon ik uit deze angst aan een fertiliteitstraject als alleenstaande. De biologische klok tikte verder en ik kon niet blijven wachten op een man (naar mijn gevoel had ik trouwens ook een vriend), zeker niet bij reeds bestaande vruchtbaarheidsproblemen. Ik leerde over rouw en verdriet bij onvervulde kinderwens hetgeen me gelukkig meer normaal liet voelen en ik werd er open over. Dat wat ik jaren opkropte, werd voor iedereen zichtbaar en duidelijk. Sommige mensen zeggen dat dat niet hoort. Ik vroeg mijn psychologe afgelopen week waarom ik zou moeten om kunnen gaan met de vreugde van kindergeluk bij anderen, maar waarom zij niet met mijn verdriet en gemis zouden moeten kunnen omgaan? Komt het dan niet van beide kanten? Het is best bizar dat niemand commentaar geeft wanneer iemand een foto van zijn kinderen op facebook zet, maar dat wel doet als jij iets in de richting zet van dat je er geen kan krijgen, niet dan? Het is immers hetzelfde fundament in iemands leven, alleen bij de ene vervuld en bij de andere niet. Dat is een goede vraag en bedenking, zei ze. Ik heb best wel geluk hoor, de meeste mensen in mijn omgeving erkennen het verdriet en het mag er zijn van hen. Het valt me trouwens op dat vooral oudere generaties het er moeilijk mee hebben. Leeftijdsgenoten zien het gewoon als deel van mij en iets heel normaal, net zoals ze mijn kinderlijke zotheid als deel van mij zien. Oh, en mijn verdriet wil helemaal niet zeggen dat ik niet van andere kinderen geniet en anderen dat geluk niet gun. Ook een misvatting die ik al gehoord heb, hoe kom je erbij? Alsof die dingen er niet samen kunnen zijn.


Nu goed, vele pogingen later, in 2016 zwanger geraakt in december maar miskraam op oudjaar, in 2017 hoorde ik dat ik nooit biologische kindjes zou kunnen krijgen en nu, in 2018, hoorde ik dat mijn eiceldonor maar 1 embryo (van de 11 eicellen) heeft verder gebracht. Dat was een grote klap, echt waar, een regelrechte slag in mijn gezicht. Totaal niet verwacht, de fertiliteitsarts belde zelfs persoonlijk met mij omdat het zo een tegenslag was en die het ook totaal niet verwacht had. Nu goed, niks aan te doen… December geeft op dat punt dus ook geen fijne herinneringen en dat in een periode die draait om familie en gezin.


Nu is Kerstmis in eerste instantie een familiefeest. Een feest dat je op mijn leeftijd ook met je gezin viert, met je partner en kinderen. Een feest waarop je elk jaar wordt geconfronteerd met dat wat jij niet kent: een eigen gezin. Van mij mag iedereen genieten van de kerstdagen, echt waar, maar het is zo verdomd pijnlijk voor mensen zonder gezin en familie om welke reden dan ook. Ik probeer er invulling aan te geven, ik organiseer mee een kerstmaaltijd voor mensen in een psychiatrisch ziekenhuis en ik probeer het op die manier zinvol voor mezelf te maken, maar het gemis blijft erg voelbaar en aanwezig. Ik doe dit ook vanuit een eigen eenzaamheid, omdat ik weet hoe het voelt, al is de oorzaak bij hen misschien iets helemaal anders dan onvruchtbaarheid.


Mijn buurmeisje heeft mij geholpen bij de kerstboom versieren, dat was echt leuk, maar iets dat ik met mijn eigen kinderen wil doen, weet je wel… Ik zou op kerst ook een kerstonbijt willen met partner en kinderen, ik heb op dat vlak een doodnormaal maar min of meer onbereikbaar verlangen. Je zou kunnen zeggen: ik laat kerstmis passeren, dat probeerde ik de jaren hiervoor telkens opnieuw, maar dat werkt ook niet. Overal, maar dan ook overal, word je ermee geconfronteerd: in de winkel, op straat en wanneer je je brievenbus opdoet. Zelfs google past zijn logo aan die dagen en de radio speelt constant kerstliederen. Daarom dat ik dit jaar kies voor het toe te laten en bijvoorbeeld dat feest mee te organiseren in het psychiatrische ziekenhuis.


Kerstmis is voor vele mensen geen feest, maar staat gelijk aan pijn, gemis en eenzaamheid. Het is mooi dat sommigen zich die dagen extra willen inzetten voor die anderen, echt waar, ik denk dat dat door velen ook heel erg geapprecieerd wordt, maar pijnlijk blijft het veelal wel. Oh ja, waar ik wel enorm van geniet met de kerstdagen: kerstkaartjes, ze zijn namelijk een teken van even een zeer korte en persoonlijke aandacht voor jou als persoon en doen je die dagen ook effectief even minder eenzaam voelen.


Vooralsnog wil ik iedere persoon die zich eenzaam voelt deze dagen, om wat voor reden dan ook, een hart onder de riem steken. Ik wil tevens iedereen die wel een gezin en familie heeft fijne kerstdagen toewensen en zeggen: geniet ervan! Ik wil vooral ook iedereen, in welke positie of situatie dan ook, deze dagen veel liefde toewensen en als ik een tip mag geven: laat verdriet, om welke reden het er ook is, deze dagen ook gewoon aanwezig zijn. Of dit nu bij jou of bij de andere is: verdriet dat er mag zijn, maakt deze dagen voor iedereen zoveel fijner.

25 gedachtes over “Eenzaam kerstfeest?

  1. Amai heftig, ik ken zelf niet het gevoel om kinderloos te zijn. Ik kan me wel voorstellen dat je dan tot in je kern geraakt wordt. Van mij alvast een warme knuffel!
    Pieter, vader van 3 kinderen en bompi van 9 kleinkinderen, waarvan 1 kleinzoon 3 jaar geleden stilgeboren.

  2. wat goed dat je hierover schrijft, maar begrijp dat je situatie liever anders had gezien. Vervelend dat je, je zo eenzaam voelt en dat het niet gaat zoals jij wilt. Ik hoop toch dat je er een beetje van kan genieten al begrijp ik dat het voor jou lastig is. Een dikke knuffel!

  3. een goeie blog er zijn genoeg mensen die eenzaam zijn met de kerstdagen , ik zelf ben meestal eerste kerst alleen omdat me man dan moet werken en ik niet meer familie heb om naar toe te gaan gelukkig is me man tweede kerst wel thuis en gaan we kerst vieren bij me schoonfamilie
    Het lijkt me vreselijk om hele dagen dan thuis te zitten en nergens naar toe te kunnen

  4. Jeetje wat een heftig blog. Knap en goed van je, dat je dit soort emoties en gevoelens op het digitale papier zet. Er zullen zoveel mensen zijn die met het zelfde gevoel zitten. Zelf kijk ik ook niet uit naar kerst. Al dat gedoe… We vieren het dan ook niet 2 maar 1 dag.
    Sterkte de komende dagen. Hopelijk heb je ook de ruimte en momenten om plezier te hebben.

  5. Wat heftig voor jou hoe het allemaal gelopen is i.v.m je kinderwens lieve vrouw. Het is goed om je hart daar eens over te luchten via een blog.
    Nu er zijn heel wat mensen die met deze eenzaamheid geconfronteerd worden en zou het dan geen optie zijn om via facebook iets te organiseren met mensen die ook eenzaam zijn.
    Er zijn zo wie mogelijkheden te vinden om singels toch een fijne avond te bezorgen.
    Laat het een keuze zijn om wel of niet alleen te blijven en ook dan goed voor je zelf te zorgen met wat lekkere hapjes en bv een goede film, of liever gezelschap op te zoeken voor die dag / avond.
    Ik ben ook vaak een van de feestdagen een avond of dag alleen geweest, maar ik maakte het dan toch gezellig voor mijzelf.
    Want het helpt niet om je te wentelen in dat eenzame gevoel, tenzij je er voor kiest natuurlijk.
    Alles is energie, wat je denkt heeft invloed op hoe de omstandigheden zich ontvouwen. Ik wens je van harte een warme Kerst en dat 2019 je mag vervullen met Liefdevolle contacten 💖

  6. er ,is meer eenzaamheid dan je zou denken ,goed dat je het aankaart,maar zelfs met kinderen kleinkinderen ,kan je eenzaam zijn ,mijn gezin is uiteengevallen door scheiding ,en niemand van de kinderen vraagt me of komt,ik begrijp je verdriet voor geen kinderen ,maar een garantie is het niet ,bij mij word het een eenzame Kerst 10ejaar op een rij,maar sla er me door ,ieder jaar weer ,ik wens je alsnog een fijne Kerst en jaarwisseling xxx

    1. Dat weet ik en besef ik maar al te goed… Vandaar dat ik mezelf inzet voor een andere eenzame groep. 😘💖 Ik kan enkel uit mezelf spreken en dat doe ik hier dus ook. Ik wil eenzaamheid in het algemeen aankaarten, hetgeen met Kerstmis gewoon extra voelbaar is om welke reden dan ook. Veel moed de komende dagen.

  7. Kerstmis kan een erg beladen feest zijn inderdaad. Terwijl het toch oorspronkelijke draait om de vreugde dat het licht terugkomt: de kortste dag is voor bij, of om de geboorte van Jezus.

    Als je alle druk eraf haalt is Kerstmis best fijn.

  8. Iedereen heeft het altijd maar over samenzijn met familie en genieten van elkaar met kerst, maar ik kan me voorstellen dat je juist op dat soort momenten extra veel gemis hebt. Mooi opgeschreven.

Laat een reactie achter op mckleuver Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.