Welkom in de hel van het depressiemonster

Ik kreeg afgelopen week de vraag wat een depressie juist inhoudt. Ik kon voor mij persoonlijk wel dingen opnoemen en dacht: laat ik er een blog over schrijven. Een depressie dus? Wel ja, ik heb ooit een majeure vitale depressie gehad. Eenvoudig uitgelegd is dat een zeer ernstige en levensbedreigende depressie. Is een depressie dan levensbedreigend? Zeker wel en daar hoef je dan echt geen suïcide voor te plegen. Nu goed, een persoonlijk relaas. Ik ben natuurlijk ik en iemand anders is dan weer iemand anders, dat houdt dan ook in dat iedereen een depressie weer anders kan beleven natuurlijk.

Voor mij was het in eerste instantie totale lethargie en dan heb ik het wel degelijk over het stadium dat levensbedreigend was. Ik voelde werkelijk niets meer: geen vreugde, maar ook geen verdriet. Er wordt vaak gedacht dat je in een depressie negatieve gevoelens hebt. Dat is in mijn opinie niet waar, dan ben je gewoon terneergeslagen, maar niet depressief. In een depressie voel je niets meer, alles voelt hetzelfde: als ze je vertellen dat er een kindje geboren is, voelt dat net hetzelfde dan wanneer ze je vertellen dat er iemand heel dierbaar overleden is. Nu ja, voelen… dat is niet het juiste woord, want als ik zeg dat je niets voelt, voel je ook werkelijk niets, maar dan ook echt niets. Ik merk weleens dat dit heel moeilijk is om uit te leggen aan iemand die geen depressie kent, want hoe kan je nou niets voelen? Tsja, ik raad het ook niet aan: negatieve gevoelens hebben is nog steeds beter dan niets voelen. Je voelt immers nog steeds, een teken dat je leeft. Misschien voelt een plant zelfs nog meer dan ik toen, ik zou het niet weten.

Daarnaast interesseert u ook niets meer. Als je me vraagt wat er in 2003 allemaal gebeurd is, ik weet het niet meer. Ik ben altijd iemand geweest die de actualiteit gevolgd heeft, maar dat jaar mocht de wereld voor de helft vergaan zijn of de dinosaurussen terug uit de dood zijn opgestaan, ik zou het niet geweten hebben. Als ik al naar het journaal keek, zat ik ook gewoon naar het beeldscherm te staren en had ik eigenlijk niets gezien, laat staan iets opgeslagen.

De interesse in je hobby’s raak je ook kwijt trouwens, het is niet meer leuk en het doet niets me je. Je vraagt je af waarom je het doet en stopt er doorgaans ook mee.
Oh ja, in 2002 studeerde ik af in het middelbaar, ook dat deed niets meer met me. Oké, ik had dat diploma, ik moest kennelijk blij zijn, maar ik voelde er werkelijk niets bij. Ik deed toen ook ergens mee aan een loopwedstrijd, uitgelopen, zelfs bij de eersten zijn en oké: de dag was gelukkig weer voorbijgegaan. Meer ook niet. Ik weet nog eens dat mijn moeder heel verwonderd was waarom zoiets mij geen voldoening gaf. Oh, moet dat dan?

Je creativiteit gaat ook weg. Toen ik tiener was, schreef ik al veel: gedichtjes, maar ook kortverhaaltjes. Ik deed het niet meer, had ook geen inspiratie. Pas op, net voor je dat stadium bereikt kan je net heel veel schrijven, want negatieve gevoelens (die in mijn opinie voorafgaan aan een depressie) zijn wel degelijk een goede inspiratiebron. Erg om te zeggen, maar een rustig kabbelend leven is echt geen goede inspiratiebron. Dat kon ik nadien nog eens zo hard ervaren. 😉 Het was in opname in het psychiatrische ziekenhuis dat ik alvast terug de moed kreeg om te gaan schilderen en tekenen. In het begin tekende ik gewoon foto’s na, daarna kwamen ze ook daadwerkelijk uit mijn hoofd gesproten. Men vond mijn schilderijen toen wel heel donker en duister. Tsja, ik was natuurlijk ook depressief. De man die daar expressieve therapie gaf, haalde er ook veel over me uit wat gek genoeg nog allemaal klopte ook. En dat haalde hij in eerste instantie niet uit de onderwerpen, maar vooral uit de kleuren en de manier van schilderen en dingen of mensen voor te stellen. Mijn psychologe zegt me nu ook nog steeds om een schilderij of tekening mee te nemen en het daarover te hebben. Het brandende bos dat ik tekende na mijn laatste eicel pick up was dan ook heel sprekend vond ze.  Nu ja, op het hoogtepunt van mijn depressie kwam er echt niets uit op dat vlak. Ik tekende in die therapie toen maar wat foto’s over, heel precies en met alle details, maar met geen tot heel weinig expressie van mezelf. Toen ik terug zin kreeg om zelf te creëren wist ik dat ik eruit kwam.

Oh, ik las ook steeds heel graag, maar tijdens mijn depressie moest ik elke zin 20 keer lezen en dan wist ik nog niet wat er stond. Ik las de woorden, maar ze drongen niet door. Ik begon stilletjes aan terug te lezen met strips van Suske en Wiske, daarna Harry Potter en pas daarna terug het “zwaardere” werk. Maar wat was ik blij toen ik die eerste Harry Potter uitgelezen had, een teken van genezing. Concentratie is er met andere woorden gewoonweg niet.

Ik studeerde verder, maar met bovenstaand probleem kon ik natuurlijk ook niet studeren.  Dat besef was er wanneer we proefexamens hadden. Ik nam me nog voor die proeven wel te doen, zo wist ik toch wat soort vragen er waren, maar ik buisde op elke proef, behalve op basisverpleegkunde, al was dat ook maar een 12 of zo (hetgeen voor mij, zo bleek later in mijn studies, echt weinig was). Een maand later heb ik beslist dat een opname, die me al meermaals aangeraden was, misschien dan toch mijn laatste redding zou zijn. Ik kon het maar proberen, maar verwachtte er niet veel van.

Verder ben ik tijdens die depressie nooit veel in bed gekropen wat velen net wel doen, maar ik deed het wel. Ik ben nochtans niet iemand die zich overdag gemakkelijk in bed legt en zelfs wanneer ik ziek ben, vind ik dat verdomd moeilijk (tenzij ik natuurlijk zo ziek ben zoals bij die voedselvergiftiging laatst: rillingen, koorts, niet meer echt alert en overal pijn: dan kan je niet anders meer dan liggen natuurlijk). Maar goed, ik wilde eigenlijk wel altijd slapen, maar sliep bijna niet en ik werd ’s avonds gedrogeerd door slaapmedicatie en dan nog lag ik meer wakker dan dat ik sliep. Ik was dan ook uitgeput.

Eten deed ik niet meer en als ik iets at, kwam het eruit. Ook al had ik eerder boulimie in combinatie met anorexia nervosa gehad, toen moest ik er werkelijk niets voor doen en gebeurde het totaal rond mijn wil om. Ik heb zelfs een korte periode in een rolstoel moeten zitten omdat ik nog een BMI had van 13,5 en mijn hart het door het veelvuldige braken elke moment kon begeven. Ik viel ook om de haverklap flauw die periode. Toen gaven ze me ook Fortimel trouwens: het slechtste wat ik ooit gedronken heb. Het was die periode dat mijn moeder elke dag telefoon verwachtte van het psychiatrische ziekenhuis met de boodschap dat ik overleden was, vertelde ze achteraf.

Alles is bovendien extreem uitputtend. De verpleging maakte een doucheschema en kwam me op een gegeven moment zelfs helpen met het wassen. Tanden poetsen vond ik het meest uitputtende wat ik ooit gekend had. Bovendien zag ik het nut van hygiëne ook niet meer, ik weet nog dat ik eens ’s nachts in bed had gebraakt en de nachtverpleegkundige me letterlijk moest zeggen dat ik misschien andere kledij kon aandoen. Ik was eerder verbaasd, dat was zelfs niet in me opgekomen en ik had iets van “ah ja…nu je het zegt”.  Ze had me zo in bed gevonden, me er bijna zelf uitgehaald, me alleszins echt moeten aansporen om er echt wel uit te komen en was toen andere lakens aan het leggen. Daarna heeft ze nog het braaksel uit mijn haren gespoeld. En mij kon het eigenlijk allemaal niet schelen. Heel gek vind ik dat nu, eigenlijk vooral walgelijk, en ik begrijp het zelf amper.

Nu ja, we zijn dus bij lichamelijke kwaaltjes, ik had er in overvloed: het braken vermelde ik al, ik had maagzweren, voor een tweede keer de windpokken (wat dus echt kan bij extreem verlaagde weerstand), mijn blaas deed ook heel raar al bleek achteraf wel dat dat grotendeels door de pcos kwam, ik was constant geconstipeerd, ik hyperventileerde enorm veel), ik had eczema, psoriasis en andere vreemde uitslag in allerlei vormen en uitingen, deed een infectie op met een ziekenhuisbacterie en bovendien wilde precies elk virusje of bacterie zich in mijn lijf vestigen. Op een gegeven moment zei de arts van het medische centrum in het psychiatrisch ziekenhuis (gericht op het lichamelijke dus) dat ik al beter een 10-beurtenkaart bij haar kon nemen. Mijn lichamelijk dossier was uiteindelijk ook dikker dan het psychiatrische, bij ontslag al zei zowel de psychiater als die arts van het centrum dat dat bij depressies wel meer voorkomt. Mijn weerstand was kort gezegd nihil. Het is bovendien het ultieme bewijs dat die twee echt wel hand in hand gaan en dat een opsplitsing eigenlijk flauwekul is.

gedachtendepressie
Typische piekergedachten bij een depressie

Die periode had ik ook heel veel last van chronische hyperventilatie, was ik uitermate onrustig in mezelf, heel onzeker van mezelf (ik vond mezelf echt niets waard), angstig, ik vond alles zinloos en ik piekerde erop los. Meestal over de dingen die ik eerder in deze zin opnoemde. In de afbeelding hierboven zie je de typische piekergedachten bij een depressie vermeld. Ik wilde dood, maar had de fut niet meer om een suïcidepoging te doen, dat had ik nog wel toen ik nog wel voelde bijvoorbeeld.

Tot slot nog vroeg de psychiater op een bepaald ogenblik aan mij hoe ik me voelde. Ik haalde mijn schouders op? Weet je het niet vroeg, ze. “Nee”, zei ik, “ik voel niks. Ik weet wel dat je me kan zeggen dat er naast mij een bom ligt en die binnen de minuut gaat ontploffen. Ik zal niet weggaan. Ik zou niet weten waarom. Niks kan mij nog schelen.” Alle hens aan dek toen, dat weet ik ook nog. Of ik nu eindelijk antidepressiva wilde nemen? Vroeg ze. “Maakt niet uit, doe wat je niet laten kan.” Antwoordde ik. Ik was namelijk heel lang tegen medicatie, tegen die slaapmedicatie maar ook tegen de anti-depressie-pillen. Ik denk overigens nog steeds dat antidepressiva bij mij niet werkte. Bij mij hebben ze er verschillende geprobeerd, uiteindelijk bleef ik hangen bij Effexor (Venlafaxine) omdat ik toen wel even twijfelde. Tot de pilletjes ‘werkten’ kreeg ik ’s nachts ook antidepressiva via het infuus. Overdag werd ik “losgekoppeld”. Nu ja, de enige reden dat ik ooit “ja” zei tegen antidepressiva was gewoon omdat het mij echt niet meer kon schelen Ik moet er overigens aan toevoegen dat ik van de ene dag op de andere ermee gestopt ben, ik zat toen aan 300mg Effexor en pas wanneer ik ermee stopte, ging mijn depressie echt over, we waren toen al ettelijke jaren verder, en wel om de reden dat ik toen pas begon te voelen. Want een depressie vlakte me af, maar antidepressiva deed er nog een schepje bovenop is mijn ervaring. Er zijn er die andere ervaringen hebben ook, maar ik ben zeker niet de enige die dit ervaren heeft.  Ondertussen zijn er ook studies die aantonen dat je bij depressie (in sommige gevallen) beter op de darmen inwerkt dan op de hersenen omdat in de darmen bijvoorbeeld de serotonine wordt aangemaakt en tsja, ik heb het prikkelbare darmsyndroom waar ik die periode wel heel veel last van had. Het lijkt me niet geheel onlogisch…

Oh ja, die depressie duurde enkele jaren, eigenlijk mijn hele adolescentie, daarna ging ze voorbij. Wat ik hier vertelde, beleefde ik op het hoogtepunt, hoofdzakelijk toen ik opgenomen was in het psychiatrische ziekenhuis en ook al gebeuren er nog steeds wantoestanden in de psychiatrie: die opname is voor mij heel waardevol gebleken en die heeft tevens mijn leven gered. Daar ben ik niet alleen van overtuigd, daar is mijn moeder ook van overtuigd. Was die opname er niet geweest, was ik gewoon… dood! En hoe hopeloos het toen ook allemaal was, ik ben erdoor geraakt! 🙂

23 gedachtes over “Welkom in de hel van het depressiemonster

  1. Sommige mensen kunnen heel negatief zijn over personen die kampen met een depressie. Doen alsof dat niets is. Maar bij het lezen van jou verhaal, dat doet je toch wel even slikken hoor. In niets meer interesse hebben, niets voelen,… dat moet heel naar zijn! Chapeau dat je je verhaal deelt!

    – Xx Daisy

  2. Wat super dat je hier zo open over schrijft! Wat een heftige periode moet dat zijn geweest, voor jou en je naasten. Maar wat fíjn dat je er nog bent, en dat je hier bent om dit taboe te doorbreken. Want dat doe je wel mooi even!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s