Een zomer van aanpakken en veranderingen.

Oké, ik heb deze zomer nog niet zo veel voor deze blog geschreven, ik ben wel al druk bezig geweest met schrijven. Ik heb namelijk een nieuwe uitdaging, mijn psychologe spreekt van een job waarvoor creativiteit vereist is en mijn moeder zei zelfs dat ik nu een kunstenaar of een soort artiest ben. Feit is dat het sowieso nooit echt een vast inkomen zal brengen en op dat vlak dus best wel wat onzekerheid. Wat ik dan doe? Teksten schrijven… teksten allerhande: de meer persoonlijke, de meer zakelijke en zelfs de meer wetenschappelijke… Momenteel help ik ergens bij een boek dat gaat uitkomen en een website die gevormd moet worden, maar heel veel vertel ik daar nog niet over, dat is ook logisch: het ene is nog niet uitgebracht en het andere staat nog niet online.

Schrijven, het is iets dat ik altijd gewild heb, iets waarvan ik mijn job wilde maken. Misschien had ik beter journalistiek gestudeerd of zo, maar ik heb langs de andere kant ook geen spijt van mijn studie tot psychiatrisch verpleegkundige. Ik kreeg toen vaak te horen dat ik “onder mijn niveau” studeerde, maar ik deed het wel graag, mijn punten waren goed: zowel de theorie als de praktijk. Eigenlijk wilde ik toen al psychologie gaan studeren, dat wil ik overigens nog steeds. Ik had alle nodige info verzameld en was ervan overtuigd dat ik me dit jaar op de universiteit zou inschrijven. Maar toen kwam dit weer op mijn pad. Het leven is weinig inplanbaar, dat merk ik wel heel vaak. Ik vierde deze week overigens mijn negende verjaardag sinds ik de eerste keer bij een fertiliteitsarts zat. Dat deed pijn, maar het is wel het ultieme bewijs dat het leven niet inplanbaar is. Ik kreeg overigens de boodschap van iemand dat de volhouder wint. Sorry meid, de mens is nog steeds niet maakbaar, hoe graag we ook zouden willen: ikzelf ben trouwens uitbehandeld op embryodonatie na…

Als we dan toch naar dat stukje overgaan, kan ik melden dat ik volgende week terug naar de fertiliteitsarts kan. Voor het begin van de eiceldonatie heb ik begrepen. Ik zou dan ook een hysteroscopie krijgen. Het waarom daarvan ontgaat me een beetje, het is al zesde keer eigenlijk (waarvan 2 keer met biopsie) en elke keer werd mijn baarmoeder en alles errond als goed bestempeld. Als het enige goede van al wat een vrouw nodig heeft om zich voort te planten eigenlijk. De laatste keer stond de fertiliteitsarts daar heel enthousiast: “maar kijk dan mevrouw, zo een mooie baarmoeder. Het perfecte huisje om een kindje in te laten groeien.” Ja, de man doet zijn job graag, denk ik. Hij was immers bijna euforisch. Het grote voordeel is dat “de rest” voor de embryodonatie een beetje buiten beschouwing kan gelaten worden nu. Verder vond ik de fertiliteitsbehandelingen moordend en ben ik blij dat mijn lichaam terug wat rust en evenwicht gevonden heeft, zowel fysiek als mentaal. Maar het wachten op, vind ik dan ook weer moordend. Ik weet ook niet wat er juist allemaal aan de hand is of misgelopen, maar ik heb de indruk dat er ergens iets niet juist gegaan is en ik daarom pas later “aan de beurt” gekomen ben dan oorspronkelijk de bedoeling was, al ben ik daar ook niet zeker van.

Het was omwille van die verplichte wachtpauze dat ik me in juni ook liet opereren, het was het moment, even geen fertiliteit, geen verplichtingen op dat vlak en ik kon me even volledig richten op het revalideren enzo. De vorige keer ik me liet opereren aan die voet, heb ik immers gewoon verder gedaan met fertiliteit. De combinatie van die 2 was eigenlijk vrij moeilijk, nog niet in het minst omdat ik gewoon al vervoer nodig had als ik naar een echo en/of bloedafname moest en bij zo een stimulatie zijn die er nu eenmaal in overvloed. Bovendien wist ik soms pas een dag op voorhand (als je geluk hebt 2 dagen) dat ik daar moest zijn en is het dan wel moeilijk om vervoer te vinden. Het is wel elke keer gelukt! 😉 Al ben ik een keer met de bus naar een pick up gegaan. Enfin, veel dank aan mijn vrienden hiervoor.  Als er ooit een kind komt, zou ik eigenlijk hen meters en peters moeten ‘maken’. Dan gaat dat kind er heel wat hebben, haha. De fertiliteitsarts vond het mooi, zei ze, zoveel mensen die me hielpen en steunden.  Ja, ik heb best wel geluk met mijn omkadering.

Nu ja, die voet dus, ik krijg nu elke dag kine of fysio. Dit gebeurt aan huis en elke dag, behalve in het weekend. Er is best wel vordering, al kan die voet nog heel veel pijn doen ook en heb ik soms het gevoel dat die voet meer pijn doet dan daarvoor. Meestal zit hij ook vol vocht trouwens, maar we gaan er wel op vooruit: traag maar gestaag.

Ondertussen ga ik terug naar een diëtiste: aangepast voedsel omdat ik PCOS heb. Komt er kort gezegd op neer om koolhydraatarm te eten. Dit is eveneens goed voor mijn prikkelbare darm en tsja, ze zegt dat ik ook nog steeds eetstoornisachtige gedragingen en denken heb. Ik ontken dat niet, ik denk ook dat dat nooit echt volledig voorbijgaat, dat zie je bij iedereen die het ooit had, in momenten van (grote) stress komt het terug of het is verplaatst naar een andere controlemiddel. Het is immers nog altijd vooral een (vals) controlemiddel. Bovendien eet ik veel te weinig, zegt ze en dat zorgt er net voor dat ik bijkom. Ik eet al 20 jaar zo weinig dat mijn lichaam in een opspaarstand zit. Elke keer ik eet, wil mijn lichaam dus opslaan voor wanneer ik weer een hele dag niet zal eten. Tsja, dat hoorde ik nogal en mijn psychologe zei ook dat ze dat al meerdere keren gehoord heeft. Het kan dus: te weinig eten en obesitas hebben. Ik heb namelijk daarnaast inderdaad ook nog steeds die pcos en er al enkele jaren fertiliteitsbehandelingen opzitten. Dat is ook niet bevorderlijk natuurlijk. Ik vind het alleszins moeilijk, ik moet van elke maaltijd foto’s trekken en in een app uploaden, ik moet van haar mijn gedachten erbij schrijven en vooral de gedachten van het waarom het moeilijk is om te eten. Voorlopig wil ze me gewoon zover krijgen dat ik geen maaltijden meer oversla en dus drie keer per dag eet. Oh ja, om mij aan te sporen om te eten wil ze ook dat ik niet te veel meer alleen eet, maar dus in gezelschap. Gaan eten op restaurant of bij familie en vrienden. Ik ondervond al wel eerder dat me dat inderdaad helpt wel goed of normaal te eten.

Nu doe ik op dit moment ook met aan de “puur en lichter”-challenge en eet ik dus 10 dagen lang een voorgekauwd menu met recepten van Pascale Naessens, dat werkt pas goed om me terug drie keer per dag te laten eten. 😉  Het wordt samen gedaan, samen gedragen en het drie keer per dag eten wordt zo wel veel makkelijker. Ik moet bovendien niet nadenken bij wat ik ga eten en de recepten zijn gewoon heel eenvoudig en snel klaar.  De diëtiste zei dat een andere cliënt haar gezegd had dat die recepten zo ingewikkeld zijn, ik begrijp echt niet vanwaar dat gehaald wordt. Ze zijn bij wijze van spreke nog eenvoudiger dan bloemkool met worst een aardappelen. Bovendien zijn de gerechten allemaal heel snel klaar. Och ja…

Nu ja, ik heb al gevloekt op deze zomer (door die voet vooral), maar deze zomer heeft me al veel gebracht ook. Dat is het leven in het algemeen, denk ik dan.  Ik hoop ook om terug wat meer tijd te vinden om te schrijven voor deze blog. (Oh ja, met deze blog ga ik misschien meedoen aan een groen treintje. 😉 )

17 gedachtes over “Een zomer van aanpakken en veranderingen.

  1. Ik ben verpleegkundige maar heb de laatste tijd vaak gedacht als ik toch nu 16 zou zijn zou ik voor media en communicatie hebben gekozen of ook journalistiek. Je zal je weg wel vinden, als is het lastig als je geen vast inkomen hebt. En wat bende goed bezig met voeding.

  2. Ik probeer ook altijd drie keer per dag te eten, dat werkt bij mij veel beter dan meerdere keren kleine beetjes. Het gaat er vooral om waar je je zelf prettig bij voel. Alleen dan werkt het aanpassen van je eetpatroon. Heel veel succes.

  3. Wat gaaf dat je helpt bij een boek dat gaat uitkomen! En dat je – buiten je blog – vaker teksten schrijft. En je kunt altijd nog verder studeren, toch? Zeker als er eerst andere dingen op je pad komen.

  4. Ondanks dat er ook een hoop narigheid achter zit vind ik het mooi te lezen iedere keer dat je zo bewust leeft en met jezelf bezig bent. Khd arm eten gaat je echt wat opleveren! Succes met alles en ik geloof erin dat zolang jij positief beweegt het leven vanzelf meestroomt!

    1. Oh, maar ik ben heel blij dat ik verpleegkunde gestudeerd heb! 🙂 Het is ook gewoon zo dat ik door iets aan mijn voet niet meer als verpleegkundige kan werken. Bovendien kon ik door hromonale problemen de shiften ook niet aan… maar ik ben nog steeds zeer trost en blij op en met dat diploma. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s