Als kind wilde ik een jongen zijn…

Ik ga nog eens naar de kant van de (c)PTSS, iets minder over fertiliteit deze keer. Ik ben hard aan het werk, al zeg ik het zelf, ik zie verbanden die ik vroeger niet zag, maar nu wel.

Zo gebeurde er gisteren iets, niets speciaals, niets groots en ik had totaal geen reden om te voelen wat ik voelde, rationeel gezien dan want er is altijd een reden om je te voelen zoals je je voelt. In mijn geval was het een trigger naar iets van vroeger.

Wat gebeurde er? Twee vriendinnen gingen met twee weg en ik stond daar nog alleen, verder niets… Er overviel mij een gevoel van in de steek gelaten, alleen, eenzaamheid en vooral “ik ben niet gewenst”. Ik ben niet gewenst, een gevoel dat ik als kind heel vaak had. Of dat terecht was, is nog iets anders, maar een gevoel is een gevoel.

Er is ook iets dat ikzelf moeilijk geplaatst krijg, maar wat een psychiater me al zei toen ik 18 was: “Kinderen die geboren worden na een kind dat gestorven is, hebben vaak psychische problemen.” Zat ik vorige week bij mijn psychologe, zei ik haar dat ik als kind een jongen wilde zijn, waarom wist ik niet, ik wilde het wel heel graag. Terwijl ik nu, als volwassene op zich best tevreden ben met het vrouw zijn op zich. Zegt mijn psychologe “uw broer was een jongen, waarschijnlijk daarom”. Nu heb ik als kind, en dat is voor alle duidelijkheid niemands fout, heel vaak het gevoel gehad dat ik er in de plaats van mijn broer gekomen en dat ik er om geen enkel andere reden was.

Die psychiater, 16 jaar geleden, zei trouwens dat ouders onbewust veel van dat eerste kind op dat tweede kind projecteren en gaan vergelijken en pas na een tijdje echt wel zoiets hebben van dat dat een ander kind is en ermee stoppen. Ik weet nog hoe mijn moeder kwaad werd toen ik haar dat toen zei, ik vond het toen al heel logisch klinken en vond het ook helemaal geen beschuldiging of zo. Dit zou trouwens een normaal psychologisch proces zijn en zo een tweede kind is om die reden eigenlijk ook heel erg welkom en gewenst, maar wel om die reden, omdat het komt na iets heel verschrikkelijk: een ander kind verliezen. Dat brengt mij dan terug naar het gevoel van “ik ben niet gewenst, dat is bij mij echt wel iets heel complex. Ergens kreeg ik al heel vroeg het idee dat ik er gewoon kwam omdat mijn broer overleden was, ik kan mij ook geen ander idee voorstellen tijdens mijn kindertijd, in mijn pubertijd had ik dat trouwens nog eens zo hard.

Het was een innerlijk gevecht dat ik tegen niemand durfde zeggen, ik vond het wel heel erg dat mijn broer overleden was. Het was pas toen die psychiater op mijn 18de zei dat kinderen als ik vaker last hadden van psychische problemen dat ik ergens opgelucht durfde ademhalen. Ik had overigens alleen verteld dat er nog een oudere broer was die ik nooit gekend had, verder niets. Nu ja, mijn moeders reactie maakte me wel heel vlug duidelijk dat zoiets er effectief niet mocht zijn en ik zweeg weer. Ik ben altijd blijven zwijgen, al bleven zijn woorden zich vaak herhalen in mijn hoofd. Nu mijn psychologe vorige week zei “je broer was wel een jongen” kwam alles terug naar boven en zit ik er echt weer aan te denken.

Hier is echter niemand “schuldig” aan, als je daarin al een schuldige wil zoeken.. het is blijkbaar iets normaal, een normaal psychologisch proces dat blijkbaar wel wat gevolgen heeft. Moest het nu alleen dat geweest zijn wat er in mijn opgroeien gespeeld heeft, zou mijn CPTSS ook minder zijn of zou het er zelfs misschien helemaal niet geweest zijn. Het ontstaan van CPTSS is een heel complex gegeven, maar misschien werd hierin de basis gelegd…  Het zou zo maar even kunnen… het klinkt alleszins heel logisch.