Ik ben onvruchtbaar = ik ben geraakt in mijn KERN

Goed, in mijn blog van gisteren las je al dat ik terug geopereerd ben, dat betekent bijgevolg ook terug thuisverpleging.

Ik heb geen problemen met iemand van hen, het een zelfstandige groepering. Ik ben bij de vorige operatie bij hen terecht gekomen via via, zo gaat dat vaak, en ik was content van hen. Pas op, zelf verpleegkundige zijnDE, wil dat naar het schijnt al wat zeggen. Nu ja, zoals dat overal gaat, heb je met de ene een goede klink en met de andere iets minder. En vandaag kwam die ene verpleegkundige die ik wel heel graag heb, dat is trouwens wederzijds. Ze zei het deze morgen dat ze zo blij is dat ze naar hier mag komen. Ze maakte dan nog vlug de opmerking dat ze me natuurlijk verder geen ongeluk enzo toewenst. Ik begreep haar wel…

Wat ze ook zei is dat ik precies meer vrede heb met het feit dat ik misschien nooit een kind zal hebben. Ik denk dat ze in zekere zin gelijk heeft, dat wil overigens niet zeggen dat het geen pijn doet.  Verder weet zijzelf wel wat het is om fertiliteit nodig te hebben en te ondergaan. Zo kwamen we er ook op. Ze vond me er veel beter uitzien dan de vorige keer. Tsja, zei ik, ik zit nu ook niet vol fertiliteitshormonen en in wachtweken enzo, dat doet al veel, denk ik.  Of ik gestopt was? Nou ja, laatste poging in december… nu aan het wachten op eicellen van een donor, mijn gekende donor is afgekeurd en nu wil die psycholoog dat ik nog eens langskom om te overlopen waarom ik zo graag gekende wil. Met een gips rond mijn voet is dat natuurlijk ook niet zo gemakkelijk. Niet dat ik nu niet kan praten met hem, maar ik raak simpelweg niet tot bij hem. Heel korte samenvatting.

“Waarom is ze niet goedgekeurd?” vroeg ze. Tsja, hij denkt dat ze het niet gaat aankunnen dat ik een kind heb dat genetisch gezien van haar is.  Ze keek eens “dat is niet tof natuurlijk”, zei ze.  “Nee”, zei ik, meer ook niet. Ik begin er inderdaad zowat meer naar te kijken als van die eiceldonatie is nog een mogelijke kans, maar ook niet meer dan dat. Oké, ik ben zelf onvruchtbaar, dat is slecht één gevolg van de PCOS, maar wel een dat me raakt in mijn identiteit.

Deze week was hier iemand van de gezinszorg. Zei ze plots dat mensen die geen kinderen kunnen krijgen het hebben van kinderen idealiseren. Ik zei haar dat ik denk van niet, maar dat de buitenwereld het enkel bekijkt als die kinderen die er wel of niet gaan komen. Het draait echter rond zoveel meer dan dat. Ik legde haar de theorie uit. Het draait rond de KERN van uw “zijn” en dat is niet alleen bij vrouwen zo, dat is ook zo bij mannen. Die KERN staat voor het volgende.

K(c)ontrole op de werkelijkheid

Eigenwaarde

Rechtvaardigheidsbesef

Nu-in-relatie-tot-later

 

Aantasting van kontrole

Kinderloos zijn is onbeheersbaar, daar heb je simpelweg geen controle over. De mens is niet maakbaar, hoe graag we dat ook willen. Op dat moment ervaart men controleverlies. De greep die er over het leven was, het innerlijke houvast, wordt immers bedreigd. Dit kan gevoelens van leegte, machteloosheid, paniek, angst en frustratie met zich meebrengen. Check, ik voel het allemaal.

 

Aantasting van eigenwaarde

Het niet zwanger worden kan het zelfvertrouwen beschadigen. Zo kan een vrouw ervaren dat haar lichaam haar in de steek heeft gelaten. Dit heb ik persoonlijk heel erg. Op die manier kan ze haar lichaam anders of negatiever gaan zien dan voorheen. Ook mannen kunnen een soortgelijk gevoel ervaren. Vaak zijn dit de mannen waarbij geconstateerd is dat zij geen of nauwelijks goede zaadcellen produceerden. Vooral mensen met een laag gevoel van eigenwaarde lopen een groter risico dat hun eigenwaarde nog meer wordt aangetast als ze kinderloos blijven. Oké, die laatste is ook een dikke, vette check!

 

Aantasting van rechtvaardigheidsbesef

‘Ik verdien dit niet’ of ‘waarom zij wel en wij niet’ zijn zinnen die het onrechtvaardige, het oneerlijke van het kinderloze bestaan weergeven. Niet dat men niet blij kan zijn voor de ander of het een ander niet gunt, maar juist omdat de eigen kinderwens zo groot is en niet in vervulling is gegaan, worden deze zinnen wel eens gezegd door een kinderloos paar. Ikzelf heb dit precies in mindere mate dan andere wensouders, maar het is er zeker wel. Een zwangerschapsaankondiging of een geboortekaartje doet me heel veel pijn. Niet dat ik letterlijk denk: “waarom zij wel en ik niet?”, maar ik voel wel een enorme pijn omdat ik dat niet ken en dat zo graag wil.

 

Aantasting van nu-in-relatie-tot-later

Een kinderwens is sowieso ook een toekomstdroom. Is er nu de wens om een ouder te worden, kan het later de wens zijn om grootouder te worden. De toekomstdroom van hoe het leven met een kind er uit zou gaan zien, wordt definitief verstoord. Een belangrijk deel van de toekomst verliest zijn betekenis en waarde. Verder ben ik verpleegkundige. Heel veel bejaarden klagen over eenzaamheid in hun oude dagen, maar diegene zonder kinderen zijn echt eenzaam. Zit daar maar in het rusthuis en zie bij bijna iedereen kinderen op bezoek komen, kleinkinderen en achterkleinkinderen en jij zit daar dag in, dag uit alleen terwijl al je vrienden ondertussen sterven. Die mensen ervaren dat op dat ogenblik als ene veel grotere pijn dan eender wanneer daarvoor in hun leven. Misschien ben ik er altijd bedachtzaam op geweest omdat ik altijd wist dat die kans voor mij ook groot was, het is verder ook wel zo dat ze het me vertelden als ik er stage deed of vakantiewerk.

 

Ik kan eerlijk toegeven dat ik ze allemaal wel voel en/of ervaar…
Bovendien, ik kan geen kinderen krijgen, dat is een verlieservaring en een rouwproces. Voor velen iets heel gek, want er is nooit iets geweest. Tsja, dat kind is er voor mij gek genoeg altijd al geweest. Klinkt gek, nietwaar? Hoewel ik veel tegenzin voelde, moest ik in het begin bij Shanti van Kinderwens.vzw de oefening van het imaginaire kind maken en toen merkte ik wel degelijk dat dat kind al zeer lang bestond in mijn hart en in mijn geest. Het is iets dat ontstaat vanaf een kinderwens er is. Het wordt ook wel een onzichtbaar verdriet genoemd, rouwen voor iets dat (voor een ander) niet zichtbaar was.  Dat wil niet zeggen dat het er niet is…

Heb ik daar vrede mee genomen? Tsja, de klassieke benadering van rouw meldt iets van een soort aanvaarding en leven anders gaan inbouwen rond het verlies in het rouwproces en als ik dat zo bekijk, ben ik dat zeker aan het doen…

Die eiceldonatie is gewoon nog een kans, een kleine kans denk ik, maar ze is er nog wel. Ík heb eigenlijk alle redenen om aan te nemen dat dat voor mij wel gaat werken, want mijn baarmoeder is volgends de fertiliteitsarts het ideale huisje om een kindje in te laten groeien. Het is al de rest dat niet werkt, maar dat kan nu net allemaal buiten beschouwing worden gelaten bij eiceldonatie. Is het een zekere bescherming dat ik er precies niet meer in geloof? Dat zou zeker kunnen, feit is wel dat ik sowieso te maken heb met verlies, het verlies van mijn eigen genetische kindje en ik voel me compleet mislukt, mij heeft het echt aangetast in mijn eigenwaarde… Dat voel ik momenteel het hardst van allemaal.

Dat van die eigenwaarde wilde ik zo hard duidelijk maken aan die vrouw van de gezinshulp. Ik denk niet dat ik kinderen hebben harder idealiseer dan iemand anders met een kinderwens omdat ik er geen kan krijgen, maar het doet om zoveel meer redenen pijn dan puur het geen kinderen kunnen krijgen. Ik merk wel meer dat mensen die niet weten wat het is, zich daarop blindstaren.
Nu ga ik ook naar een psychiater, jawel hoor en zij zegt dat ik die fertiliteitsbehandeling gewoon ook nodig had ik de verwerking van het onvruchtbaar zijn. Die behandelingen hebben me op dat vlak sterker gemaakt dan toen ik ze nog niet gedaan had. Oh, mijn moeder dacht dat ik gebroken zou komen uit fertiliteitsbehandelingen zonder kind. Op zich was ik meer gebroken toen ik wist dat het heel moeilijk zou zijn om kinderen te krijgen, maar het niet uitgesloten was, dan nu… Toen kon ik helemaal niks “aanvaarden”, nu in zekere zin wel…

Maar ik ben zeker wel geraakt in mijn KERN, al was dat al voor ik met fertiliteit begon en ik de diagnose van PCOS kreeg….