mijn gekende donor werd geweigerd: damn

Goh, ik heb hier enige tijd niets gepost, ik weet het.

Het was té druk, gewoon té druk en ik kreeg een paar rake klappen. Momenteel ben ik bezig met de voorbereidingen voor een operatie, maar aangezien die operatie dus echt nodig is, zit ik nu weer wat gehandicapt neer en kan ik weer niet veel anders meer dan zitten tijdens de voorbereidingen erop: tijd voor een blog dus.

Mijn gekende eiceldonor is geweigerd. Ja, dat was een rake klap, men kon mij net zo goed zeggen dat er weer geen goed nieuws was na een terugplaatsing. Ik meen het als ik zeg dat dat echt zo voelde. Toen ik het in de geheime fertiliteitsgroep waar ik lid van ben, zei begonnen er meteen te roepen dat het toch wel ongehoord was dat een psycholoog weigerde, iemand die zei dat die psycholoog zelf op niets trekt en dat ik naar ergens anders kan gaan en weet ik veel wat nog allemaal. Gelukkig waren er ook die gewoon zeiden: “dat is rot voor u!” of “ik weet niet wat zeggen, dit is triest.” Aan die andere (goedbedoelde) boodschappen heb je op die moment immers niets. Op dat moment wil ik dan even verdrietig zijn en mij inderdaad even heel rot voelen en horen dat dat toegelaten is. Niets meer of minder.

Verder heb ik totaal geen problemen met de psycholoog van mijn fertiliteitscentrum en een goedkeuring is nu eenmaal geen zwart-wit verhaal. Volgens hem kan mijn donor dat emotioneel gezien niet aan.
Ik ben alvast wel goed gekeurd voor ontvanger door hem en als alleenstaande was hij akkoord met de psychologe van het vorige fertiliteitscentrum. Hij heeft me nu gevraagd of ik alles wil afwegen tegenover elkaar wat voor mij belangrijk is voor gekende of niet gekende donatie…

Zelf zei hij dat mijn persoonlijke weg qua fertiliteit al zeer lang en zwaar was en dat het ook een kwestie was van wat een mens eigenlijk allemaal nog aankan en dat ze zich die vraag wel stelden. Op zich ben ik zeer kranige en sterke dame, maar ooit komt er een breekpunt, zei hij. Mijn eigen psychologe zegt net dat ik meer kan verdragen omdat ik al zoveel heb moeten verdragen in mijn leven. Dat maakt een mens sterk, zegt ze, niet het ontbreken van problemen met psychische ballast, het aanwezig zijn net wel. Daarin komen zij en de psycholoog van het fertiliteitscentrum wel in overeen. Sterker nog, het zou de verklaring zijn waarom ik nog steeds overeind sta.  De meeste vrouwen zouden het al lang opgegeven hebben, zei hij ook. Ik krijg ook steeds te hoen dat ik een van de nuchterste ben dat er komt… Ik weet het niet, maar als twee psychologen dat allemaal al zeggen, is er misschien wel iets van waar.

Hij heeft wel gelijk, mijn persoonlijk weg was al lang en zwaar. Ik ben er niet uit of die nu begon toen ik op mijn 17de hoorde dat de kans op kinderen wel heel klein was of toen ik me al zorgen maakte omdat ik op 14-jarige leeftijd nog steeds mijn menstruaties niet kreeg of dan wel toen ik met mijn ex voor de eerste keer bij een fertiliteitsarts zat in 2009.  In ieder geval: mijn weg was al lang en zwaar, dat is een feit, ik erken dat en dat ga ik dus zeker niet ontkennen. Daarom denkt hij dat ongekende donatie voor mij ook beter is…

Nu ja, het probleem dat ik daarbij heb is dat het niet alleen om mij draait, maar ook om dat kind dat daaruit (hopelijk) verder komt. Het is heel simpel, ik legde het al uit in mijn vorige blog: ik weet niet of mijn kind later nood gaat hebben aan het kennen van zijn of haar afkomst. Ik dacht dat ik mij daar misschien blind op staarde, maar mijn eigen psychologe zegt dat ik heel goed kan zeggen waarom ik zo graag gekende wil. Het is heel simpel: als ik via donatie, een dubbele donatie dus, een kind krijg kan ik gewoon niet voorspellen of die later gaat willen weten vanwaar die komt of niet. Mijn kind is een eigen individu, dat is geen verlengde van mezelf en ik kan niet invullen wat hij of zij daar later zal van vinden. De kans bestaat ook dat dat kind dat niet wil weten, dan is er sowieso geen probleem, maar als die dat wel wil weten, wil ik dat kind de kans niet ontnemen om dat te weten te komen. Mijn psychologe zei dat het heel duidelijk was als ik beschreef hoeveel weerstand ik voelde toen ik ooit moest ondertekenen dat mijn kind niet op zoek ging gaan naar de zaadceldonor en ik mij er heel hard van bewust ben dat ik dat niet voor mijn kind kan ondertekenen. Ik kan dat wel voor mezelf doen, maar helemaal niet voor hem of voor haar.

 

Nu ja, de psycholoog wil daarover met mij dus nog eens praten, dat gesprek stond gepland voor 8 juni, maar aangezien ik dan nog in het ziekenhuis lig na die operatie, is dat nogal moeilijk. Dat heb ik alvast afgezegd. Maar ik denk best wel dat ik daar met die man een constructief gesprek over kan hebben, ik denk niet dat hij me nu niet plots zal afschieten als ontvanger. De zaken zijn nu eenmaal niet zwart-wit en ik heb me zelf ook al vragen gesteld over het feit wat dat moet zijn als je bij een vriendin een kind hebt rondlopen dat genetisch van u is, verder misschien niets, maar dat genetische is er nu eenmaal wel. Ik heb me al vaak afgevraagd wat ik er zelf van zou vinden, ik weet het eigenlijk niet. Al zal dat deels ook wel komen omdat ik zelf geen genetisch kind heb… dat is een ander referentiekader dan die van mijn donor… Zelf kon hij niet zeggen waarom hij dacht dat dat voor haar te moeilijk zou zijn wegens beroepsgeheim, maar ik ga ervan uit dat hij daar zijn redenen wel voor heeft.

Nu ja, ondertussen lees ik ook het boek “donorfamilies”, eigenlijk staat daarin dat er nog geen psychologisch onderzoek is gedaan naar kinderen en hun omgeving die verder komen uit gekende donatie en dat Belgische fertiliteitscentra in het algemeen denken dat gekende donatie meer verwikkelingen geeft. Dat zou op zich ook gewoon dé reden van weigering kunnen geweest zijn. Feit is dat ik het niet weet en mijn donor heeft het van mij moeten horen, dus die weet het ook niet

 

Ik heb nu wel contact met een zogenaamd “donorkind”, ze is 26 jaar, ze bood dat zelf aan toen ze mijn blog gelezen heeft. Zij komt verder uit een anonieme zaadceldonor en vindt het niet zo erg dat ze niet weet van wie ze biologisch afstamt, ook interessant om die kant eens te horen natuurlijk.

Mijn eigen psychologe kwam er tenslotte nog achter dat ik met een strijd in mezelf bezig ben en dat ik mezelf zo hard wil overtuigen dat een kind van een donor voor mezelf niet zoveel anders zal voelen dan een genetisch kind, maar er tegelijkertijd wel schrik voor heb. Dat is een persoonlijke strijd die ik in mezelf voer. Ik ben er trouwens echt wel van overtuigd dat ik dat kind heel graag zal zien, maar eerlijk gezegd ga ik nooit het verschil kennen met een genetisch kind van mezelf. Ik las in dat boek “donorfamilies” ook dat kiezen voor eiceldonatie ergens ook een manier om kinderen te krijgen voor de vrouw is om het mislukt en gefaald gevoel als vrouw een beetje te omzeilen. Het feit dat men zelf nog zwanger kan zijn, zou dat gevoel eventueel verminderen. Ik las dat en begon te huilen…. Ik herkende het zo hard: het mislukt zijn en het gefaald voelen omdat je gewoon niet kan waarvoor je op de wereld bent gezet: kinderen krijgen.
Dat is wel heel instinctief benaderd zei mijn psychologe. Tuurlijk, in dat opzicht zijn wij niet veel anders dan een ander dier, denk ik. Wij zijn op de wereld gezet om te overleven en ons voort te planten. Ja, zei mijn psychologe, maar bij een mens is dat toch nog wat anders dan bij een kat, een olifant of een leeuw. Tuurlijk wel, maar puur natuur gezien, puur instinctief gezien kan ik inderdaad niet waarvoor ik op de wereld gezet ben en dat geeft een serieus gevoel van falen mee en van mislukt zijn, het raakt me in mijn fundamenten. Ik denk dat het een oerinstinct is… Feit is dat ik als kind al wist dat ik later kinderen wilde… Ik schreef dat zelfs in vriendjesalbums: Ik wil later mama en verpleegster worden. Soms schreef ik zelfs al oma ipv mama.

Ondertussen wordt mijn onvruchtbaarheid als een chronisch trauma bekeken sinds mijn adolescentie. Waarin de fertiliteitsbehandelingen een soort van verwerkingsproces gezien worden waardoor ik mijzelf als vrouw zijnde een andere betekenis kan gaan geven. Ik zou daardoor ook een zekere vorm van genderdysforie hebben. Ik ben officieel onvruchtbaar nu, daarvoor was ik daar niet zeker van, ik was zeker verminderd vruchtbaar, maar nu ben ik officieel onvruchtbaar. In medische termen is dat een groot verschil, in gevoel ook trouwens.

Officieel ben ik nu echt onvruchtbaar…. Damn…