Eiceldonatie + zaadceldonatie = embryodonatie en is de keuze waar ik nu voor ga.

5-0

Ik ging de week na Moederdag elke dag iets posten omtrent mijn onvervulde kinderwens. Dat is dus niet gelukt, shame on me, had nochtans wat klaar staan. Maar ja, soms komen er dingen tussen enzo. Bij deze: sorry

Al gaat dit bericht er ook wel over, ondertussen heb ik ooit al wel vermeld dat ik aangewezen ben op eiceldonatie als ik nog een kind wil. Het zou ook kunnen van niet, ik weet het eigenlijk niet zo. Nu om het te kunnen kaderen, moet je weten dat ik in België woon waar anonimiteit van de donor nogal voorop staat. Ik heb gekozen voor gekende donatie. Het is niet dat zij er een geheim van maakt dat ze mijn donor wil zijn en dat ik dat doe, maar wie het is doet er voor jullie ook niet toe natuurlijk en het echt van de daken schreeuwen doen we nu ook niet.

In België is de meest voorkomende keuze die van anonieme donors. Daar komen zelfs donors voor van Nederland naar hier omdat zij zelf dan gerust zijn. Ook ontvangers komen daarvoor naar hier omdat ze dat liever willen Daarnaast heb je ook de wisseldonatie of de kruisdonatie. In dit geval brengt iemand een donor aan in ruil voor de anonieme eicellen van een andere donor. De donor die de wensouders aanbrengen, doneert dan zelf ook anoniem voor iemand anders. Dit wordt vaak toegepast om de wachtlijst te omzeilen, want die is toch behoorlijk lang. Mij werd gezegd: gemiddeld een jaar.

Zelf heb ik dus gekozen voor gekende donatie. Ik heb daar verschillende redenen voor.

Moest ik voor de eenvoudigste weg kiezen, koos ik twee keer voor anonieme donorschap. Dat is België algemeen aanvaard, wordt over het algemeen aangeraden en doen men eigenlijk het gemakkelijkste over. Ze bieden ze je zelfs aan. In België, is deze donor in principe niet traceerbaar in tegenstelling tot in onze buurlanden. (Een uitzondering van zware genetische ziekte daar gelaten). Natuurlijk kan men met de huidige wetenschap ook te weten komen wie de donor is, maar toch: in principe is de anonimiteit gewaarborgd. Kies je voor gekende, moet je die zelfs al zelf zoeken. De wegen van internet hebben het al iets gemakkelijker gemaakt, maar laat ons zeggen dat dat nu geen gangbare annonce in de streekkrant is. Dus ja, meestal is het iemand uit de nabije omgeving. Ik heb het geluk, want dat noem ik echt geluk hebben, dat iemand uit mijn nabije omgeving donor wil zijn. Ondanks ik ze alle risico’s heb uitgelegd, de psychische kant heb uitgelegd van zo een stimulatie, wil ze blijven gaan. Ze heeft mijn trouwens ook echt zien afzien van mijn pogingen en bij mijn laatste PU heb ik ze gewoon meegenomen zodat ze kon zien wat dat inhield en net dan had ik een bloeding. Ik heb dat heel bewust gedaan en zeg haar meermaals dat ze altijd mag zeggen dat ze niet meer wil. Ze blijft toch gaan…. Mijn dankbaarheid is groot, heel groot, met geen woorden te beschrijven… zelfs al zou ze toch plots stop zeggen.

Ondertussen is ze al enkele keren bij de psycholoog geweest, hij is ervan overtuigd dat ze goed nagedacht heeft en dat ze zeker is van haar stuk. Haar motivatie is bovendien echt wel puur altruïsme, zoals dat dan moet bij gekende donatie. Ze ziet mij al jaren afzien door het geen kinderen hebben, zegt ze, en wil me daarom helpen. Ze zegt bovendien dat ze weet dat ik dat kind goed zal verzorgen. De psycholoog had haar ook gevraagd of ze geen verantwoordelijkheid voor dat kind zal voelen, want het is genetisch gezien van haar en polste dus of ze zich zou willen moeien in de opvoeding. Nee, ze is daar rotsvast van overtuigd dat ze dat niet zal doen. Ze geeft enkel een eicel, geen kind, dat kind groeit in mij, ik zet dat op de wereld, geef dat liefde en voed dat op. Ze helpt alleen aan het begin, zodat ik dat kind kan krijgen. Dat zijn haar woorden.

Nu ja, de psycholoog is dit niet zo gewoon. Gekende donatie gebeurt heel weinig, zegt hij, echte gekende donatie dan (en dus geen wisseldonatie, wat sommigen ook als gekende donatie bekijken) en dan gebeurt het vooral tussen zussen. Nu ja, de meest voorkomende vorm in België, is pure anonieme donatie, met wachtlijst dus, op de tweede plaats wisseldonatie of ook wel kruisdonatie genoemd en inderdaad pas op de derde plaats gekende donatie. Enig opzoekwerk op internet maakt dat vrij snel duidelijk. Zeker nu er veel te doen is in de media rond die ongekende donatie.
Ik kwam er zelf mee op de radio bij Hautekiet op Radio 1 deze week, al liep er het een en ander mis. Ik had de indruk dat mijn verhaal bij die Jan Hautekiet niet helemaal duidelijk of goed overgebracht was. Nu ja, vrienden zeiden me dat het wel heel duidelijk was waarom ik voor gekende kies, dat is dan toch het belangrijkste.

Want ja, buiten de wachtlijst om, heb ik een goede reden om te kiezen voor gekende. Ik heb dubbele donorgameten, ik zou het erg vinden voor mijn kind dat ik op geen enkel punt kan zeggen: van daar heb je je blauwe ogen en van daar je krulletjes of je superblond haar en vandaar komt je talent om muziek te spelen, ik zeg nu maar wat. Ik heb daar lang over nagedacht, zelfs heel lang, al jaren… Eerst voor de spermadonor, dan de eiceldonor… Ik zou het er best moeilijk mee hebben dat ik mijn kind niet kan zeggen vanwaar de genetische afstamming komt. Ooit had ik er een discussie over met een lesbische moeder die ook kinderen heeft, maar dan van een anonieme donor. Zij was resoluut: “dat is hun vader niet, enkel de verwekker.” Daar ben ik mee akkoord, mijn eiceldonor noch zaadceldonor zal ooit een ouder zijn. Een ouder ben je niet door een genetische band, een ouder ben je wanneer je een kind opvoedt en vooral veel liefde geeft. Ik heb echt wel een grote maar: Wat als mijn kind wél wil weten vanwaar die afstamt? Ik kan dat voor mijn kind toch niet weten. Ik weet nog hoe ik vroeger een blad onder mijn neus gestopt kreeg bij anonieme zaadceldonatie en ik zag staan dat noch ik, noch mijn kind later op zoek zouden gaan naar de donor. Hoe kan ik in Gods naam voor mijn kind gaan ondertekenen dat die dat niet zal doen? Ik weet dat toch niet? Mijn kind is een eigen individu, dat ben ik niet. Bovendien kan ik me wel indenken dat een kind dat ergens wil weten. Misschien wil die dat niet weten, ook goed, maar dan hou ik wel graag de mogelijkheid open. Ik was zelfs min of meer geschokt door die zin en ik voelde grote weerstand om dat te ondertekenen. Let wel op, ik veroordeel anoniem donorschap niet, helemaal niet. Soms lijkt het wel dat mensen dat denken als ik zeg dat mijn voorkeur uitgaat naar gekende. Er zijn ook goede redenen om te kiezen voor gekende, bij spermadonors wordt wel eens gezegd dat ze zo niet het vaderschap kunnen opeisen, wat inderdaad met een simpele DNA-test in België kan verkregen worden. Daarom vind ik het ook belangrijk bij een spermadonor om vooraf het een en ander op papier te zetten. Waarin hij echt ondertekent dat hij in geen enkel opzicht de vaderrol ooit zal willen opnemen, maar waar wel instaat dat contact mag en mijn kind mag weten dat die man voor het zaadje zorgde, niets meer of minder. Oh, ik heb dat een paar mannen gevraagd, ik koos er echter altijd uit die dan toch de vaderrol op zich zouden willen nemen. Tsja, ik heb daar alle begrip voor. Want dan komen we bij bewaar nummer twee. Bij gekende donatie weet de donor dat dat genetische wel zijn of haar kind is, en ik kan me inderdaad ook wel indenken dat het dan wel moeilijk is om dat gewoon te negeren en er ergens geen verantwoordelijkheid voor beginnen te voelen.

Verder vind ik het ook gek dat ik bij anonieme donatie een donor bijna uitsluitend gekozen wordt op uiterlijk kenmerken. Maakt dat zoveel uit dan? Een karakter lijkt mij bv veel belangrijker. Zei er ooit iemand “Maar Els, stel u voor dat je een lelijk kind krijgt?” Hoe oppervlakkig is dat, dacht ik, en wat is lelijk?  Ja, sorry, dat dacht ik echt toen ze dat zei.

Verder praatte en observeerde ik ook in mijn omgeving. Ken ik donorkinderen in mijn omgeving, nee, maar wel adoptiekinderen die nu mijn leeftijd hebben.

Ik heb zo bv een vriendin, ze is net als haar zus geadopteerd vanuit India. Zij bekijkt India echt niet als haar herkomst, dat is voor haar hier in België bij haar Vlaamse (adoptie)ouders, zij voelt geen speciale band met India, is er ook nooit naartoe gegaan hoewel dat kon vanuit het adoptiebureau. Ze heeft daar simpelweg geen behoefte aan. Haar zus, ook uit India geadopteerd, heeft dat wel. Zij heeft ook de reis gemaakt, vond het belangrijk dat ze het weeshuis zag waar ze gezeten heeft en draagt ook vaak Indische kledij enzo, ze beziet het als haar roots … Ze gaan duidelijk op een andere manier om met hun oorspronkelijke afkomst.

Ik vind dat ik deze vergelijking kan en mag maken, want ik adopteer in feite ook. Het is dan wel een embryo, van twee donors, theoretisch gezien is het pure adoptie. Het enige verschil met klassieke adoptie is dat ik het nog wel zal dragen.

Ik ben veel gaan opzoeken, over donorschap, maar ook over adoptie, want dat behoorde ook een tijdje tot de mogelijkheden. Waar ze in een ding wel in overeenkwamen, waren de vraagtekens wat het doet bij kinderen in de zin van afstamming. Ook hier las ik verhalen van donorkinderen die psychisch best last hadden omdat ze niet wisten vanwaar ze kwamen en anderen die er totaal geen problemen mee hadden.

Toen ik daarover begon bij de psycholoog, zei die me dat kinderen dat bijna niet hebben als ze vol liefde opgroeien. Vreemd, dacht ik. Het is niet omdat ze liefde genoeg krijgen dat ze niet willen weten van waar ze komen, denk ik dan. Oké, ze zullen misschien minder snel op zoek gaan als ze op zich “alles” krijgen wat ze nodig hebben en dat is natuurlijk vooral liefde. Daar kan ik inkomen, maar een garantie is het niet.

Zelf las ik dan ook dat ze er minder last van hebben als ze eigenlijk al heel vroeg weten dat ze donorkinderen zijn en dat de verhalen die je nu overal hoort vooral mensen zijn waarbij het verborgen gehouden werd. Dat bevestigde dan ook weer de psycholoog toen ik ging voor de toestemming voor de bijkomende eiceldonatie/embryodonatie. Wanneer het te vertellen? Dat hangt af van de maturiteit van je kind, zei hij. Nu ja, ik ben er zelf wel van overtuigd dat ik eerlijk wil zijn tegenover mijn kind en het eigenlijk van in het begin mag weten dat hij of zij wel inde buik van mama gegroeid is maar dat daar een andere vrouw een eitje heeft voor moeten geven omdat mijn eitjes ziek waren en dat de dokter in het ziekenhuis daarbij geholpen heeft. Zoiets toch… Ik plan overigens nu al om een lange brief te schrijven naar mijn kind als ik zwanger ben, waarin ik alles uitleg, waarom ik koos voor optie A en niet optie B, waarom ik koos voor mogelijkheid X en niet voor mogelijkheid Y… natuurlijk wil ik dat ooit persoonlijk uitleggen, maar misschien is een brief als aanleiding tot gesprek wel gemakkelijker. Bovendien heb ik geen glazen bol en kan ik ook sterven als mijn kind er al is en kan ik dan niets meer uitleggen. Mensen vinden het luguber als ik dat zeg, het is gewoon pure realiteit, iedereen kan op elk ogenblik sterven. Mijn psychologe zegt dat dat mijn referentiekader is, omdat ik al zoveel mensen kwijt ben aan Pietje de Dood, veel meer dan de gemiddelde mens van mijn leeftijd. Tsja, dat kan, maar feit is gewoon dat ik morgen onder een auto kan lopen en dat alles voor mij gedaan is. Oh ja, daar heb ik ook al aan gedacht en mogelijkheden voor afgegaan, maar dat is misschien iets dat ik later nog uit de doeken doe…

In ieder geval: ik vind kiezen voor donorgameten geen lichtzinnige beslissing en misschien denk ik er wel te veel over na, zoals mijn eigen psychologe dan zegt, maar ik vind wel dat dat nodig is. Dat meen ik.

Op dit ogenblik hopen ik en mijn donor vooral dat ze groen licht krijgt. Komende vrijdag wordt het in team besproken. Fingers crossed.