Moederdag: the day after

Moederdag is weer voorbij en het is weer overleefd. Oh jee, dit klinkt erg. Is het echt zo erg dan?

Nu ja, hier een verslag van de mijne. Goed gezind opgestaan, in mijn blog van gisteren kon je lezen dat ik aan een moederdagswap mee deed, dus dat was allemaal best wel leuk. Ik werd niet te veel geconfronteerd met blije mama’s die de door hun kinderen zelf gespoten zilveren spirelli versieringen op zelfgemaakte juwelendoosjes aan het showen waren op facebook of door de bloemen die mannen kochten voor hun vrouw.

Het gekke was eigenlijk dat ik vooral geconfronteerd werd in de fertiliteitsgroepen enzo op facebook met moederdag. Allemaal goed bedoeld: hoe moeilijk deze dag wel niet is voor ons en hoe we elkaar toch een fijne Moederdag wensten, want Wensouders zijn ook ouders…

Is dat slecht? Nee… het is goed bedoeld en anderen zullen er zeker wel steun uit halen. Ik was deze dag alleen en meer en meer drong door dat het Moederdag was en dat ik nog steeds geen kindje in mijn armen heb.

Ging ik toch meer rondkijken op facebook, misschien deed ik dat beter niet, want….

Ik vind het op zich best fijn als mensen zeggen “alle mama’s” bij hun berichtjes van gelukkige Moederdag, soms zijn zich ervan bewust dat ze ook wensmama’s bedoelen of mama’s die een kind verloren zijn of de combinatie van de twee….Soms ook niet… maar ze zeggen wel “alle mama’s” dus nu voel ik me dan wel aangesproken, vroeger niet. Het is immers door kinderwens dat ik leerde dat wensouders ook ouders zijn!

Maar ik zou liegen als ik met Moederdag niet veel liever een kind zou kunnen knuffelen, een kind dat ik zou mogen noemen: het mijne. Dat ik me echt moeder zou voelen dus. Dat voel ik alle dagen, maar net dat ietsje meer met Moederdag.

Veel van mijn vrienden stuurden me bewust Moederdag-gelukwensen, anderen van mijn vrienden zetten heel bewust dat ze vandaag ook denken aan alle vrouwen die zo graag een kind willen, maar waarbij het niet lukt. Bij hen zette ik meestal niet veel meer dan een hartje en dank je. Die dank je, meende ik ook en meer woorden hoeven dan ook niet, vind ik.

Ik had me de dagen voordien wat opgesloten, ik wilde niet te veel over Moederdag horen en er was ook nog wel iets anders. De dag zelf was moeilijk, maar draaglijk, draaglijker dan anders eigenlijk.

Zelf schreef ik een brief naar Klaas Delrue (de zanger van Yevgueni) omdat hij me met zijn liedje “Adem” weer hoop deed krijgen toen die volledig weg was, ik wilde met mijn gevoelens van verdriet en pijn iets constructief doen voor Moederdag dit jaar. Dat idee kwam in mijn afzondering deze week. Door hem ben ik nu wel begonnen met ECD, ja dat kwam toch vooral door dat liedje “Adem”. Hij woont met de fiets op 5 minuten van mijn deur, ik ben het er in de brievenbus gaan steken. Ik schreef er nog in dat hij niet moest antwoorden en hij het voor mijn part gewoon bij het oude papier mocht smijten. Ik wist wel waarom ik dit wilde doen en het voelde goed om hem te bedanken, wat hij ermee doet is zijn zaak. Ik vond het enigszins ook fair om te doen als ik dan toch in de mogelijkheid ben. Ik beloofde hem er verder ook nog in om hem verder met rust te laten! 😉

Ook schreef ik een brief naar mijn eiceldonor, ik heb een gekende… Een brief, recht uit mijn hart, omdat zij open staat om mij het mooiste te geven wat ooit iemand me kan geven. Uit bedanking ook, ik ben soms nog met stomheid verslagen omdat zij dat wil doen voor mij…. Eicellen stimuleren voor een PU is niet alles en zelfs nadat ze mij erdoor heeft zien afzien en ik haar alle mogelijke bijwerkingen heb verteld, blijft ze gaan… Chapeau! Een klein, met de nadruk op klein, cadeautje ging er ook wel bij.

Ik stuurde ik ook een brief naar een andere wensmama, van de ene naar de andere of zoiets… met wat kleine cadeautjes bij.

En ’s avonds gingen we naar Philippe Geubels kijken, zijn eerste stuk was wel wat moeilijk. Alle dingen die ze je zeggen waarom het net beter is om geen kinderen te krijgen als je zegt dat je een kind mist, zwierde hij ten tonele… Als grap uiteraard, ik kon er enigzins de humor van inzien, maar als kinderloze vrouw op moederdag, kwam dit tegelijk wel heel hard binnen ook. Nu ja, zelfs ik kon er hier en daar lachen, eens hij over kind en gezin bezig was, was het trouwens hilarisch en daarna sloeg de show gelukkig om naar andere onderwerpen… Ik had ondertussen hoofdpijn van de emoties en de spanningen van de afgelopen dag, ik herken dat wel. Awel merci Philippe, ik heb zalig gelachen, jij hebt mijn dag goed gemaakt. Het was ook speciaal voor op die dag gekozen van mijn kant, zo had ik die dag ook iets om naar uit te kijken en zou die goed en onstpannen eindigen, hetgeen ook een goede nachtrust bervordert, maar waarbij de “beu”-gevoelens ook weer gestopt werden. Zelfzorg noemt mijn psychologe zoiets! 😉

Moederdag is pijnlijk, heel pijnlijk voor mij en voor vele anderen…

Ik zou jullie, wensmama’s, misschien allemaal wel een brief willen schrijven en een groeisetje willen geven om een klavertje vier te laten groeien (het is het symbool dat telt)  en plastic roosjes omdat die, net zoals een moederliefde, niet verwelken…

Maar naar iedereen persoonlijk is eigenlijk wat onmogelijk.

Woorden zeggen veel, soms zeggen geen woorden ook veel

Daarom ook deze tekst naar ieder van jullie! Met veel liefde! Dat alvast wel! ❤
In ieder geval, of je kinderwens nu vervuld is, die misschien(!) ooit vervuld zal raken en men daar niet zeker van is, de kans er voor heel klein is en of men nu weet dat die nooit vervuld zal worden en of men nu sterrenkindjes heeft of niet. Ik wil jullie, alle mama’s dus, eigenlijk toch gewoon een gelukkige Moederdag wensen. Ik dacht gsiteren en nu  niet enkel aan mijn moeder en waarbij ik het geluk heb dat zij nog wel leeft. Maar ook aan alle andere mama’s, echt aan álle mama’s…

Veel liefs,

Els xxx

moederdag3
Eva Mouton is cartooniste, zij en haar man hebben ook vruchtbaarheidsproblemen, zij vraagt hier op haar manier dus ook aandacht voor. Bewonderenswaardig!