#nuevenniet

Met de trein naar Oostende, tsjoeke, tsjoeke tuut…

Nee, ik zit niet op de trein naar Oostende, maar wel op de trein. Even weg van thuis, ik ga naar een vriendin, helpen met bepaalde dingen. Zij heeft geen internet, niet via een kabeltje en geen wifi. Nu sinds een viertal maanden, denk ik. Wil ik haar mailen, weet ik dat ze die pas kan bekijken als ze op haar werk is en onder haar pauze of wel voor haar werkuren beginnen of wel pas erna.  Verder kan ik haar thuis bellen op haar vaste lijn. Zalig toch? Terug naar de rust, noemt ze het. Ik kan het geloven.

Mijn GSM ben ik eigenlijk al een paar dagen kwijt en ik vind het ook zalig. Iedereen kon mij tot nu toe enkel bereiken via mail en facebook en dat dan alleen als ik mijn laptop open deed. Wat een rust… Als ik die GSM nu terugvind, ga ik hem nog minder opzetten en hem nog meer thuislaten, denk ik, dat deed ik daarvoor ook al vaak, maar die druk die plots wegvalt is een hemels gevoel. Uiteindelijk had vroeger iedereen enkel een telefoon thuis en kon men die bijgevolg ook alleen dan opnemen, waarom zou dit nu dan niet meer mogen?

nuevenniet-png_Tekengebied-1-360x360.x31444

 

Het internet en de GSM hebben iets met ons gedaan, we zitten ergens in een positie dat men constant bereikbaar moet zijn en men alles moet gezien hebben. Het maakt een mens ergens slaaf van en we zijn bijna allemaal overprikkeld.

Ik ga echt niet zeggen dat ik er al niet ingetrapt ben of er niet aan meegedaan heb en bij momenten nog aan meedoe. Maar… ik besef wel hoe langer hoe meer dat ik dit niet wil.

Nee, ik bekijk niet altijd mijn meldingen op facebook
Nee, ik laat niet alles vallen als mijn GSM gaat (nog niet in het minst omdat ik weet dat, als ik die moet gaan zoeken in mijn handtas ik toch sowieso te laat ben)
Nee, ik bekijk mijn mails niet elke dag
Nee, mijn GSM ligt zelden naast mijn bed
Nee, het geluid van mijn GSM staat heel weinig op.
Ja, ik heb what’s app er afgesmeten want ik wil geen tientallen app’s voor hetzelfde. Iedereen heeft fb-messenger, dus die is meer dan genoeg en inderdaad handig om gratis te bellen, foto’s door te sturen en berichten te sturen.

Mijn voordeur staat echter wel altijd open, dat is zelfs vrij letterlijk te nemen, die staat echt vaak open. Ik woon in een wijk, het is hier doodnormaal dat mensen hier binnen en buitenlopen. Ze roepen overigens wel eerst voor ze binnenkomen, buiten de kinderen, die komen gewoon binnen. Voor mijn deur staat nog niet zo lang een bank, waar we met de buren samen komen: met zijn allen gezellig op deze bank en praten over koetjes en kalfjes, maar ook over serieuse dingen. Ik ga met mijn tas thee naar de buurvrouw en vraag of ik die daar mag opdrinken als ik me niet goed voel…

Ik heb soms het gevoel dat ik, met in deze wijk te komen wonen, terug ben beginnen te beseffen wat echt contact is, wat klaar staan voor elkaar is en dat echt contact zo veel fijner is en dat je daar echt niet ver voor moet gaan als je zelf er maar voor open staat. Ik woon in een wijk waar iedereen iedereen kent, met grote sociale controle en ik denk dat mijn overbuurvrouw perfect weet wanneer ik thuis ben en wanneer niet.

En nu ga ik naar die een vriendin, die geen internet heeft en zonder GSM. Dus ik ben maar heel beperkt bereikbaar voor drie dagen en ik vind het zalig om deze dagen tegemoet te gaan.