Van afscheid over goedkeuring tot de eerste keer menstruaties: ik ben gelukkig!

Hupla, lang geleden denk ik? Of valt dat nog mee? Er is zoveel gebeurd de afgelopen dagen dat het alleszins een eeuwigheid geleden lijkt…

Oké, eerst en vooral het belangrijkste nieuws: ik ben goedgekeurd. Ik mag via eiceldonatie/embryodonatie mijn fertiliteitstraject verderzetten. Het was vrijdag dat ik bij de psycholoog zat. Ik had daar best wel zenuwen voor, iedereen zou dat hebben, denk ik. In de wachtkamer zittend met de krant, niets kunnen lezen van de zenuwen, maar toch proberen. Nog eens op de klok kijken, denken: op die klok kijken helpt niet, integendeel… Tot zo een 10 minuten na het uur van de gemaakte afspraak: “mevrouw Lambrecht?” In een wip stond ik recht, ja, ik denk dat echt wel en dat met een pijnlijke voet. “Diep ademhalen, here we go.” Dat heb ik echt gedacht.

eiceldoantieDat gesprek zelf ging vrij vlot, hij vroeg wel waarom ik eiceldonatie wilde (ja, omdat het met die van mij niet lukt en dat de enige kans nog is op een kind), of ik andere mogelijkheden afgegaan was (ik sprak van adoptie en pleegzorg, maar dat adoptie zo goed als uitgesloten was als alleenstaande en pleegzorg: dat blijven kinderen van iemand anders). Hij zei dat het wel duidelijk was dat ik heel graag een kind wilde, bij die woorden begon ik bijna te huilen, hij zei bovendien ook dat het heel goed was dat ik naar een psychologe was beginnen te gaan omdat ik met fertiliteit bezig was. Maar hij zei ook dat hij nog nooit iemand gehad had dat als alleenstaande voor eiceldonatie kwam en dat hij eerlijk moest zijn en dat er nog geen onderzoek was gebeurd naar kinderen die ontstaan zijn met dubbele donorgameten. In die zin begreep hij wel dat mijn voorkeur uitging naar gekende donatie omdat er dan nog een genetische lijn voor het kind terug te vinden is.

We hadden het ook over het vertellen. Enfin, hij vroeg wat ik daarmee wilde doen. Ik zei heel simpel dat ik eerlijk wil zijn tegenover mijn eigen kind, maar dat ik nogal met de vraag zat van “wanneer vertel ik zoiets aan mijn kind”. Als er tegen dan geen vaderfiguur is, zal de vraag van “waar is mijn papa” heel snel komen, maar de andere vraag zal niet komen om niet te zeggen: nooit. Ik vertelde ook dat ik dan wat had zitten opzoeken daarover en dat ik vooral vond dat het best zo vroeg mogelijk verteld werd. Toen keek de man mij aan en zei: dat klopt, maar geen enkel kind is hetzelfde. Kijk naar een kind van 8 jaar: de ene zit daar met het Sinterklaasverhaal van: “wat voor zever vertelt gij hier allemaal?” en de andere hangt aan uw lippen, dus je moet de maturiteit van je kind afwachten en dat kan je op voorhand dus niet vastleggen van “dan of dan vertel ik het”. Klonk me ergens heel logisch in de oren… Het was hem vrij snel duidelijk dat ik erover nagedacht had en het eerst een plaats had gegeven toen ik het hoorde bij de fertiliteitsarts (dat was begin december) dus het was in orde voor hem en dat ik naar een psychologe ging was wel een heel groot pluspunt precies, dat zei hij meer dan 1 keer.

Mijn donor, dat is nog afwachten… die moet nog goedgekeurd worden. Maar voor anonieme is het sowieso in orde…. Moest ik geen pijn hebben aan mijn voet, ik zou al huppelend buiten gelopen zijn.

Wat ik ook fijn vond, was dat hij zei, dat ik zelfs naar hem altijd mocht bellen bij vragen, zelfs als dat kind al 8 jaar is of zo… wow, hij meende dat ook, dat zag je.

Wat voorafging…. Want dat is er ook nog

rune
Afscheidsritueel van mijn kindje bij Kinderwens vzw

Vorige week maandag nam ik immers afscheid van mijn biologische kindje. Dat was best emotioneel, maar nodig. Ik heb eigenlijk niet zo veel zin om daarover te vertellen. Ik plaatste wel de foto hierbij. Met grote dank gaat naar Shanti van Kinderwens in het begeleiden ervan, al heb ik eigenlijk wel alles zelf bepaald. We speelden “Somewhere over the rainbow”

Daarna wilde ik zelf heel graag mijn andere kindje gaan verwelkomen, biologisch niet van mij, maar wel mijn kleintje…. Toen speelden we “Adem” van Yevgueni. Het is ook dat liedje dat me zei dat ik die eiceldonatie nog moest doen, dat er nog hoop was, dat het nog kon en ik ben ze daar dankbaar voor. Een oprechte bedanking stuur ik hem, de man, de zanger van Yevgueni, omdat ik dat echt wil doen, omdat ik hem ook oprecht dankbaar ben.

Aan beiden had ik een brief geschreven… Ook het ieniemienie prutske dat ik mijn ex nog onderweg hebben gehad, werd erbij betrokken, al hadden ik en mijn ex-partner daar toen onder ons ook een afscheidsritueel voor gedaan op het strand van Zeeland. Dat prutske hoorde er op de één of andere manier bij voor mij.

Dat was een zeer emotionele maandag, dat kan ik wel vertellen.
Dinsdag ging ik naar de arts, we spraken af dat ik mijn slaapmedicatie weer zou weglaten als ik bij de psycholoog was geweest, dat deed ik ook en ik slaap weer als een rozeke zonder pilletje. Ik had het die twee maanden dan ik het nam wel nodig, ik was kapot na maanden, jaren hormonen spuiten en alles in mijn lijf lag zo overhoop dat er van slapen niets meer in huis kwam. Het zijn geen snoepjes, maar als ze nodig zijn… Ben ik dus ook weer vanaf… Het was even een hulpmiddeltje dat echt nodig was, meer ook niet. Ik moest het afbouwen, dat deed ik dus op drie dagen, vannacht zonder geslapen.
Woensdag ga ik normaal naar mijn psychologe, die was deze week net in verlof, altijd op de goede momenten natuurlijk, hum, ik ging hier op van de onrust en de angst en ik wist met mezelf geen blijf. De week ervoor had ik alles losgelaten op haar, denk ik, min of meer toch, toen ik bij haar was, help…. Wat voor mij zelfs vreemd was: zo uitrazen tegen iemand,  maar ik denk dat het ook goed was…
Donderdag, de zenuwen gierden door mijn lijf, ik riep in gedachte help, ik viel nog ook: ik sloeg mijn voet om, dat deed pijn en dan vrijdag was het zover….

Nadat ik bij de fertiliteitspsycholoog buiten was gekomen en betaald had (howla, 75 euro? Ja wadde, enfin, alles voor een kind, met de kaart alstublieft, eigenlijk toch straf dat ik moet betalen omdat ik zijn goedkeuring nodig heb van de wet, niet dan?) was ik zo blij en opgelucht dat ik echt een half uur buiten op een bankje ben blijven zitten en ik uitkeek over Leuven, vanop de schipvaartstraat heb je best een mooi zicht, eerst een soort veld, in het centrum van Leuven, hè, en dan zie je huizen, gebouwen en een kerk, ik bleef kijken en dacht: goedgekeurd, wauw en meer ook niet… Ik kon het niet geloven en ik zat daar goed…

Ik ging nog naar een beurs in Leuven daarna, woon en tuinbeurs, ik dacht dat het voor inrichting was, het was eerder voor renovatie, denk ik, dus op een uur was ik rond, ik kocht wel een heel mooie mat. Maar verder, nee… ik had er niets aan…. De parking van de Brabanthallen kost 4 euro, dat weet ik dan ook alweer.

Zaterdag op bezoek bij een vriendin in het ziekenhuis nadat ik een hele resem redactiewerk deed. Ze zal er nog lang liggen. Fout tijdens de operatie gebeurd met serieuze gevolgen, laat ik het daarop houden.
zwangerwordenZondag sliep ik lang, dat dacht ik althans toen ik op mijn gsm keek, maar het uur was gewoon verzet! 😉  En ik ging naar het zwangerschapsevent van An. We volgende nog samen de opleiding kinderwensconsulent, maar goed: ze is al goed op weg. Ik wilde pas beslissen of ik zou gaan na de goedkeuring, anders was het voor niets, dat begreep ze wel, maar ik kon dus gaan! Het was een zonnige dag. Hoewel ik toch al veel wist, leerde ik nog wat bij en was het bovendien zeer gezellig. Mensen in hetzelfde schuitje-gevoel, weet je wel. Het ging over voeding enzo, maar ook over andere hulpmiddelen dan de puur westerse fertiliteitsbehandelingen enzo en we eindigde met yoga. Bij een visualisatieoefening moesten we ons een beeld van de toekomst voorstellen. Ik lag daar, ik zag niet meteen iets en dan zag ik het. Ik lag bij mijn fertiliteitsarts op de tafel voor een echo…. Een echo op de buik en ik zag een 7-weken oud prutske met een kloppend hartje, de tranen schoten spontaan in mijn ogen. Ik geloof er ook weer in, ik geloof ook echt dat ik in de toekomst zo een echo zal zien, dat geloof was lang weg, is altijd twijfelachtig geweest en ik heb er nooit veel in geloofd, maar is er nu wel helemaal met die eiceldonatie en wel omdat mijn fertiliteitsarts mij gezegd heeft dat ik een perfecte baarmoeder heb om een kindje in te laten groeien, ik had alleen geen goede eicellen en geen eisprong, maar de baarmoeder was wel héél perfect… Ja hoor, de man werd bijna euforisch bij het zien van mijn baarmoeder. Dus, goede eicellen en de eisprong omzeild, moet dit lukken, mijn eigen kind… dat gaat gewoon lukken, ik voel het in mijn kleine teen.
http://www.anvandervaeren.be/

Die avond ging ik nog naar een optreden van Guido Belcanto, ja, alsof het zo moest, genietend zat ik daar. Door de Guido en zijn muzikanten? Nee, eigenlijk niet specifiek, wel omdat alles in de plooi valt…. Afscheid genomen van eigen bio-kindje, verwelkoming van eigen niet-bio-kindje, goedgekeurd door de psycholoog en dan die zondag waar ik bij die ene oefening mijn kindje zag, op echo, met een kloppend hartje en waarbij de dokter zei dat alles er goed uitzag. Ik voelde ondertussen ook al twee dagen iets in mijn onderrug, ik was niet zeker, maar…. Guido en het hele optreden voegde gewoon veel zaligheid toe aan de hele dag… De mensen die ik die dag zag ook, allemaal, een voor een…. Van de mensen op het event tot de vrouw van de merchandising van Guido… allemaal zag ik ze graag… Alles klopte in mijn hoofd, in mijn gevoel en in mijn hart.

En dan gisteren, maandag belde ik naar mijn moeder met zeer groot nieuws: ik had voor de eerste keer in mijn hele leven mijn menstruaties, puur natuur…. En ik wist dat ik een tweetal weken daarvoor gedacht had dat ik precies een eisprong had. Ik weet natuurlijk wel hoe het voelt, na lange tijd fertiliteit… maar ik kon het toen moeilijk geloven: ik had immers nog nooit spontaan een eisprong gehad. Die krampen die ik dan sinds zaterdag in mijn onderrug had, ik dacht het wel, maar durfde het niet denken. Bleek ook wat problemen te hebben met mijn darmen, maar toch: daar waren ze: mijn menstruaties. Dus net zoals een tienermeisje die dan naar haar moeder gaat, belde ik nu naar mijn moeder: ik heb mijn regels.  Ik vond dat ik die regel toch moest respecteren.  😉 Ik kan nu eindelijk antwoorden op de vraag: wanneer kreeg jij voor de eerste keer jouw regels? “tsja, ik was bijna 34, maar he, ze kwamen, dat is waar mirakel.” Verder verandert dat niets aan de eiceldonatie of zo, misschien was het eenmalig, waarschijnlijk wel zelfs. Of misschien kwam er toch iets op gang en heeft het hele PCOS-dieet pas na jaren zijn vruchten afgeworpen… wie zal het zeggen? Een eventueel volgende eisprong waarschijnlijk… die zal het zeggen.

Met andere woorden, ik loop nu al dagen op wolkjes en ze blijven onder mijn voeten hangen. Morgen naar de psychologe, ik weet begot niet wat ik ze eerst moet vertellen, dat er zoveel kan gebeuren op twee weken tijd is bijna onmogelijk, denk ik.

Maar ik kan ze waarlijk zeggen: ik voel me gelukkig!

 

geluk1

33 gedachtes over “Van afscheid over goedkeuring tot de eerste keer menstruaties: ik ben gelukkig!

  1. Jeetje wat heftig allemaal! Ik kan me voorstellen dat het fijn is om hier met een psychologe over te praten, want het is allemaal niet niks zeg. En wat fijn dat je arts er voor je is en het ook echt meent. Ja, kinderen krijgen blijft iets bijzonders al doen we er allemaal zo luchtig over…

  2. Je schrijft zo mooi en ontroerend en zo goed dat je dit opschrijft, want at zal je ook anderen misschien kunnen helpen en iets van hoop geven. Wel een rollercoaster van emoties deze weken. Ik wens je veel sterkte.

  3. Bijzonder dat je voor het eerst een natuurlijke menstruatie en eisprong kreeg, zeker in deze emotionele periode. Lieve Els, ik gun het geluk je zo! Liefs

  4. Wat ontzettend fijn! Ik kan me zo goed voorstellen dat je op wolkjes loopt! Hopelijk kun je snel starten met het traject en komt je visualisatie snel uit!

  5. Je zit echt in een heel bijzonder traject en een hele bijzondere fase in je leven. Ik gun het je zo dat je straks een eigen kindje mag dragen en op de wereld mag zetten!

  6. Ben zo ontzettend blij voor jou toen ik net je blog van vandaag las!!!! Kan misschien raar klinken want we kennen elkaar niet maar toch voel ik me nu op het moment blij en gelukkig voor jou. Was al wel op nieuws ergens aan het wachten en dacht oei zou het vrijdag zo slecht zijn afgelopen en had ook de indruk dat je op andere sociale media niet zo actief was (wat met het lezen van dit verhaal ook duidelijk werd dat je de afgelopen dagen heel druk hebt gehad) maar viel me op dat anders in sommige groepen van Mechelen jij wel heel vaak positieve en lieve woorden schreef. Ik hoop dat je nu nog een tijdje op een terechte roze wolk mag zitten en ervan genieten. Hier staan alle duimen en pootjes voor jou omhoog dat het verdere traject een succes mag worden.

  7. Wat een ontzettend fijn nieuws dat eiceldonatie nu toch mogelijk is! Ik ben zo blij voor je! Heel mooi om te lezen hoe jij zo bewust bezig bent met alles. Het echt afscheid nemen van je biologische kindje en het verwelkomen van een donorkindje (dat trouwens niet minder jouw kindje zal zijn straks ;-)).Hopelijk is alles nu snel rond en mag je aan de IVF beginnen! Ik duim voor je!

  8. Wat een openhartig en mooi blog. Zo pittig dit traject maar je neemt jezelf hierin heel serieus door al met iemand te praten, goed zeg! Veel succes en sterkte!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s