Wil ik met bloggen aandacht vragen? Jazeker!

notice me
Gisteren hoorde ik iemand zeggen dat bloggen en vloggen een manier is om te zeggen “kijk naar mij”…

Ik zou ik niet zijn als ik daarover niet begon na te denken, maar na 2 minuten dacht ik al meteen: “ah ja, bij mij klopt dat, maar er is wel enige nuance.”

Waarom dat dan wel klopt? Ik wil aandacht vragen voor bepaalde thema’s omdat ik ondervind dat ze taboe zijn: psychiatrie, rouwen, ongewilde kinderloosheid en fertiliteit. Daarnaast schijf ik zeer graag en wil ik natuurlijk zeer graag opvallen met mijn schrijven. Ik noem mijn bloggen vaak een investering, eentje die al opgeleverd heeft trouwens.

Voor alle duidelijkheid: bloggen draait bij mij om schrijven en om niets anders. Oké, om er een richting aan te geven, wilde ik de reden waarom ik verpleegkunde ooit koos (namelijk anderen helpen) verderzetten en geef ik, zoals ik vaak te horen krijgen, anderen een stem met mij…  Ik combineer dus beiden… Nu ja, ik voel mij soms vrij uniek in de bloggerswereld, ik krijg wel eens te horen dat mijn teksten heftig en zwaar zijn. Mijn God, ik schrijf gewoon over het leven en een leven loopt niet altijd over rozenblaadjes, meer niet dan wel trouwens. En nee, ik ben niet pessimistisch, ik kreeg gisteren nog te horen dat ik te positief ben, ik ben gewoon realistisch. Raf van Kommil Foo hoorde ik ooit in een voorstelling zeggen dat elke keer in het leven je denkt: “nu heb ik alles op rijtje en is alles ok”, dat op die moment daar altijd de man met de hamer staat. Nee, ik vind dat niet pessimistisch, ik vind dat realistisch, er riep een vrouw vanuit de zaal trouwens ook meteen: “dat is nu echt waar, se!”  Toen ik het daarna op facebook zette, waren vele “vrienden” ook meteen akkoord…

Dus ja, die man met de hamer klopt geregeld eens. Dat is het leven, men zegt niet voor niets dat het leven niet wachten is tot de storm gepasseerd is, maar leren dansen in de regen. Oh, ik kan dansen in de regen, al is dat voor een stuk ook door levenservaring, denk ik. Ik wil mensen graag de boodschap geven: “he, ik ben niet alleen, maar jij zeker ook niet!”

En ja, daar wil ik aandacht voor vragen. Het leven is geen vind-ik-leuk-dingetje wat iedereen zo graag wil. Ik schrijf dus persoonlijke verhalen die soms allesbehalve een vind -ik-leukje zijn, maar ik vind dat dat ook moet. Het schijnt dat vele mensen zo ongelukkig zijn omdat onder andere door de hele facebook en dergelijke waar alles maar leuk moet zijn ongelukkiger zijn dan ooit. En dan krijg ik te horen dat ik dat ten minste niet doe, ook niet op mijn persoonlijk facebookprofiel. Met reden dus, ik kom dus een beetje in opstand met andere woorden… En ik ben geïnspireerd door Dirk De Wachter. Ik geniet meer van in het gras liggen dan van de meest exotische reis, de gewone dingen des levens. Mijn leven moet niet wauw zijn, kijk wat zij allemaal doet. Helemaal niet, mijn leven heb ik gewoon graag bij mij passend, met zijn ups en downs.

Maar ja, daarvoor wil ik dus zeker aandacht, een soort van tegenwind en verder wil ik gewoon opvallen met mijn schrijven, want van full time schrijven wil ik mijn beroep op de een of andere manier wel maken, dus ja: een blog leek mij een goed begin.

Ik geef het toe ja, ik wil opvallen met mijn blog! 😉

En als aanvulling: mijn eigen facebookprofiel zie ik gewoon als een online praatplatform met mensen die ik ken en daar ben ik dan weer dankbaar voor als ik weer alleen thuis zit. Maar ja, in zekere zin vraag ik daar dus ook aandacht, ja! In zekere zin wel, want ik wil op die moment praten met iemand zoals een ander dat doet met zijn partner in de zetel op die moment en die op die moment uiteindelijk ook aandacht vraagt! En meer is dat dan ook niet! 😉