Opruimen met Guido Belcanto

Computer open en ik begin…. “Beste, liefste, grootse maar toch ook kleine Mechelen… Mijn stadje”
En het komt er allemaal vloeiend uit, alsof ik mijn stad elke dag een liefdesbrief schrijf, herinneringen aan mijn kindertijd, maar ook aan nu… Ik ben helemaal in de flow, ik schrijf, ik schrijf. Het mag er allemaal uitkomen…

Goh, ik stuur het door en zet het op hun fb-pagina, beiden mocht, ik dacht “ik doe beiden maar, dan ben ik zeker” en dan zie ik potverdikke dat ik te laat ben, net over de valreep, maar te laat. Ik vloek…. Nu ja, het was leuk en in de hoop dat mijn werk niet voor niets was, post ik hem ook in de Mechelse groepen. Ondertussen volgden vele commentaren en vind ik leuks…

Ik bel een vriendin op via facebook, dat is nu eenmaal goedkoper dan via het abonnement en we tetteren. Ik zie de rommel rond mij en ik denk: “pfff, waar was dat feestje, hier was dat feestje”, een feestje waar ik kennelijk niet veel van wist, maar zo ziet het er wel uit.

Ik moet opruimen, dat is duidelijk, zeker nu ik in mijn opruimwoede zit, moeten de dagdagelijkse dingen ook onderhouden worden.

De man van die vriendin komt thuis we stoppen met tetteren, ik post nog in een facebookgroep dat ik een stamp onder mijn gat nodig heb, want ik moet opruimen. Ik lach nog wat met die wildvreemde mensen van die groep op facebook, het gaat van ‘laten liggen’ over ‘stamp’ en ‘ik lig nu ook met mijn voeten omhoog’.

Maar dan denk ik: “oké, Els, begin!” Muziekske op en gaan met die banaan! Ik kies wonderwel voor het laatste album van Guido Belcanto, die zijn albums gebruik ik anders nooit om op te ruimen of te poetsen, ik kies doorgaans voor het meer commerciële ABBA of zo een typische “back to the 90’s”-cd.

“Johnny, vergeet me niet” ik ben vertrokken, de tafel in de living, vuilbak, vuilbak, afwas, vuilbak, gewone was, Johnny, vergeet me niet… Oh hier ligt dat tv-kaske.

Ik brul verder mee, paternoster Jodie Foster, t kan allemaal. Help wat stak ik uit dit weekend? Oké, het meisje in huis heeft met de stiften gekleurd, waarom liggen die niet terug op zijn plaats en nog hier, Ik kijk even rond en denk “tsja, een goed voorbeeld was ik dit weekend niet”

“Ik weet niet waar mijn meisje, is, ik weet niet waar mijn meisje is, we hadden ambras vandaag.” Waarschijnlijk niet geheel toonvast, maar ik zing rustig verder….
Ondertussen sta ik in mijn keuken: wat een afwas!!!! Waar was dat feestje nu weer… Sorry, kind, maar die drinkfles van Bobbejaanland moet nu echt weg, die schimmel krijg ik er echt niet meer uit! Note to myself, iets met fruitsap meteen afspoelen! “Jezus vertel het mij, wat heb ik in Gods naam fout gedaan?” Ik zing ondertussen gewoon verder…  Oké, nog een keer proberen dan maar, laten weken in pure Dreft, misschien…. Anders heb ik ambras met dat kleine meisje hier in huis.

‘Papa houdt niet van mijn haar”, hoor ik mezelf verder meezingen. Weet ge, ik denk plots: mijn eigen vader hield niet eens van mijn haar en mijn moeder nog minder. Mijn vader omdat het te lang was en hij overal lange haren vond en mijn moeder omdat het niet te doorworstelen was als klein kind, niet dat dat nu anders is, maar nu borstel ik het zelf of gewoon niet. Nu zit mijn haar trouwens vol statische elektriciteit. Ik lach er zelf mee, nu heb ik pas volume, denk ik, en knetteren dat dat doet!

Mijn handen voelen droog van de Dreft, probleem nummer 1: verspilde schoonheid, dit liedje gaat over mijn ouders. Tsja…. In zekere zin wel… Hm, die basilicum heeft water nog, oh, de kat ook precies… Voilà, ze kunnen weer drinken. Ik zing, ik spring, ik dans en dat met een pijnlijke voet… kan me niet deren nu. Wat dat straks en morgen geeft voel ik dan wel weer, ik geniet…

Ah twee droogrekken was van afgelopen weekend, ik heb heel bewust geen droogkast. Tsja, ze noemen me een eco-hippie voor iets, denk ik. Twee droogrekken, de douche en maar twee deuren vol was valt goed mee, er waren lakens bij. Ik hoor Guido Belcanto “ik geloof” zingen, ik zing niet mee nu, ik luister terwijl ik de was opplooi en denk terug aan die ene man waarnaar ik ooit dat tekstje schreef, waarop een relatie volgde en hij daarna moest sterven. Misschien, ik zeg misschien moet ik dat tekstje nu ook maar naar die ene man schrijven, het werkte toen, waarom zou het nu niet werken? Ja hoor, er is ‘iemand’, al vrij lang, mijn dromen zijn duidelijk, mijn hart ook en “als het echt is wat ik voel, zeg ik ja, ik wil houden van hem”

Hup, de opgeplooide was staat klaar in de gang, klaar om straks mee naar boven te nemen.

Aanrecht, “ja er is nog iets dat je me sturen mag: Spaanse laarzen van Spaans leder”. Tsja, denk ik nog: misschien bestaan er ook wel Spaanse laarzen van Turks leder… Ik maak soms vreemde associaties, vraag me trouwens niet hoe ik op Turks kom.  Bij deze zing ik even uit volle borst mee, ik vind hem leuk! Ondertussen blinkt de steen van mijn aanrecht weer. Hehe: echte bling, bling.

Oké, gasfornuis nu, Henry Lee, als grote fan van Nick Cave heb ik soms de onweerstaanbare drang om t originele mee te zingen…. Het wordt een combinatie van Engels en Nederlands dat ik meebrul, gelukkig dat lalalalalalalalali t zelfde is.

Ik ga verder, bijna gedaan met opruimen: Ik ben op het slechte pad…. “Hopeloos” denk ik van mezelf, wat ligt er hier nu nog allemaal? Verbandmateriaal, hup verbandkist in. Plots hoor ik een meisjesstemmetje meezingen: “meneer de politieman, ik zit in de puree” Ik draai mij om, de stereo stond blijkbaar zo luid dat ik de klein niet hoorde binnenkomen, ik kijk haar aan, het lijkt alsof ze zich plots bedacht dat ze puree zong en ze vraagt “oh, puree, eten wij vanavond puree, zo met spinazie onder?” nee, je hebt gisteren gezegd dat je pita wilde eten en dat ligt al klaar in de frigo. Pruillip. Ik negeer het en vraag: “hoe was je toets? “Geen enkel fout” Ik zeg “amai, Huiswerk?” “nee pas tegen woensdag, woordjes van Frans.”

Ik doe nog wat verder een hoor een meisjesstem uit volle borst zingen “je bent crazy, ik vind het heerlijk, je bent crazy, ik vind het fijn” en ik glimlach en denk “Ik weet weer waarom sommige vrienden me vragen of ik echt wel zeker ben dat ik ze niet op de wereld gezet heb” De opruim is gedaan, de stofzuiger is voor straks, nu eerst eten maken….

Liefde & Devotie – Guido Belcanto

01 | Johnny vergeet me niet
02 | Jodie Foster
03 | Ik weet niet waar mijn meisje is
04 | Haar vader hield niet van mij
05 | Al die verspilde schoonheid
06 | Ik geloof
07 | Spaanse laarzen van Spaans leder
08 | Henry Lee
09 | Meneer de politieman
10 | Uniek specimen van de menselijke soort
11 | Mannen met een gebroken hart
12 | Beste Anna

In een productie van bassist Nicolas Rombouts en met opmerkelijke bijdragen van o.m. Naomi Sijmons (Reena Riot), Nathalie Delcroix (Laïs), Kimberly Claeys en Tom Van Laere (Admiral Freebee) 
Release: 29 September 2017 (CD/LP/DL) 
Uitgeverij: Starman Records

www.guidobelcanto.be