Opruimen dus


Ik ben mijn huis helemaal aan het opruimen, van zolder tot kelder, van voordeur tot tuin.
Eerst en vooral, ik ben hier eind 2014 komen wonen, mijn partner was nog niet lang dood, ik zat in een regelrecht rouwproces. Pas nu durf ik af en toe te zeggen hoe mijn avonden hier soms waren…
Elke dag naar Leuven, dagtaak vervullen en s’ avonds zat ik hier. Ik weet nog steeds hoe ik ongeveer een half jaar na zijn dood, hier in de keuken door mijn knieën zakte, ik had er geen invloed op, ik lag tegen de grond en kon niet meer recht raken en een paar uur later zo stijf als een plank, versteven van de koude en met hoofdpijn van het huilen pas weer recht geraakt, vraag me niet hoe. Ik vertelde het niemand, echt niemand. Zelfs niet tegen de psychologe of zo, niemand wist het. Ze schrok er wel van toen ik het een paar maanden geleden vertelde: “waarom heb je er toen niets van verteld?” Tsja, waarom? Waarom zijn de bananen krom?

Nu ja, in zo een toestand ben ik hier dus komen wonen… Mijn hoofd stond niet naar uitpakken, naar opruimen nog minder en het hier gezellig maken, ik zag er het nut niet van in. Ik wilde hier vooral terug weg: een kil en leeg huis, waar wij eigenlijk samen in wilde gaan wonen, samen kindjes wilde krijgen en samen een toekomst opbouwen. Waarom zat ik hier? Ik wilde terug naar mijn appartement, waar ik niet de buren hoorden (die wel een gezin hadden) en ik rustig helemaal bovenaan in het dakappartement zat, waar ik het al jaren gewoon was, waar het wel gezellig en cosy was, het was er bovendien ook veel groter dan hier.

En dat was merkbaar, het was hier benauwd, mijn meubels veel te groot en ik had veel te veel gerief. Ondertussen kwam ik in sneltempo bij en met sneltempo bedoel ik ook sneltempo. Een broek die ik kocht, paste 2 weken later al niet meer, Ik kwam op een half jaar 50 kg bij. Ik kan u verzeker dat dat wel wat is. Hormonale problemen en geen zin meer om constant anorexia te hebben om die “gezonde” BMI te houden… Ik kon mij op die moment ook niet uithongeren, dat rouwen vroeg al mijn energie. Och, ik ben nu werkelijk dik, maar wel veel gezonder dan met mijn zogenaamde gezonde BMI, dat zegt mijn dokter toch, anorexia, om welke reden dan ook is nooit gezond. Kort gezegd, ik verzamelde heel wat kledij op korte tijd, ik kon niet anders. Vaak ook gewoon omdat het paste, niet omdat ik het mooi vond: een mens moet nu eenmaal stof rond zijn lijf hebben hangen om buiten te komen.  Ik kreeg een bovenverdieping vol kledij, echt waar, in alle maten.

Dozen stonden nog steeds ingepakt, ander gerief is gewoon de kasten ingesmeten, ik woonde hier niet graag, had er geen zin in. De muren kwamen hier op me af met onder andere die zware oude kasten (die wel heel mooi waren, maar niet pasten in een klein huis), een megagrote tafel en als er drie dingen niet op zijn plaats lagen leek er een orkaan gepasseerd in zo een klein huisje. Die laatste bewoordingen pikte ik van mijn buurvrouw, maar ze kloppen als een bus. Het lijkt hier meteen een stal als er iets op tafel blijft liggen. Als ik hetzelfde liet liggen op mijn grote appartement viel het niet eens op.

Daarna kreeg ik een auto-ongeluk, helemaal de controle kwijt. Ik kreeg gezinszorg, in het begin veel verschillende zorgkundigen, waardoor de rommel alleen maar groter werd, want ze plaatsten gerief terug op plaatsen waar ik het nooit zou zetten, ik vond niets meer terug. Ik lag beneden: gerief dat hierbeneden niet nodig was, plaatsten zij maar ergens boven waar ze het kwijt konden, was het beneden uit de weg, maar daar werd alles een onoverzienlijke berg.

Ondertussen staken ze me bij wijze van spreke een 10-jarige in mijn handen, hier: zorg er maar voor. Enfin, dat is niet echt bij wijze van spreke, zo ging het bijna letterlijk. Tsja, zo een kind brengt ook rommel mee…. Vele kledij waar ze niet meer inraakte ook. Haar voogd was al een hele tijd ziek en je merkte dat dat ook niet meer ging. Ik kreeg kledij en schoolgerief van hulpverleningsorganisaties, vriendinnen en wildvreemden na een oproep op fb en ik ging zelf ook nog wat kopen. Heel dankbaar voor trouwens, ze had terug kledij. Ik ging naar de Carrefour kocht daar speelgoedbakken enzo en we konden even verder, het betekende wel: nog meer rommel in huis.

Goh, toen ik beter uit de voeten kon, ging er wel meer weg… Ik heb zakken kledij buiten gesmeten. Enfin, naar Sint Vincentius gedaan (kansarmenvereniging), ik begon bij momenten vol goede moed aan de keuken, de living…. Ik zette te veel op mijn To Do-lijstje, was ondertussen ook bezig met fertiliteit dus vrijwel altijd moe… Maar toch ging er veel buiten, alleen raakte de moed altijd weer weg en leefde ik dan soms boven terug tussen stapels kledij of zo. Mensen uitnodigen ging niet echt, ik had geen energie meer en het meisje dat hier ondertussen was, leerde ook van: “opruimen hoeft niet” Zoektochten naar sleutels, een tweede sok, een schaar, de plakband, t bakje van de tv enzo verder werden tot mijn grote spijt dagelijkse taferelen….

Meer orde, ik wilde orde, maar zag door het bos de bomen niet meer….

Ik zocht tips over minimaliseren op internet, daar wilde ik immers naartoe en begon telkens opnieuw, vol goed moed. Moed die zo vaak weer terug beneden alle peil zakte, gewoonweg omdat ik teveel op te korte tijd wilde doen… Valkuil nummer 1…. Mijn psychologe zei dat ik moest leren doseren, ik had ook nog heel veel pijn als gevolg van dat verkeersongeluk en na zo een dag opruimen had ik zoveel pijn dat ik drie dagen niets meer kon bv. Een veranderde lichamelijke toestand vraagt ook om verandering lichamelijk werk en aanpassing. Vele mensen weten ook niet hoe erg dat is. Ze zien me altijd maar kort, maar weten zij veel hoeveel pijn mijn voet, rug, schouder en pols soms doen. Als ze me zien, zien ze me ook als ik “goed” ben, maar ik heb al vaak moeten zeggen: “sorry, t gaat niet, te veel pijn aan mijn voet” of dat ik me soms niet kan bukken, weten zij veel. Het maakt wel dat ik niet graag naar mensen ga waar ik mijn schoenen moet uitdoen, ik kan dat immers helemaal niet vlot meer en de meesten hebben geen stoel in hun gang staan daarvoor. Enfin, leren doseren dus, zodat ik de volgende dag nog steeds mijn schoenen kon aandoen en op zijn minst naar de bakker kon wandelen en geen drie dagen nodig had om te recuperen (vergeet de fertiliteit niet!)  Opdracht van mijn psychologe dus. Maar doseren, dat staat niet in mijn woordenboek. Ik ben een enorme doorzetter, oh, ik voelde vaak dat ik erover ging, maar dan was dat ten minste gedaan… De redering die in mijn hoofd schuil ging.

Maar goed, het lukte dus niet op die manier… er was al veel buiten, dat wel, maar het was te veel, gewoon te veel voor mijn kunnen, het overzicht raakte ik verder ook helemaal kwijt. Het was in mijn hoofd een grote chaos door dat hele fertiliteitstraject, hetgeen doodnormaal blijkt en in mijn huis ook nog eens… Rust vinden, vergeet het maar, ik vond het niet, helemaal niet… Doe dan maar eens aan stressreductie tijdens fertiliteit…

Och ja, ik ging op zoek… er moest een manier zijn. Ik vond op fb een groep “Vraag het een professional organiser”. Ik was er al twee maanden lid toen ik mijn bericht typte dat vooral help riep, ergens eind december…. Er werd op gereageerd, door Silke, zo een professional organiser. Je zou dat ook een opruimcoach kunnen noemen, maar dat hebben ze niet graag. Omdat het wel wat meer is dan opruimen op zich. Nu goed, ze wist op zijn minst al wat fertiliteit met een mens doet, want laten we eerlijk zijn: niemand heeft daar echt een goed idee van.

Nu goed, in januari begonnen we er hier aan, bij mij thuis, samen. Het was heel toevallig dat dat januari was en had niets met nieuwjaarsvoornemens te maken, maar goed, 2 januari zijn we gestart na nog een intake in december en het opstellen van het plan van aanpak. Haar website, voor de geïnteresseerden: https://www.getitorganised.be/

Kleren weggedaan, weeral…. Die ik daarvoor al eens gesorteerd had voor verkoop werden ook verkocht. 8 bananendozen (waarvan 1 desigual) en een grote zak vol kledij in bohemian/hippie-stijl. Voor amper 150 euro. Stuurde dat meisje nog achteraf een bericht dat ze het te veel vond omdat er hier en daar iets kapot was, er stak spiksplinternieuwe kledij bij moet je weten en de desigual alleen al brengt meer dan 150 euro op als je dat wat slim aanpakt en die Indschie kledij kost hier algauw 80 euro (en ja, ik ken wel wat van online verkoop, heb het een periode ook heel intens gedaan tot ik vond dat het te veel tijd vroeg). Er stak ook échte vintage bij, dat brengt ook wat op! 😉 Ik ben er niet op ingegaan. Al de rest heb ik weggeven, aan een kansarmenvereniging…. Er kwam veel uit: kledij, juwelen, gezelschapsspelen, kledij van Elke ook, boeken (heel veel boeken), cd’s, dvd’s, lege fotokadertjes… en ik leerde ook een les:
ee971bc2243ef74d612d5c1a30bafcbe--challenges-homesPostuurtjes deed ik weg, vaak uit emotionele waarde bijgehouden, geboortes van nichtjes enzo, maar tsja, van het hart een steen maken. Of dat éne potje: dat heb ik van mijn zus gekregen. “Ja”, zei Silke, “maar je hebt er nog zo eentje” Ja, dat kocht ik zelf en ik vind dat ook mooier. Ze lachte even: “voilà, dat kocht je zelf en vind je dus mooier”, meer zei ze niet. Ik begreep het punt wel. Zo ging er veel weg. Emotionele waarde bij spullen is weinig waard, denk ik nu. Op hier en daar een uitzondering nagelaten. Ik deed ook veel weg van mijn overleden vriend, op dus hier en daar een uitzondering nagelaten. Zijn gitaar bijvoorbeeld, maar ik speel ook zelf gitaar, dus die wordt vanaf nu gewoon gebruikt: het voelt als een eer om op die gitaar te mogen spelen nu…. Ze staat er niet meer als een soort relikwie omdat die gitaar ooit van hem was…. Ze wordt nu gebruikt, oh, wat voel ik me een met hem als ik er nu op speel! 😉 Maar schoenen en kledij van hem gingen weg. Deze zomer hing ik al een spreuk op mijn frigo “herinneringen leven langer dan spullen”, ik was er mij wel al van bewust, maar dat was tot nu toe toch de moeilijkste stap…. Die emotionele dingen, ik deed ook veel weg van mijn overleden vader bv…. En hoe meer ik buiten smijt, hoe vlotter het gaat. Dat stemt me tevreden. Ik heb een hoofd vol herinneringen en die trui van mijn vader gaat daar niets aan veranderen. Ik heb een hoofd vol herinnering aan Guido, zijn gitaar houd ik, de rest? Zijn favoriete hemd hield ik ook nog bij, datgene waar hij zo goed mee stond, ik slaap er soms ook nog mee, maar wat was ik met de rest? Zo ging het ook bij de spullen die ik van Amber kreeg en van andere overledenen…

gekregen van X en Y, weg…. Oh, en ik deed handtassen weg…. Zwaar, ik heb namelijk een echte handtassen verslaving. Het toppunt gebeurde in Rome, een gekregen voor nieuwjaar, nog dit jaar, ging kapot. Ik bedacht me de grote kist vol handtassen in mijn huis die niet kapot waren, die niet opnieuw kapot zouden gaan na het herstellen en wilde hem dus ook gewoon in Rome achterlaten…. Tsja, mijn moeder is nog niet zo ver, denk ik, zij nam hem mee, want hij was nog nieuw: tsja, maar wel kapot… Moest ik dan wel mee lachen.  Ik kreeg er een welverdiende pluim voor. Kapot en thuis meer dan genoeg, ik kocht daarom in Rome trouwens een nieuwe, ik had er immers wel een nodig voor ginder die niet kapot was en voor elke nieuwe een oude wegsmijten. Geef toe: helemaal volgens de regels, zeker als die kapot is.

Het begint vorm te krijgen, meer en meer…. De grote oude kasten die ik zo graag zag, waren snel weg en mijn huis lijkt nu eens zo ruim
Afgelopen week kwam hier iemand over de vloer die hier een jaar geleden het laatst was geweest: “amai, dat lijkt hier veel groter en ruimer dan een jaar geleden” ja, daar doe ik het voor…

Het enige wat ik nu lastig vind, is de tijdelijke chaos…. Ik kan daar niet goed tegen, soms staan hier dozen en zakken om weg te doen, verder staat alles gesorteerd van bij te houden enzo, maar moet nog een plaats krijgen… Ik word er zot van.

Ik heb nood aan orde en netheid of ik word chaotisch en druk…. Akkoord, ik heb dat dus al een paar jaar niet meer door een opeenvolging van feiten, maar dit tussenstadium is een ramp voor mij. Mijn psychologe zei het “nu vind je helemaal geen rust in je eigen huis” Voilà, in een zin samengevat…

Maar goed, het zal wel lukken: opruimen geeft eerst meer chaos, maar daarna eens zo veel rust.
Daar doen we het voor

En Silke, die doet dat goed, kordaat, met veel begrip en altijd met de vraag: waarom zou je het nog gebruiken, waarom wil je het nog bijhouden of “als je nu tussen die twee moet kiezen?” Doortastend maar met veel begrip en niets dwingend. Ik word helemaal niet verplicht iets weg te doen, dat is goed: ik hou de regie en beslis.

Volgende stap is de keuken, denk ik, daar gaat veel buitenvliegen. Twee serviezen, ik weet ondertussen welk ik wil houden, vier koffieserviezen, ook daar weet ik welk ik ga houden, het zal er maar 1 zijn en het is niet dat mijn moeder niet kon wegdoen uit haar emotionele overtuigingen en het dan zo graag aan mij doorgaf want “‘dan bleef het in de familie” terwijl ik het niet gebruik, wel hetgeen ik kocht op een rommelmarkt omdat ik het zo mooi vond! 😉 Met emotionaliteit aan spullen ben je niks! Ik heb bijgeleerd! En dat op korte tijd…

Hoe meer je wegdoet, hoe makkelijker het ook gaat trouwens. De vereniging aan wie ik het nu schenk is er blij mee. Gaat er nog iets overschieten, vroeg iemand mij? Ja hoor, de dingen die ik gebruik! Ongelooflijk wat gij allemaal in dat kleine huisje weg gestoken kreeg, kreeg ik ook al te horen….

En ik voel me gelukkiger en gelukkiger omdat er zoveel buiten vliegt. En dat toch vooral dankzij Silke, ik zag door het bos de bomen niet meer. Ik hou het op die halve dag per week samen al doe ik hier en daar tussendoor ook iets. De vervallen medicatie heb ik deze week nog weggedaan bv en mijn cd’s zijn ook uitgeruimd op mezelf. Maar goed: zo hou ik mijn dosering en af en toe is het best ook emotioneel. Dat mag er ook best zijn….  Ook mijn psychologe vindt dat goed bezig zijn… En ik voel, ondanks de chaos bij momenten mij al gelukkiger en gelukkiger worden. Dat klinkt onnozel, ik heb zo het gevoel dat ik plaats maak… Letterlijk en figuurlijk, oude emotionele balast smijt ik weg en ik maak plaats… ik hoop vooral voor dat eventuele kindje via eiceldonatie of dat pleegkindje…

Klaar dus voor een nieuw hoofdstuk, sowieso…
Nog even zoals in onderstaand plaatje, maar t komt helemaal goed, ik heb er alle vertrouwen in! 😉

het-is-een-zootje-want-ik-ben-aan-het-opruimen
Een bijschrift invoeren

 

21 gedachtes over “Opruimen dus

  1. Pff wat een heftig tijd. Dapper dat je daarover durft te schrijven! Opruimen zorgt bij mij voor heel veel rust in mijn hoofd. Ik zou het vaker moeten doen want me hoofd is wel een puinzooi op het moment

  2. Zo is opruimen ook wel een metafoor voor je leven geworden. Heel heftig om het verdriet zo tussen de regels door te lezen. Ik merk dat het bij mij ook enige onrust brengt, alsof ik met jou het gevoel van verloren voelde.

  3. Wauw jij hebt zoveel tegenslag gehad en ik vind dat zooo erg! *Knuffel!* Daarnaast moet ik wel toegeven dat ik je een heel sterke vrouw vind, want kijk, je doet het toch maar dat opruimen en vechten tegen alle tegenslagen. Ik hoop dat je kan genieten van de orde wanneer alles opgeruimd is en dat je ook kan genieten van het leven, want ik gun het je echt!

  4. Ik vind de foto in deze post erg mooi. Die straalt opgeruimde rust uit.

    N.B. Zou het misschien mogelijk zijn om een archief op je blog te zetten? Dan is het makkelijker om oude blogposts te vinden om op te reageren. Of kijk ik er langs?

    1. Ik ben inderdaad ergens iets aan het zoeken, zodat ik dingen die met hetzelfde onderwerp enzo te maken heb ook alvast beter kan sorteren…. Ik ga mij daar binnenkort allemaals eens aanzetten…. Het moet op de een of andere manier lukken, denk ik dan! 😉 Maar ik zie soms nogal op tegen het opnieuw “instellen” van de blog” IK vind het menu hier bv ook niet zo goed aangegeven…..

  5. Ik merk dat ik heel onrustig raak van rommel, maar dat zorgt er niet voor dat ik het standaard netjes heb. Ergens toch nog te chaotisch. En lui, haha.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s