Belcanto junior lag ongeboren in de vuilbak van de gynaecoloog: part II

Gisteren ging ik naar een optreden van Guido Belcanto, ik hoor jullie tot hier denken “wééral?” Ja, hoor wééral… kwartier van de deur: enigszins half gehandicapt en met veel pijn tot ginder gereden, maar he, I get used to it! Ik kon ineens bij mijn orthopedist binnen springen, want die woont en werkt daar.  Bij wijze van spreke, maar t was dus niet ver.

Voor die wééral, het was langer dan een maand geleden (nu mag je gerust lachen! 😉 ), ik ben ondertussen in Rome geweest (jaja, daar schreef ik zelfs niet over), naar een voorstelling van Jan Jaap Van der Wal (aanrader, dikke vette aanrader), naar een debat over “de grote levensvragen”, waarbij ik me had voorgenomen hier over te schrijven, maar wat er nog niet van kwam…. Grootse plannen altijd, maar ja…. Tijd….

Nu ja, zie je de titel, vooral dat laatste stukje: part II
Part I kan je dus hier lezen.
Dat is misschien wel aan te raden om te kunnen volgen.

Goed, met mijn psychologe over gehad, “rauw” abortus, bweuh… als ongewild kinderloze persoon, het niet willen horen, bewust gaan dissocieren: NEE, NEE, NEE, IK WIL HET NIET HOREN!!!!

Nu ja, gisteren, t is dezelfde tournee, was toch weer helemaal anders….. Maar goed, ja daar is het lied. Gewoon doorgaan, dacht, ik ga luisteren, heel aandachtig luisteren, niet wegdissocieren, dat gaat me helpen. Ik luisterde, ik luisterde echt… en dan hoorde ik het opnieuw

 één pakje sigaretten later zijn we samen weer buitengegaan

de lucht was niet blauw, ze zei niet ‘ik hou van jou’ en ik vroeg niet ‘heeft het pijn gedaan’

op de achterbank van de taxi zat ze stil met een traan in haar oog

Belcanto junior lag ongeboren in de vuilbak van de gynaecoloog

En ik hoorde het, ik hoorde het heel bewust, ik voelde vanalles, echt vanalles. Mijn psychologe zou zeggen: goed gedaan. Ik ga ze het volgende week ook vertellen, ik ben er zelf best trots op. Ik doorging het gewoon, heel bewust, nam ik me voor, vanaf de inzet van het lied. Ik ga er gewoon voor, dacht ik, regelrechte confrontatie en er helemaal doorgaan. foetusNu ja, bewust, doorstaan, doorgaan en voelen, echt voelen. Niet weglopen, wat zou dit gaan doen met mij? Veel…, heel veel, zo bleek…

Wat ik dan op het moment zelf voelde, bij die laatste woorden: die rauwheid, die pijn, het verdriet, de kramp in mijn hart en een heel onrustig gevoel
maar ook de tevredenheid dat ik er niet van weg wilde lopen, de aanvaarding van “tsja, voor sommigen hoort dat ook gewoon bij hun leven en doet dat zelf enorm veel pijn.” Pure acceptatie, mijn gevoelens mochten er helemaal zijn en ik koos er zelf ook heel bewust voor om dit te gaan voelen. Ik wilde niks liever deze keer, al wist ik niet hoe dit ging uitpakken… Ik ben straffer dan ik zelf dacht. En ik was er daarna zo blij mee… Pluim voor jezelf, Els!

Ik heb nog steeds een kans: eiceldonatie…

Maar ik ga ook naar een voorstelling van Nele Bauwens, denk ik…. Iets van kinderloos zijn en toch gelukkig, maar hoe je je dan wel moet handhaven tussen ouders die van Oya Lélé hun levenslied hebben gemaakt.

Nu goed, ik maak vorderingen, denk ik… Guido Belcanto, de therapeut…, dat zei mijn schoonzus eens, k zal t nog moeten gaan geloven… Bah nee, ik zeg al sinds mijn tienertijd dat zijn muziek helend is, al had ik dit bij dit nooit gedacht…. Het lijkt wel exposure en is alles behalve troost, dus ja, therapeut…. Dat dus…
Voor de volledigheid, hieronder….