Krijg nu borsten!!!

Get-now-titsNou ja…
Fertiliteit, ik schreef er al vaak over, maar laat ons het nu eens hebben over de kleine, onnozele anekdotes.
Tsja, de titel, wat kan ik zeggen, sinds ik met fertiliteit bezig ben, zijn mijn borsten drie cupmaten gegroeid. Tegen mijn huisarts zat ik eens bezig van dat gaan zo en dan terug zo en dan weer zo. Ondertussen was ik maar mijn handen dichter en verder af mijn borsten aan het brengen. De man in kwestie keek me even vreemd aan, maar goed: als dokter zal hij al wel meer gehoord hebben, denk ik. Mijn fertiliteitsarts zei echter dat zelfs mannelijke dokters zich moeilijk kunnen indenken dat elke poging uw borsten 2 cupmaten kunnen groeien (zoals in mijn geval) en daarna terug krimpen. Ze krimpen wel degelijk, maar de algemene tendens is toch dat ze blijven groeien, bij mij toch en dat terwijl ik in kg afval.

Oh ja, net voor een pick up werd ik geweigerd in een attractie in Bobbejaanland. Je moet weten: als je die follikels aan het stimuleren bent, hou je vocht vast en ziet je buik er heel bol en gespannen uit. De jobstudent in kwestie wilde me er echt niet inlaten. Toen hij zei dat hij zwangeren niet mocht toelaten, legde ik hem nog uit dat ik met fertiliteit bezig was en dat het daarvan kwam en eigenlijk niets liever wilde dan geweigerd te moeten worden. Het mocht niet baten, ik mocht niet mee… Ook hier, ik blaas echt wel enorm op van het vocht en lijk soms wel een paar maanden zwanger ja. Nu ben ik ook niet mager, maar het verschil is enorm ook qua gespannen buik dan.

Nu ja, verder heb ik sinds ik met fertiliteit bezig ben, veel meer zin in zoet. Ik at nooit chocolade of zo… Ik heb nu een serieuze afwisseling tussen chocolademelk en vanille-ijs, twee dingen die ik nooit at voor ik met fertiliteit begon. Dat meen ik dus, nooit…. Ik lustte het amper.

Nu ja, dat eten is sowieso een gekte. Je moet braken van misselijkheid en hebt tegelijkertijd honger. Vraag me niet hoe je het doet, maar hormonsters kunnen dat veroorzaken. Zo eet ik na het braken rustig wat chips of zelfs frieten met mayonaise. Bovendien eet je ook alles door elkaar, deze is dus eigenlijk heel vergelijkbaar met zwangere vrouwen. Nu ja, ook niet zo gek, je spuit jezelf bij momenten ook zwangerschapshormonen in.

Op die hormonen is alles te steken en ze komen heel hard overeen met zwangeren. Dat merkte ik heel hard bij een goede vriendin, zij zwanger, ik bezig met fertiliteit, wij hadden krak dezelfde problemen en klachten, het schiep wel een band

Tsja, die hormonen; ze doen u lachen en daarna huilen en soms nog beiden tezamen ook. Uw gevoelswereld is een chaos wat je ondanks alles toch een rollercoaster geeft, de jobstudent in Bobbejaanland ten spijt. Dat komt natuurlijk niet alleen door de hormonen, ook door het goede en dan weer slechte nieuws, door de wachtweken, de hoop en teleurstellingen…. Soms zit je echt letterlijk te huilen en te lachen op dezelfde moment. Hoe voel je je? Dat vraagt mijn psychologe dan: geen flauw idee! Dat meen ik dan ook, als ik dan wat nadenk, kom ik bij minstens 10 verschillende gevoelens uit.

Na een paar maanden kan je overigens op alle plaatsen spuiten klaarmaken en zetten. Hoewel die ene chauffeur me toch maar raar bekeek toen ik een spuit klaarmaakte voor het rode licht. Tsja, geen tijd om aan de kant te gaan, moest ergens zijn, het volgende licht is ze gezet. Tsja, ik ben natuurlijk al verpleegkundige, moeilijk vond ik het dus nooit. Spuiten zetten, van welke soort dan ook, is ook de meest eenvoudige verpleegkundige handeling, denk ik, maar dat is gewoon ook zo een routine geworden… ik moet nu wel eens lachen met de tafel enzo die ik eerst wilde hebben. Er is maar één ding dat ik nooit doe en dat is op de wc. Spuiten zetten en een wc gaat voor mij niet samen, dat komt misschien ook wel omdat ik verpleegkundige ben, maar ik beschouw een wc niet als een nette, steriele ruimte. Dan doe ik het liever waar iedereen me kan zien. Dat trek ik me al lang niet meer aan overigens. Bijna niemand durft vragen waarom ze dienen, ook grappig of ze gaan er automatisch vanuit dat je diabetes hebt.

Nog zo eentje, iemand had het op het sfinksfestival wel ooit opgemerkt en vond het toch wat vreemd zodanig dat het rode kruis er iets later stond om te vragen of alles oké was, want ze hadden te horen gekregen dat ik mezelf een spuit gezet had. Ik zei enkel “ja, ik probeer een kind te krijgen via fertiliteit”, genoeg voor hen.

Op de fandag van Guido Belcanto heb ik daardoor wel in den ruimte van de muzikanten gezeten. Tsja, een deel muzikanten die moet wachten tot jij je spuit gezet hebt voor ze hun backstage plaatske weer in mogen, ik voelde me even lekker belangrijk, lol! :p

 

Ik voelde ook steeds of er een pick up of nog eerder in het traject een inseminatie ging komen… Ik had eindelijk, na zo velen jaren een heus libido, rond die periode dus. Anderen kunnen zich dat moeilijk voorstellen, aseksueel was ik nu ook niet, maar mijn libido is wel serieus gestegen sinds ik fertiliteit ken… Ik heb natuurlijk PCOS en van nature uit geen eisprong.  En dan ben je als alleenstaande bezig… weer pech. Enfin, de natuur dat is wonder: zin in seks krijgen rond de vruchtbare periode. De utrogestan had er daarna ook serieuze invloed op trouwens. 😉

Na de terugplaatsing voel je je trouwens harstikke zwanger door de hormonen, ik ruik dan vuilbakken van meters afstand en dat ze drie terrassen verder scampi’s met look aan het eten zijn, ik zei mijn moeder zo eens: nooit geweten dat de wereld zo kon stinken.

sinds ik met fertiliteit bezig ben, heb ik ook hoogtevrees, na de eerste tp zei men mij dat dat was omdat ik HCG had ingespoten en mijn lichaam dus dacht dat ik zwanger was en mijn lichaam dacht dat het dat kind moest beschermen, vandaar… het gekke is: dat blijft dus wel… Daarvoor nooit gehad

Och ja, die dingen gaan nu allemaal een stuk minder zijn, want ik ga over op eiceldonatie, maar deze heb ik toch allemaal al met een lach en een zwans aan mijn vrienden verteld die er op hun beurt meestal ook plat van t lachen mee liggen…

Waarom ook niet?
Dat helpt relativeren en verder gaan!