De soundtrack van mijn fertiliteitstraject

papieren ondertekend en opgestuurd: eiceldonatie: oke

zitten wenen bij mijn moeder omdat ik geen biologisch kindje kan krijgen maandag

vorige week beginnen te luisteren naar Adem van Yevgueni omdat ik het toevallig op een website tegenkwam, die had zelfs niets met fertiliteit te maken

kwam ik gisteren bij mijn psychologe: “we zullen doorgaan” van Ramses Shaffy op de radio in de wachtkamer, het liedje dat ik al de hele fertiliteit opzette, omdat ik altijd doorging en nu weer… maar was het even vergeten…

zie ik tekens? Ja hoor, ik grijp die kans: eiceldonatie!

Mijn psychologe: “je wordt zekerder en zekerder van je beslissing”, ja hoor…

start procedure: maart 2018, de maand die staat voor begin van nieuw leven: de lente, goede keuze om dan te beginnen… zeker weten.

 

Dit zette ik net in de eiceldonatiegroep op facebook en een fertiliteitsgroep.

En plots dacht ik: als ik nu eens een soundtrack van mijn fertiliteitstraject maakte.

Op nummer 1 bij mij:  Misschien moet ik je vergeten van Kathleen Snoeckx, opgedragen aan Kinderwens Vlaanderen. Zo kwam ik ook bij Shanti Van Genechten terecht, ik kon voor het eerst over mijn grootste verdriet praten: het feit dat ik geen kinderen kon krijgen. Ik hoorde het in het journaal op één, ik wilde een traject beginnen als alleenstaande, mijn vriend was overleden. Ik moest afscheid nemen van de droom van onze kindjes, ik was “onvruchtbaar” verklaard”, ik was de 30 gepasseerd, het was nu of nooit… met een ex was ik eerder al begonnen, maar jonger werd ik er zeker niet op en ik wist dat het moeilijk zou gaan. Nu of nooit… en toch… misschien moet ik het vergeten, misschien is het niet voor  mij…. maar ook: ik wil mezelf niet verwijten dat ik er niet alles voor gedaan heb. Al maakte ik die beslissing op de begrafenis van mijn groottante al, 2 maanden eerder, toen de pastoor zei dat ze haar hele leven pijn had gehad van het ongewenst kinderloos zijn. Vermoedelijk, bijna zeker, had zij ook PCOS. Dit liedje, luidde het begin in van mijn traject, dit en geen ander….

Een ander waar ik niet omheen kan: “I would die for that” van Kellie Coffey
Ik liet het nog niet lang geleden mijn psychologe horen. “Meen je dat?” vroeg ze, “dat je wil sterven om een kind te kunnen krijgen?” Mijn antwoord was simpelweg “ja”, heel overtuigend, er zat geen greintje twijfel in mijn antwoord, ik twijfel daar ook echt niet aan:
Ik wil alles opgeven voor een kindje, echt alles…. What I want most before my time is gone, is to hear the words “I love you mom” “I wanna know what it’s like to bring a dream to life” … letterlijk dan….

“We zullen doorgaan” van Ramses Shaffy…. Bij elke tegenslag en dat worden er veel in zo een traject, maar er is gewoon geen andere keuze…. we zullen doorgaan, ik zal doorgaan tot we samen zijn… met de wankelijke zekerheid… in een mateloze tijd….
Enfin ja, omdat er gewoon geen andere keuze is dan door te gaan, staat eigenlijk in verlenging van “I would die for that” en ook omdat mijn motto altijd “doorgaan” geweest is, ik ben koppig voor iets….

Zonder twijfel ook “ik heb je nooit gekend” van Els de Schepper… Dat is de grote angst: fertiliteit garandeert je geen kind… Els de Schepper bleef ongewild kinderloos, wel verloor ze een tweeling in een zwangerschapsverlies. Het liedje kan ik jammer genoeg niet online vinden, maar het is van haar voorstelling “niet geschikt als moeder”, zelfs de titel van de voorstelling spookt wel eens door mijn hoofd. Ze zingt haar kind toe, want wenskindjes zijn zeker ook kindjes. “ik heb je nooit gekend, maar voor mij besta je echt”… zo voelt het ook. Geen kind is zo aanwezig als het kind dat wordt gemist…. En ja, ik ben blijkbaar niet geschikt als moeder… om de een of andere reden….



Ik schrik ervan hoeveel Nederlandstalige ik heb, zo ook het volgende. : “een ster” van Stan van Samang….
“Al jaar en dag leef ik voor jou, jij bent de enige die ik hebben wou…” jaren droomde ik van dit liedje in een zwangerschapsaankondiging te verwerken… Misschien doe ik dat nog wel, wie weet… Ze spreken vaak van sterrenkindjes als kindjes gestorven zijn… Ook in dat opzicht zou ik het kunnen zeggen, maar voor mij is het toch meer een liedje voor een ster van een kind: a star is born zegt men wel eens, ja, zo in dat opzicht… Mijn kindje zal een echte ster zijn als die er ooit komt…. suikerbonen met sterretjes, kaartje me sterretjes, zowat alles met sterretjes…. Ik heb zelfs in de zeeman in het begin van mijn traject een T-shirt in maat 50 gekocht: “my star”…  met bijhorend mutsje met drie sterretjes op… Dus ja….

En dit klinkt stom “It’s my life” van Bon Jovi…. Gek niet? Nu ja, iedereen heeft wel een mening over het feit dat ik met fertiliteit bezig ben. Ik heb er bewust voor gekozen om dat niet te verstoppen en er zelfs heel open over te zijn: doorbreek taboe, begin bij jezelf.  Daarnaast leefde ik al jaren met de ongelooflijke pijn van het puur natuur onvruchtbaar zijn en dat moest er ook eens uit, want het is taboe, geloof me vrij: veel harder dan bv psychiatrie en dat noemt iedereen het grote taboe…. Nou ja, bovendien wilde ik ook niet dat iemand dacht dat mijn kind er zou gekomen zijn door een wilde nacht in een zatte bui met een man die ik niet kende…. In ieder geval, die meningen gaan van “niet stoppen, het is zwaarder zonder kinderen dat dat hele traject” tot “niet doen, het is veel te zwaar, zeker als alleenstaande”. Oh, maar ik heb al veel nagedacht over dat alleenstaande zijn en ondertussen zowat alles meegemaakt wat er qua fertiliteit mis kan gaan….  Mijn motto ondertussen: niemand weet wat morgen brengt, niemand kan voorspellen wat een kind met mijn leven gaat doen: ik niet en een ander al helemaal niet. Niemand weetr of ik morgen de man van mijn leven tegen komen en niemand weet of ikzelf morgen zal sterven. Niemand weet of het kind gezond gaat zijn en niemand weet of het een handicap zal hebbn…. that’s life, deal with it!  Mijn fertiliteitsarts vindt het een voordeel dat ik al slecht slaap, want zulke mensen kunnen beter tegen slapeloze nachten, ze zijn het immers gewoon. Een ander zegt dat het gestoord is om aan kinderen te beginnen als je slecht slaapt… om nu maar één voorbeeld te geven. In ieder geval: ik kreeg de zegen van de fertiliteitspsychologe. Hoe verder mijn traject ging, hoe meer ik dacht en denk: t is verdomme mijn leven en ik hoop heel hard dat er binnenkort ook een leven van mijn kind is. Er is maar een ding echt belangrijk voor een kind zei een psychiater me: liefde en daar heb jij van in overvloed. It’s my life, it’s now or never, I ain’t gonna live forever.... he, ik ben al 33 ondertussen… dat ook, het is nu of nooit!

“Onderweg” van Boudewijn De Groot
Tsja, het licht komt van ver, van lichtjaren ver en ik ben onderweg….. en alles staat stil in de kou, ik draag een ster van ver in mijn hand, ik ben onderweg naar jou
Voor mij een liedje over geduld hebben, het komt wel… dat kindje, ik ben onderweg naar hem of haar.

“The sound of silence” van Simon and Garfunkel
.Hello darkness, my old friend
I’ve come to talk with you again
Because a vision softly creeping
Left its seeds while I was sleeping
And the vision that was planted in my brain….
ik zet het elke keer op ik te horen krijg “ik heb geen goed nieuws voor u mevrouw”….
Dan voelt het ook heel stil en donker….. zelfs als je het niet meer gelooft

en dan de laatste zinnen ervan: And the sign said, the words of the prophets are written on the subway walls
And tenement halls
And whispered in the sounds of silence

je grabbelt je immers elke keer weer bij elkaar, de hoop, en je doet verder…. Probeer het nog eens, fluisterde de hoop….

Monza met “stel nu dat jij niet bestond, had ik dan een reden om hier te zijn in dit aards paradijs, wachtend op de ochtenzon. Stel nu dat jij niet bestond, hoezeer zou ik je missen dan, welke kleur, welke geur geef ik dan aan t grandioos portret, dat ik voor jou had klaargezet…” “zeg mij dat jij wel bestaat en dat het slechts om dromen ging, die mij ’s nachts, overdag en op straat  vervolgen, maar dan plotseling, verdwijnen als een tinteling”
Waarschijnlijk geschreven voor een geliefde, voor mijn zijn het de woorden naar mijn kind…. het bestaat voorlopig nog niet in levende lijve, wel in mijn hoofd en hart… Nu ja, ik vind het wel heel toepasselijk…. zowat het hele lied….

En nog heel simpel “als de rook om je hoofd is verdwenen”. Dit komt eerder omdat ik op een stilteweekend ben geweest voor ongewenst kinderloze ouders, ik wist nog maar 4 dagen dat een biologisch kind er niet meer ging inzitten, ik zag het toen ook helemaal niet meer zitten: eiceldonatie, nee, zwijg erover, maar ik wist dat ik naar de dokter ging gaan en hij erover zou beginnen. We moesten in een creatieve therapie tekenen waar we ons nu bevonden, ik tekende een bos dat in brand stond. Plots zei iemand uit de groep me: “beslis pas over die eiceldonatie als de rook om je hoofd is verdwenen.” Ik luisterde naar die persoon, dus dit hoort er ook bij… Ik heb ook effectief ook gewacht tot de rook om mijn hoofd is verdwenen en nu zie ik het weer helder…, heel helder.

En ja, het kwam pas in het najaar van 2017 uit: “Adem” van Yevgueni…. het gaat over zanger Klaas Delrue en zijn vrouw die 7 jaar bezig geweest zijn in fertiliteit. Hij wilde niet meer, zijn vrouw nog wel: een keer dan nog maar en uit de laatste keer, ontstond een dochter…. Ik las er een interview met hem over, zo mooi en tegelijkertijd zo aangrijpend en herkenbaar. het deed me weer hoop krijgen en na een serieuze dip van de laatste PU er terug volop voor te gaan: eiceldonatie, here I come… Meer over dit liedje specifiek te lezen in mijn vorige blog. (Indien je die wil lezen, klik hier onder de blog op “adem”