een psychiater en een fb-groep: mijn twee reddende engels <3

Ik ben ziek, goed ziek: een witte angina, niet zo heel erg, ware het niet dat ik daar een zeer ernstige complicatie op kan doen en ik dus nu aan een heel hoge dosis antibioticum zit. Ik heb daar nu allemaal andere medicatie voor om de bijwerkingen daarvan te voorkomen. Tsja, het lukt nog, maar het is al bezig hoor: het ellendiger voelen van de medicatie dan van de ziekte zelf. Feit is wel dat ik het liever zo heb dan, om het even cru te zeggen, te sterven als gevolg van een complicatie. Het tast namelijk ook het hart aan:  acuut reuma, heet het.

Nu ja, lig ik hier vrij ziek te wezen, alle afspraken afgezegd voor deze week, behalve mijn psychologe en aangezien ik wat opener ging zijn… Met de nodige voorzorgsmaatregelen voor de bijwerkingen vertrokken en ik naar haar. Mochten er ongelukken gebeuren, dit was puur voor mezelf, ik moest van mezelf naar mijn psychologe. Al de rest is afgezegd of afgebeld, ik heb nood aan rust, dat benadrukte mijn huisarts zo hard en ik wil het eindelijk gaan toepassen, gaan zorgen voor mezelf… wow, het lukt nog ook, dat ik daarom nu babyvoeding moet eten enzo, neem ik er dan maar bij.

Ik wilde het even hebben over fb-contact versus echt contact. Dat kwam vandaag namelijk ook aan bod omdat ik na een misverstand, want meer dan dat is het ook niet, uit een online groep ben gesmeten met mensen die ook PTSS hebben. Ik zei tegen mijn psychologe: “dat doet deugd”

Haar antwoord “ik ben blij dat je het zegt. ” Oke, dat was dat. Het waarom dat dat deugd deed en zij dat goed vond, volgt in dit bericht.

images

Wel ja, ik merk nu op bijna een week tijd dat ik terug meer en meer in gevoel sta met mezelf.  Ik kan nu, dat las je ook mijn vorige bericht, perfect zeggen waarom alle PTSS-klachten zo hard terugkwamen, ik ben meer op mezelf aangewezen… en ook op mijn vrienden.

Ik dacht dat ik ze niet had namelijk, ik heb ze wel. Vrijdag zat ik daar, mij slecht te voelen, tot ik een berichtje stuurde naar mijn buurvrouw: mag ik mijn thee bij jou komen drinken? Ik voel me niet zo goed. Ze antwoordde: “jhaaa!!!!” Echt op die manier. Ze vroeg me wat er was, hadden we het ook over, maar daarna over andere dingen en dan zaten we samen t speelgoed van haar dochter op te ruimen. Dat voelt veel fijner dan even online te zeggen: ik voel mij niet goed, waar dan wel wat reactie op komt, maar geen echte verandering in gevoel. Enfin, het gevoel mag er zijn, maar door je dan op het speelgoed te richten, mag het er nog steeds zijn, maar krijg je ook een fijn en aangenaam gevoel. Dat heb je doorgaans niet echt op fb of zo. Soms wel hoor, maar nooit zo krachtig.

“ik ben blij dat je dat gevoeld hebt.” Zei mijn psychologe weer

Oh ja, ik belde ook naar een kameraad omdat ik iets wilde vragen, iets computergerelateerd en hij daar nogal wat van kent en we uiteindelijk ook persoonlijke dingen bespraken. Dat deed goed.

En maandag belde ik naar mijn moeder om te zeggen dat ik die angina had en ja, ik was wel wat geschrokken, omdat bij mij dan meteen die alarmbel afgaat van acuut gewrichtsreuma, help. Ik herinner me nog wat dat was.  Dat deed geen deugd en daarom wilde ik even mijn moeder horen. Mijn psychologe glimlachte.

Ondertussen ook een vriendin gevraagd of ze wilde komen, omdat ik zo ellendig ziek thuis alleen zat te wezen (klinkt even overdreven, kwestie het goed in de verf te zetten, lol) en zij kon nu niet, maar ze vroeg me maandag wel even hoe het nu ging. Zomaar, even een sms “hoe gaat het nu met je?”

Dat een vriendin, nadat ik alles vertelde van fertiliteit en de invloed van fertiliteit op PTSS en omgekeerd, zo schrok dat ze zei: ik wil iets doen, maar ik weet niet wat, wil je anders een paar dagen tot bij mij komen? En dat ik dat echt wel wil doen en zo lief vind van haar.

En dat dat allemaal kwam omdat mijn psychiater donderdag ook had gezegd dat als ik niet zeg hoe ik me voel, er niemand dat kan weten en er sowieso geen connectie kan ontstaan…. Dat het een misverstand is om te denken dat je hetzelfde moet meemaken om connectie te hebben, dat connectie pas ontstaat als je dingen deelt met elkaar. Die kwam echt binnen toen ze dat zei.
Dat dus in combinatie met uit de groep gesmeten te zijn.  Nu ja, ik ben de groep wel dankbaar, ze hebben een periode veel voor me betekend. Heel veel zelfs. Ik vertelde mijn psychologe ook wat er was gebeurd en zij was enkel “blij dat het zover was gekomen,  want ik stak er veel te veel tijd in”.  Zie eens wat je allemaal ervaren hebt daarbuiten de afgelopen dagen, zei ze, zelfs al lag je ziek te bed. Zulke mooie dingen. Oh ja, in eerste reactie zei een andere vriendin: we richten er gewoon terug een op. Deden we ook, moet van mij ook niet meer. Ja, ik zit nog veel op facebook, maar ik richt me terug op andere groepen, de “leuke” dingen: creatief met action bv, of de “ge zijt van mechelen als” en ja “de nieuwe GGZ”, want dat vind ik wel belangrijk. Dus, ik zit nog veel op facebook, ik woon ook alleen: dat speelt mee, maar ik merk ook dat ik me terug meer begin te richten op de dingen daarbuiten. Ik denk dat mijn psychologe me net geen applaus gaf. LOL

Ja, zei ik, ik was mijn vrienden kwijt. Nee, dat is niet waar, ik was ze niet kwijt, maar ik zag ze niet meer.
“Mooi, hè?!”, vroeg ze me?
Ik vertelde haar dat ik Dirk De Wachter ooit had horen vertellen dat je mensen hebt die goede en stevige wortels van thuis uit meekregen en dat er anderen zijn die dat niet meekregen en die zelf moeten gaan leggen en dat ik toen op die lezing van hem, meer dan een jaar geleden al dacht dat ik dat inderdaad gedaan had.
Zei mijn psychologe: “Ik denk inderdaad dat je dat al lang gedaan hebt, jij bent in staat tot zeer duurzame en langdurige relaties.”  Wauw, die vond ik mooi gezegd.

En tot slot zei mijn psychologe: je verloor jezelf helemaal in die groep, ja, dat is wat ik nu ervaar met terug dichter bij mezelf te staan waarschijnlijk….

closed door worthed

Conclusie, alle angsten die ik nu voel zijn PTSS-gerelateerd, maar zijn gewoon veroorzaakt/getriggerd door de fertiliteit deze keer. Waarom ik alles zo alleen heb willen doen? , vroeg ze nog…

Zei ik heel simpel “zo zit ik in elkaar, tegen beter weten in: elke keer opnieuw,  en nu werd er mij ook gezegd dat het veel te zwaar ging zijn voor mij, die hele fertiliteit, zeker als alleenstaande en ik wilde bewijzen dat ik het allemaal wel kon. Ik kon het ook allemaal, ik kon het zeker, dat heb ik ook gedaan, maar omdat ik dat zo hard wilde gaan bewijzen vertelde ik bijna niemand mijn angsten, verdriet en diepe pijn, want dat is ook fertiliteit”

Dat is een mooi analyse, zei mijn psychologe weer. Ik zeg ja, en zo kreeg ik uiteraard geen steun, ik zocht het dan in een PTSS-groep waar niemand begrijpt wat fertiliteit met een mens doet en ik zocht het andere in een fertiliteitsgroep waar niemand weet wat PTSS is en hoe het getriggerd wordt door al die echo’s  en die Pick Ups enzo. En ja, ik kan triggers bewust wegdissocieren en tegen mezelf zeggen “even tanden bijten, zo gedaan”, maar zo bijna 3 jaar aan een stuk…  zoekt dan toch ergens een uitweg en daarom heb ik nu herbelevingen.  Dat die nu meer naar boven komen, is omdat ik nu ook alles begin toe te laten.

Dat ik krachtig was, zei ze nog…. Krachtig binnengekomen en krachtig weer buiten gegaan, ondanks alle angst die er nu zit, ik kan het te baas. Dat is ook laten zien dat je fertiliteit aankan, maar wel op een manier waar je in kan toegeven: het doet verdomd veel met u als persoon, ook zonder PTSS trouwens.

Goh, en ik ben ook blij dat ik mijn blog terug meer aandacht geef: no nonsens, puur en soms heel rauw. Ik ben ik, ik heb mezelf terug en dat dankzij een treffende uitspraak van mijn psychiater vorige week en het uit een groep worden gesmeten op fb. Ik zou hen beiden op mijn blote knieën moeten danken. Natuurlijk zijn er nog aspecten die er in meespelen, uiteraard, er was al een hele weg naartoe aan het gaan… maar die twee waren nu zo even heel harde eye-openers.

25 thoughts on “een psychiater en een fb-groep: mijn twee reddende engels <3

  1. Reuma en de grote hoeveelheid medicatie die erbij hoort. Heel vervelend. Mijn moeder heeft het ook, wel een andere vorm geloof ik. Ik hoop dat het wel weer iets beter met je zal gaan 🙂

  2. Veel sterkte! Goed dat je leerde dat online ‘vriendschappen’ soms holler blijken dan echte ontmoetingen met mensen. Van een gezellig samen zijn met iemand kan je echt enorm opknappen en energie krijgen. Hopelijk knap je snel op. Liefs

  3. Mooi dat je ons zo laat meekijken in je proces van beter worden of leren omgaan met alles wat je meemaakt. Ik herken het niet lastig willen vallen van anderen en alles voor jezelf houden, zo moeilijk he?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s