Fertiliteit, PTSS en definitief ongewenst kinderloosheid

warriorNog eens een echt berichtje van mij. Het is zeer lang geleden, niet waar. Het ging dan ook echt niet goed. Ik kreeg te horen dat een eigen kindje er alvast zeker niet inzit. Definitief ongewenst kinderloos… bam, daar ging de deur in mijn gezicht. Ook al zat het er vrij lang aan te komen, het was een regelrechte deur die in mijn gezicht werd dicht gesmeten den hemel viel op me neer.

Het maakte ook dat ik heel open werd bij mijn psychologe, ik ga daar nu een jaar, maar er kwam veel naar boven. Ik heb PTSS, daar vertelde ik eerder al over op deze blog. Ik stond bij haar stil bij mijn gevoelens, maar daarbuiten bleef ik rennen, verder doen: zolang ik maar bezig was, was het goed. Vrijwilligerswerk, social media hier en een beetje helpen daar. Wil je helpen Els? Ah natuurlijk! Als je je niet goed voelt, en je bezig wil blijven is dat omdat je niet wil voelen…

Mijn lichaam riep ik echter op alle punten “stop”, ik viel overdag in slaap van oververmoeidheid, mijn psoriasis nam toe, had constante hoofdpijn, werd ook ziek maar het ergste van allemaal: ik kreeg terug angsten, later zelfs terug echt herbelevingen. Emotioneel was en ben ik een regelrecht wrak.

Ik heb het nooit echt gehad over de combinatie fertiliteit en PTSS. Ook al is de PTSS redelijk onder controle. Fertiliteit triggert het op alle punten. Nog maar heel simpel een speculum en zoals ik eens tegen mijn psychologe zei: ik moet letterlijk met mijn benen voor jan en alleman gaan openliggen. Fysieke en psychische grenzen vervagen. Ooit meegemaakt dat een dokter zit te praten over het afgelopen weekend terwijl er heel pijnlijk een speculum bij u geplaatst zit en hij moet wachten op het embryo om terug te plaatsen. Of dat hij een cyste moet verwijderen dat zoveel pijn doet dat uw vaginisme terug serieus getriggerd wordt en het eigenlijk net door de hele fertiliteit beter was geworden, maar daarna extra hard teruggekomen is en zelfs de vaginale echo terug pijn deed…. Mijn fertiliteitsarts voelde dat ook en zei sindsdien zelfs elke keer: sorry. Nu ja, vergeleken met andere vrouwen met vaginisme deed ik dat heel goed, zei zelfs de fertiliteitsarts.  Al veel bijgeleerd zeker? Ik ben wel iemand die kan eggen: “oké, even tanden bijten en dan is het weer voorbij” en door de hele PTSS dissocieer ik ook heel bewust pijn of triggers weg. Dat wist mijn psychiater me een jaar geleden te vertellen toen geen enkele dokter nog begreep hoe ik nog kon stappen. Wat ook niet zo goed is natuurlijk, want anders was het misschien niet zo erg geworden

Ook moeten stoppen met medicatie voor de fertiliteit: geen medicatie meer voor een simpele chronische sinusitis, maar ook niet meer voor uw blaas waardoor je weer incontinentiemateriaal moet dragen, wat ook het een en ander triggert…. En ja, bye bye slaapmedicatie. Het is te zeggen: er is wel slaapmedicatie die je mag nemen, maar beperkt en diegene die niet zo goed werkt natuurlijk. Ook niets meer nemen bij migraine en bij pijn een simpele paracetamol, waarom maken ze de mens wijs dat dat werkt, vraag ik me af en het fijnste van alles: een operatie laten doen met enkel een ruggenprik en daarna enkel dafalgan.

Telkens werd ik zonder hormonen gezet om dan volle bak te spuiten: flauwvallen, misselijk en tegelijkertijd honger hebben, met als gevolg braken dus en 5 minuten later weer iets eten en ondanks het feit dat mijn fertiliteitsarts zei dat ik de nuchterste was van al haar patiënten heb ik me hoe verder ik kwam in dat heel traject labieler en labieler voelen worden. Niet depressief of zo, dat ik wist dat het puur van de hormonen kwam, hielp wel. Ook al is het op het einde niet meer puur van de hormonen. Je bent niet dom en weet dat de kans op zo een kindje ook kleiner en kleiner wordt, wat verdriet en angst doet toenemen. Je denkt ook niet meer helder. Ik heb 5 Pick-Ups gedaan op 8 maanden: zelfs andere fertiliteitservaren vrouwen verklaren me zot, maar ik ging door, zo ben ik: doorzettingsvermogen of pure koppigheid, noem het hoe je wil…

Al die tijd was er gelukkig mijn psychologe, die de combinatie fertiliteit en PTSS wel de PTSDkaderbaas kon. Verder voelde ik me vrij vaak eenzaam: in de fertiliteitsgroep omdat niemand daar veel begreep van wat de invloed van PTSS op fertiliteit is en omgekeerd, omdat in de PTSSgroep niemand besefte wat fertiliteit inhield. In het algemeen weten weinig mensen wat fertiliteit doet met een mens, of je nu PTSS hebt of niet. Dat ik nu met een definitief biologische ongewenst kinderloze wens zit, begrijpen er nog minder. Velen zouden de stap niet willen maken, er zijn er die het echt zeggen. Ik zou zo een kind niet moeten hebben. En de mensen bij wie fertiliteit wel gewoon lukte snappen het ook niet. Er zijn er die dat gelukkig durven toegeven.

Ik zit zo nog in strijd: ja, eiceldonatie en tegelijkertijd de grote pijn van geen eigen kind.
Al zal zo een kind natuurlijk mijn eigen kind zijn, sowieso. Het is het idee.

Ik kwam woensdag bij mijn psychologe, zo een open gesprek gehad, over wat ik allemaal voelde, het was een bord vol, en mens kan versteld staan van wat hij allemaal door elkaar voelt, maar weinigen zien het echt… Ik was de eerste keer echt open en werd dan ook gezien natuurlijk, dat kan pas als je open bent, dat zei mijn psychiater de volgende dag nog eens, maar dan met wat andere bewoordingen.
Gisteren ging ik naar mijn psychiater, ik had ze allemaal opgeschreven. Is het erg dat je dat allemaal voelt, vroeg ze. Nee, zei ik, maar soms wel. Waren we erover bezig dat ik ten minste een kind zonder erfelijke belasting, die in mijn familie wel groot is, op de wereld zo kon zetten, want dat die vroegmiskramen ook gewoon al wezen op “iets mis”. Tuurlijk dat ik dat allemaal weet en ik heb ook al gedacht “ik ga geen erfelijke belasting doorgeven, maar een gezond kind”  Els, zei ze me, stel je voor dat je een kind op de wereld zet met een open rug, dat wil je toch niet? Ik begon te wenen: nee, maar… Als er geen goede embryo’s kunnen komen, is er sowieso iets mis, denk ik ondertussen. Ik ben ook niet dom, ik zag op het blad: eicellen die begonnen als klasse A en bij terugplaatsing nog maar van klasse C. Nog geen blasto’s hebben op dag 5, maar toch maar proberen: een keer heb ik een blasto gehad, een keer maar. Ik zit dit nu al huilend te typen… en ik weet zelfs nu dat dat niet wil zeggen, ik heb ook maar drie terugplaatsingen gehad, wat eigenlijk niets is voor 5 pick ups

Dat hele traject heeft me geraakt in het diepste van mijn ziel en ik haal ze er allemaal uit: de zwangeren, blijkbaar als ze zelfs nog maar net zwanger zijn. Bij kleine kindjes heb ik dat minder, maar zwangeren doen pijn, echt pijn…

Nu ja, dat heeft mij in het diepste van mijn ziel geraakt en ook vooral gefaald, mislukt en compleet waardeloos als vrouw doen voelen, de gevoelens die zo overlappen met PTSS-gevoelens.

Ik kwam gisteren bij mijn psychiater, ze zei dat het normaal was, dat ze het abnormaal PTSDkaderzou vinden als ik zou zeggen “alles oké”, ze gaf me terug medicatie: Xanax, tegen de nachtelijke angsten en herbelevingen. Ze vindt het mooi dat ik er nu zo open over kan zijn. En zei ze nog: mensen moeten niet krak hetzelfde meemaken om je begrepen te voelen… maar als jij uw gevoelens deelt, kan een ander pas meeleven of begrip tonen. Laat je zien… Dat kwam ergens binnen.

Wel ja, die kwam ergens binnen, ik wil me dus laten zien, ook terug via mijn blog, zo van: in deze situatie zit ik nu, het gaat niet goed, mijn psychiater schreef me drie maanden ziek trouwens. Drie maanden, ik schrok… Maar ja, ik werd wel gezien, gehoord en kreeg ondertussen de begeleider aan de lijn die het heel erg begreep.  Tegen vrienden word ik er ook meer open over, want die heb ik wel, ik zag ze alleen niet meer. Wat wil je bewijzen vroeg mijn psychologe, met alles alleen te doen en geen hulp te vragen. Je bent veel sterker als je dat wel kan op de juiste moment… nou ja, dat dus….

Ondertussen komt er een opruimcoach omdat ik “te moe” ben om het zelf nog te doen. Ze weet als geen ander wat jaren fertiliteit met je doet, dat helpt wel en ik ben blij dat het even aangepakt wordt en als het in huis rustiger wordt, zal het in mijn hoofd ook wel rustiger worden, denk ik… hoop ik…

Evenwel blijf ik blij met mijn trouwe volgers en mijn vrienden en mijn familie.  Wat mijn zus deed, net voor het kerstfeest, is voor mij van onschatbare waarde….

Voorlopig wil ik mij richten op suikertante worden van mijn nichtje, ik wil er meer contact mee, misschien gaan de kindjes van mijn zus ooit de enige kinderen zijn in mijn familiale leven…. Misschien wel… en hoewel dat dat pijn doet, suikertantes zijn top, zei men mij laatst.