trein-exposure: een overwinning

tekening-van-trein-23414095
Heb ik jullie dat ooit al verteld? Ik heb eigenlijk een zekere angst om de trein en de bus te nemen. Hier in Mechelen valt dat goed mee, daar durf ik de bus te nemen, maar op plaatsen waar ik het niet ken…. Oh wee

Nu heb ik een auto, maar ook een busabonnement. Dat is naast het hebben van een auto nog steeds een besparing. Ik was vorige week mijn busabonnement vergeten en moest waarachtig 3 euro betalen voor een ticket. Nu vind ik dit ronduit schandalig, het was niet ver, maar met mijn voet kon ik niet verder meer. Die deed te veel pijn, dus ik de bus op: drie euro zei die man. Ze zijn zij zot geworden zeker? Wie betaalt er nu 3 euro voor een ritje vanuit het stadscentrum van Leuven naar het station. Ja, ikke dus, omdat ik na een stadswandeling van 2u niet meer kon met die voet.

Voor de mensen die zich afvragen wat er met mijn voet is, die is geopereerd. Mijn ligamenten waren, op één na, aan de buitenkant allemaal afgescheurd, de laatste was daar mee bezig trouwens. Die operatie gebeurde in januari, we zijn nu bijna november…. Ik denk niet dat die pijn nog over gaat gaan en ik loop nog geregeld met kruk. Zo dit even uitgelegd kan ik verder gaan.

Maar het is vooral goedkoper dan de auto voor alles te nemen, zo een abonnement: na twee maanden heb ik een jaarabonnement eruit aan enkel benzine. Ik doe bovendien minder kilometers waardoor ik minder snel op onderhoud moet gaan en een goedkopere verzekering kan nemen. Om over parkeergeld nog maar te zwijgen, dus als het enigszins kan, neem ik de bus. Het is bovendien ecologischer dan een auto en dat vind ik zeker ook een pluspunt.

Nu goed, waar die angst dan uit bestaat?
Veel vreemde mensen bij elkaar gekwakt op een bus…. Ik ben nogal gevoelig. Ik ruik mensen heel hard en oh, er stinken heel veel mensen. Met fertiliteit bezig is deze eigenschap enkel toegenomen trouwens, maar ook de etenswaren die ze bij hebben ruik ik. Ik rook over t laatst zelfs de pamper of inlegkruisjes van iemand, gewoon urine, maar ik rook het. Nu komt dit echt wel door fertiliteitstrajecten hoor. Nu is dat misschien geen angst, eerder een lastig probleem als je de bus neemt. Die kakafonie van slechte geuren heb ik liever niet in mijn neus zitten. Bovendien is op de bus zitten niet aangenaam omdat ze geen rekening houden met grote mensen, ik krijg mijn benen amper tussen die stoeltjes, ik ga dus bijna altijd aan de plaatsten voor de rolstoelen zitten. Met mijn kruk is dat dan nog niet zo vreemd ook. Hoewel, ik zie het veel mensen doen, je hebt er nu eenmaal plaats.

Op de trein is dit al veel minder, je hebt plaats en je zit minder zoals sardientjes op elkaar geplakt, waardoor eventuele geuren minder doordringend zijn. Hoewel, die man die gisteren zijn pita aan het eten was: niet zo fijn…

En toch vind ik dat het moet kunnen: eten op de trein, op de bus mag het al niet, maar soms zit je uren op de trein. Ik doe het verder ook als ik naar de redactievergadering moet, dan eet ik op de trein….

Dus ja, ik nam eerder al overdag te trein, maar gisteren ook ’s avonds. Ik ging naar een concert, dat was niet ver van het station Antwerpen Berchem. De auto parkeren zou daar een ramp zijn, bedacht ik me en met de laatste trein terug had ik nog tijd genoeg om van het concert te genieten en eventueel nog iets te drinken achteraf. De trein dus…

Nu heb ik dus wat angst, alleen op een trein, en ook in het station. Ik vind stations ’s avonds maar verdacht, nu ben ik ooit lastiggevallen toen ik nog met de trein ging werken in het station van Vilvoorde, dat dat waarschijnlijk een rol speelt, maar waar ik het meeste schrik voor heb, is een halte missen. Heel stom waarschijnlijk….

Ook dit komt omdat ik dit ooit voorgehad heb, met de laatste trein. Ik was nog maar 18, was opgenomen in de psychiatrie van Kortenberg, nu heb ik een angststoornis en kon ik toen redelijk paranoia genoemd worden. Ik nam de trein naar Kortenberg, deed ik vrij weinig eigenlijk en ik wilde afstappen in Kortenberg. Het was donker en vanuit een trein kan je heel slecht naar buiten kijken als het donker is, maar ik had geteld. Het was de juiste halte, toch zei de conducteur me dat ik er pas de volgende halt uit moest, die had net mijn kaartje geknipt, dus ik dacht dat die het wel moest weten.

Niet dus, ik stond daar, zondagavond. Ik zou te laat binnenkomen, ik belde de nachtverpleegkundige al maar: halte te ver, ik ga later zijn. Moest ik nog een stuk te voet naar de psychiatrie, er was ook geen bus meer en ik had schrik. Die paranoia dus, ik had toen schrik, alleen buiten in het donker. Nu legde mijn psychologe laatst uit dat dat geen paranoia is, maar eerder een reflectie van uzelf naar de buitenwereld. Ik had angst, niet dat ik echt dacht dat een ander mij meteen iets ging aandoen en ik het klinkt redelijk dom, maar het heeft vooral te maken met hoe je naar jezelf kijkt en dat je dan ergens denkt dat de buitenwereld je ook zo bekijkt, in dit geval vol angst en dat iedereen je in het oog houdt om die reden. Ik kan het moeilijk uitleggen, mijn psychologe kan dat beter. Ik heb dat overigens nu niet meer en toen zweeg ik er in alle talen over, het leek mij uitermate zot. En het was gewoon angst… Nou ja, gewoon…

Nu is dat dus mijn angst, dat was het al voor ik dat voorhad, haltes missen als ik het ergens niet ken. Dat is mijn grote angst aan openbaar vervoer. Nu, in tijden van smartphones is dat al iets beter. Komt voor een stuk ook omdat ik vroeger dissocieerde en ik soms op plaatsen “wakker” werd waar ik het niet kende en ik dan vol angst moest gaan zoeken waar ik zat en hoe ik weer thuis raakte. Als ik eraan terugdenk, dat was immens, die angsten toen…

Goed, nu heb ik mijn angsten voor een groot deel overwonnen, maar die trein nemen blijft een huzarenstukje. Overdag gaat dat wel, dan kan ik uit een trein mooi kijken wanneer we aan de halte zijn en wanneer ik er moet uitstappen. Ik blijft dan ook buiten staren, nee, ik wil niets missen. Ik begrijp mensen die in de trein in slaap vallen met andere woorden echt niet. In het donker kan men du buiten amper iets zien.

Toch zou ik gisteren die trein nemen, het was mijn voornemen, stukje exposure zou men in vaktermen zeggen. Ik moest van Mechelen-Nekkerspoel naar Antwerpen-Berchem. Een stukje dat ik gelukkig wel ken. Ik zit in het station: trein komt aan, ik stap op en zit. Oef, tegenwoordig geeft de trein blijkbaar aan wanneer die stop en waar die stopt. Enfin, die trein toch. Dat was handig…. Nu zat ik natuurlijk de hele tijd dat schermpje in het oog te houden… In het terugrijden hetzelfde. Het station viel mee, ik was er geen enkele keer alleen, maar met wel wat volk en de schermpjes waren er ook in het terugreizen en uiteindelijk dacht ik bij thuiskomst het volgende:

Naar Guido Belcanto gaan met den trein: cava kunnen drinken, geen parkeerstress (enkel zien dat ge de laatste trein niet mist) en (de fiets) thuis vlot kunnen parkeren voor de deur. Dat is voor herhaling vatbaar, spijtig dat hij niet altijd vlakbij een station in Antwerpen optreedt…. Domme toch…

Het is goed meegevallen en ik kan weer een overwinning op mijn palmares schrijven. Een overwinning die voor een ander waarschijnlijk niets is, maar voor mij iets groots!

9 thoughts on “trein-exposure: een overwinning

  1. Goed hoor, dat je je angsten kunt overwinnen. Ik ken ook iemand die angstig is voor het gebruik van het OV. Kan je echt opslokken dan.

  2. Ik kan geen lange stukken autorijden dus voor afstanden ga ik ook met de trein. En eet ook in de trein. Kan mij het schelen. In de spits is het mij te druk en ga ik liever niet ket de trein.

  3. Wauw wat ontzettend goed van je dat je dit doet. Daarmee bedoel ik je angsten overwinnen maar ook erover schrijven. Uit ervaring weet ik hoe moeilijk dit kan zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s