Een tattoo

Ik liet een tattoo plaatsen, op 1 september 2017

Oh, ik had ooit gezegd dat ik er nooit een zou laten zetten, maar deze spookte al 2 jaar rond in mijn hoofd. Vele keren aangepast. Het ging van een hartje met engelenvleugels tot deze: een heel eenvoudig en sierlijk hartje met de naam Guido, waarbij de O een sterretje is. Oh ja, jullie weten ondertussen wel dat mijn overleden vriend Guido heette, Gui voor de vrienden. Dat was ook zo een twijfelgeval: zou ik Guido of Gui laten zetten. Eerst was ik er rots van overtuigd dat het Gui moest zijn, maar dan moest het Guido worden, dan weer helemaal geen naam erbij en gewoon een hartje en een ster…. Ik heb papieren vol geklad met eigen ontwerpjes. Ik heb ze getekend thuis, op café en zelfs vorig jaar in de les. Die laatste kwam daar ineens naar boven, misschien omdat we die dag ook les kregen over rouwen, de kans is groot, denk ik.

ontwerp tattoo Gui
Mijn eigen ontwerp

Nu ja, op 1 september ging ik dan naar de tattooshop, de afspraak lag al langer vast. Om 16u in de namiddag, ik was best zenuwachtig. Nog nooit een tattoo laten zetten  en tsja: wat doet dat, hè? Doet dat echt pijn zoals sommigen zeggen of is het peanuts zoals anderen dan weer zeggen? Tsja, ze maken wel een wonde natuurlijk…. Echt aangenaam leek het me sowieso niet….

Kwam ik daar aan, vol zenuwen. Blad moeten ondertekenen. Oh, ik heb het gelezen hoor, er stond in dat ik toestemming gaf om dat te doen en ook dat zij niet betalen voor eventuele laserbehandelingen. Verder weet ik het niet meer eigenlijk, dat laatste kon ik vooral onthouden omdat ik toen nog dacht: stel u voor, oh, ik ben mijn tattoo beu, diegene die ze gezet heeft moet nu maar betalen. Geef toe, dat zou toch al te belachelijk zijn.
Nu ja, de artiest die het bij mij ging zetten sprak geen of nauwelijks Nederlands, het moest dus in het Engels. Nu kan ik eigenlijk redelijk goed Engels: ik versta het heel goed en kan me best wel duidelijk maken in het Engels, grammaticaal zitten er misschien fouten in, maar dat is minder van belang in het verstaanbaar maken, denk ik dan. Nu goed, ik zei niet veel en moest denken op mijn woorden. Zo zenuwachtig dat ik was. Ik denk dat ik in het Nederlands ook al niet veel zou gezegd hebben, maar op een gegeven moment dacht de man precies dat ik hem niet goed verstond. Jawel dus, ik was gewoon zelf van weinig woorden. Hij zei ook nog “you need to relax.” Ja…. Dat dus…..

 

Goed, eerst bespreek je het ontwerp nog wat, de artiest geeft er zowat nog een eigen draai aan. Enfin, het is te zeggen: de Guido stond bij mij apart van het sterretje en hij had van de O een ster gemaakt. Ik vond het helemaal geweldig eigenlijk. Daar waar ik nog steeds lichte twijfel had om zijn naam erbij te laten zetten, was dat nu helemaal weg. Dat was het: de O moest een sterretje zijn. En hij had ook nog wat bolletjes toegevoegd. Ik was er helemaal mee akkoord, het was mooier gemaakt dan wat ik in gedachte had. Hij maakte een print en zette dan een printafdruk op mijn been.

Ik moest nog even zeggen dat de positie goed was en hij ging aan de slag…. Goh, pijn, dat viel echt goed mee eigenlijk. Zoals ik eerder al dacht: aangenaam was het zeker niet, maar echt veel pijn deed het ook niet. Ik lag er maar bij en werd helemaal relax. Echt waar. Op een gegeven moment kwam de zaakvoerder even vragen of ze even moesten stoppen en of ik iets moest drinken. Doe maar verder, dacht ik, a peace of cake. Het is maar een kleintje ook. De artiest stopte op dat moment net eventjes, iets met de pen en ik ging kijken. Oh, het was af, dacht ik. Nee hoor, pietje precies die man, nog hier wat, nog daar wat. Ik zat er gewoon op te kijken en ik werd er helemaal blij van. Toen hij zei dat het klaar was, heb ik hem wel 5 keer gezegd hoe mooi ik het vond, denk ik. Plastic folie erover en ik kon naar huis, nadat ik even de verzorging moest aanhoren. Babybilletjeszalf smeren alsof het een lieve lust is.

Het genas helemaal zoals gepland en volgens schema en ik heb nu een heel mooie tattoo

tattoo Gui
De uiteindelijke tattoo

en mijn Guido is nu voor altijd bij. Het geeft me een zeker rustgevoel, een zekere afronding, al is rouwen nooit afgerond,  maar het is iets wat ik moest doen. Een vriendin zei: hier ga je geen spijt van krijgen, het is niet dat die relatie ooit stopt. Ja, zo voelt het wel. Het is niet dat die relatie ooit stopt. Vandaar dat na lang twijfelen van mij zijn naam er ook bij moest. Weet je, van mij mag iedereen weten dat mijn onzichtbare partner Guido heette en als ze ooit vragen wie Guido is, zal ik juist heel blij zijn dat ik er nog iets van mag zeggen. Waarschijnlijk zelfs nog op mijn 80ste.

Zijn vader is er door ontroerd, zijn zus zegt “definitiever dan een trouwring” en zijn dochter vindt het helemaal te gek en wel heel lief. Die zit het zelfs tegen haar vriendinnetjes te verkondigen en mijn vrienden en familie: die zeggen bijna allemaal dat het zo mooi is en vooral veelzeggend, zelfs de mensen die niet houden van tattoos.

Ik ben vooral heel blij dat die er staat, ik ben blij dat ik hem zie staan als ik in kleermakerszit ga zitten. En ik voel me sindsdien wel heel gelukkig. Raar misschien, maar hij is nu terug dichtbij mij, dat was hij altijd nog, maar nu kan iedereen het heel subtiel ook terug zien.