Alleenzaamheid

alleenzaamhiedIk ga niet veel op reis, ik ben niet zo een globetrotter. Ik ben graag thuis, dat komt voor een groot stuk omdat ik (C)PTSS heb. Ik slaap niet goed op een ander en van elk geluidje schrik ik op en de lakens ruiken nooit vertrouwd. Daarom heb ik ook een hekel aan verhuizen.

Nu goed, ik ben een paar dagen weg geweest. Niet ver, naar Westouter, 2uur rijden, maar het is nog hetzelfde land. Niet lang: drie dagen, meer als genoeg, want dan ben ik ook doodop: dat slecht slapen weet je wel.

Maar wat ik nog enorm ervaar: het thuiskomen is dan zo eenzaam. Nu was daar volk dat ik kende en echt helemaal alleen op reis ben ik nog niet geweest. Alleen gaan is echt helemaal niets vertrouwd horen of zien. Nu ja, zit je op reis in gezelschap, kom je thuis in een leeg huis en die stilte is dan eens zo groot. Een mens is niet gemaakt om alleen te zijn, om alleen te wonen. Een mens is een kuddedier. En sociaal isolement is een reden van psychisch onbehagen. Of je nu wil of niet: als je alleen woont zijn er altijd momenten van sociaal isolement. Toen ik geopereerd was, was dat wel heel duidelijk. Er is toen ook iets geknakt in mezelf. Ik zag dagen aan een stuk niemand behalve de verpleging, die zeiden dat ze het overal zagen. In het begin komt er volk, daarna niemand meer. Ik weet nu hoe vereenzaming voelt. Ik leerde ook heel hard op mezelf rekenen, op een ander kon ik het immers niet.
Nu goed, ik sliep die dagen in westouter alleen op een kamer, ik reed alleen naar ginder en alleen terug, maar er was in datzelfde kleine hotelletje wel volk dat ik kende en ging ik die hof in, zag ik allicht iemand bekend waarmee ik kon praten. Ik deed dingen alleen, heb ik altijd gedaan en ik trek me graag terug op mezelf, maar er was dat ene: altijd iets kunnen zeggen tegen iemand als het nodig is. Dat heb ik thuis niet. Ik had het wel: Amber mocht ik berichtjes sturen wanneer ik wilde. Ze woonde ook alleen, waarschijnlijk daarom, wij begrepen elkaar daarin. Wij wisten beiden wat echte eenzaamheid kan zijn. Eenzaam kan je trouwens ook zijn als je wel samen woont hoor. We woonden allebei heel graag alleen, maar begrepen ook de eenzame kant die je soms, al is het maar even, overvalt. Het moment dat je tegen iemand iets wil zeggen en het gaat niet, dan deden wij dat via berichtjes naar elkaar. Over onnozeliteiten heel vaak. Soms gewoon om te zeggen: “potverdikke, nu wil ik mijne was doen en ik heb geen wasmiddel meer, moet ik alleen daarvoor op ne zaterdag naar de winkel.” Ik zeg nu maar iets, of gewoon om te zeggen dat je zin had in een boterham met choco. Stomme dingen dus maar heel vaak, maar ze deden je wel niet eenzaam voelen. Want mensen staan daar heel vaak niet bij stil dat het vaak die kleine dingen zijn die je eenzaam kunnen doen voelen. Voor de grootse dingen, wil iedereen wel van je horen. Een nieuwe job, een nieuwe auto zelfs, maar dat je zin hebt in een boterham met choco, wie wil dat nu horen? Toch zeggen mensen zulke dingen constant tegen elkaar, tegen de partner of de kinderen of de ouders, gewoon aan tafel bij het ontbijt: “ik heb zin in een boterham met choco”, er zegt ook elke morgen iemand goede morgen tegen je.

Nee, ik heb geen hekel aan alleen wonen, ik doe dat zelfs graag, maar die goede morgen ’s morgens die mis ik wel of dat iemand me zegt dat hij een boterham met choco wil of blij kunnen zijn omdat je mag opstaan omdat je voetgetrappel hoort en er al iemand wakker is.
Dat laatste ervaar ik heel hard als mijn stiefdochter bij me is. Dan is ze wakker en ik hoor dat, wat leuk is het dan om op te staan. Soms sta ik ook op en denk ik: “joepie, om 14u moet ik bij de bank zijn, dan zie ik iemand”, dit is redelijk ironisch bedoeld, maar ik ben dan echt blij dat ik iemand om 14u zal zijn, hetzij voor zaken. Oh, jij hebt volk rond je nodig, zeggen er vaak, jij kan niet zonder. Ik heb dat niet meer nodig dan iemand anders, misschien zelfs minder. Toen ik nog thuis woonde, trok ik me vaak terug en als ik samenwoon, doe ik dat ook heel vaak. Maar dan is er wel altijd iemand, in de kamer naast je of beneden in de keuken: je bent niet alleen.

En partner moet dat niet zijn, gewoon iemand die de stilte soms doorbreekt is meer dan genoeg, veel meer dan genoeg. Ik haat ook alleen eten, met mijn bord aan tafel gaan zitten en kijken op een muur: ik zorg altijd dat ik met iets bezig ben, terwijl ik eet, al is het maar fb. Alleen eten blijf ik het verschrikkelijkste vinden. Ik ben altijd zo blij als mensen me vragen om te blijven eten of iets te gaan eten. Ze mogen gerust ook hier komen, ik merkte namelijk dat ik eigenlijk heel graag voor anderen kook als mijn stiefdochter hier is. Voor mezelf vind ik het vaak nutteloos al doe ik het vaak wel. Ik wil immers ook wel gezond eten en zelf eten klaar maken is een pak goedkoper…

Alleenzaamheid, dat noem ik het vaak: alleenzaamheid….