Alleenzaamheid

alleenzaamhiedIk ga niet veel op reis, ik ben niet zo een globetrotter. Ik ben graag thuis, dat komt voor een groot stuk omdat ik (C)PTSS heb. Ik slaap niet goed op een ander en van elk geluidje schrik ik op en de lakens ruiken nooit vertrouwd. Daarom heb ik ook een hekel aan verhuizen.

Nu goed, ik ben een paar dagen weg geweest. Niet ver, naar Westouter, 2uur rijden, maar het is nog hetzelfde land. Niet lang: drie dagen, meer als genoeg, want dan ben ik ook doodop: dat slecht slapen weet je wel.

Maar wat ik nog enorm ervaar: het thuiskomen is dan zo eenzaam. Nu was daar volk dat ik kende en echt helemaal alleen op reis ben ik nog niet geweest. Alleen gaan is echt helemaal niets vertrouwd horen of zien. Nu ja, zit je op reis in gezelschap, kom je thuis in een leeg huis en die stilte is dan eens zo groot. Een mens is niet gemaakt om alleen te zijn, om alleen te wonen. Een mens is een kuddedier. En sociaal isolement is een reden van psychisch onbehagen. Of je nu wil of niet: als je alleen woont zijn er altijd momenten van sociaal isolement. Toen ik geopereerd was, was dat wel heel duidelijk. Er is toen ook iets geknakt in mezelf. Ik zag dagen aan een stuk niemand behalve de verpleging, die zeiden dat ze het overal zagen. In het begin komt er volk, daarna niemand meer. Ik weet nu hoe vereenzaming voelt. Ik leerde ook heel hard op mezelf rekenen, op een ander kon ik het immers niet.
Nu goed, ik sliep die dagen in westouter alleen op een kamer, ik reed alleen naar ginder en alleen terug, maar er was in datzelfde kleine hotelletje wel volk dat ik kende en ging ik die hof in, zag ik allicht iemand bekend waarmee ik kon praten. Ik deed dingen alleen, heb ik altijd gedaan en ik trek me graag terug op mezelf, maar er was dat ene: altijd iets kunnen zeggen tegen iemand als het nodig is. Dat heb ik thuis niet. Ik had het wel: Amber mocht ik berichtjes sturen wanneer ik wilde. Ze woonde ook alleen, waarschijnlijk daarom, wij begrepen elkaar daarin. Wij wisten beiden wat echte eenzaamheid kan zijn. Eenzaam kan je trouwens ook zijn als je wel samen woont hoor. We woonden allebei heel graag alleen, maar begrepen ook de eenzame kant die je soms, al is het maar even, overvalt. Het moment dat je tegen iemand iets wil zeggen en het gaat niet, dan deden wij dat via berichtjes naar elkaar. Over onnozeliteiten heel vaak. Soms gewoon om te zeggen: “potverdikke, nu wil ik mijne was doen en ik heb geen wasmiddel meer, moet ik alleen daarvoor op ne zaterdag naar de winkel.” Ik zeg nu maar iets, of gewoon om te zeggen dat je zin had in een boterham met choco. Stomme dingen dus maar heel vaak, maar ze deden je wel niet eenzaam voelen. Want mensen staan daar heel vaak niet bij stil dat het vaak die kleine dingen zijn die je eenzaam kunnen doen voelen. Voor de grootse dingen, wil iedereen wel van je horen. Een nieuwe job, een nieuwe auto zelfs, maar dat je zin hebt in een boterham met choco, wie wil dat nu horen? Toch zeggen mensen zulke dingen constant tegen elkaar, tegen de partner of de kinderen of de ouders, gewoon aan tafel bij het ontbijt: “ik heb zin in een boterham met choco”, er zegt ook elke morgen iemand goede morgen tegen je.

Nee, ik heb geen hekel aan alleen wonen, ik doe dat zelfs graag, maar die goede morgen ’s morgens die mis ik wel of dat iemand me zegt dat hij een boterham met choco wil of blij kunnen zijn omdat je mag opstaan omdat je voetgetrappel hoort en er al iemand wakker is.
Dat laatste ervaar ik heel hard als mijn stiefdochter bij me is. Dan is ze wakker en ik hoor dat, wat leuk is het dan om op te staan. Soms sta ik ook op en denk ik: “joepie, om 14u moet ik bij de bank zijn, dan zie ik iemand”, dit is redelijk ironisch bedoeld, maar ik ben dan echt blij dat ik iemand om 14u zal zijn, hetzij voor zaken. Oh, jij hebt volk rond je nodig, zeggen er vaak, jij kan niet zonder. Ik heb dat niet meer nodig dan iemand anders, misschien zelfs minder. Toen ik nog thuis woonde, trok ik me vaak terug en als ik samenwoon, doe ik dat ook heel vaak. Maar dan is er wel altijd iemand, in de kamer naast je of beneden in de keuken: je bent niet alleen.

En partner moet dat niet zijn, gewoon iemand die de stilte soms doorbreekt is meer dan genoeg, veel meer dan genoeg. Ik haat ook alleen eten, met mijn bord aan tafel gaan zitten en kijken op een muur: ik zorg altijd dat ik met iets bezig ben, terwijl ik eet, al is het maar fb. Alleen eten blijf ik het verschrikkelijkste vinden. Ik ben altijd zo blij als mensen me vragen om te blijven eten of iets te gaan eten. Ze mogen gerust ook hier komen, ik merkte namelijk dat ik eigenlijk heel graag voor anderen kook als mijn stiefdochter hier is. Voor mezelf vind ik het vaak nutteloos al doe ik het vaak wel. Ik wil immers ook wel gezond eten en zelf eten klaar maken is een pak goedkoper…

Alleenzaamheid, dat noem ik het vaak: alleenzaamheid….

24 thoughts on “Alleenzaamheid

  1. Ik woon niet alleen, maar ben thuis in ziekte en dus ook vaak alleen thuis. Je post is heel herkenbaar, helaas… Eenzaamheid kan zwaar doorwegen, het trekt je naar de donkerste hoekjes van je ziel, vind ik…

    1. Ja, maar dan heb je ’s avonds nog wel iemand die thuis komt. Stel je voor dat je ziek bent én alleen woont….

      (chronische) ziekte en eenzaamheid gaan hand in hand, weinigen beseffen wat voor een sociaal vangnet gaan werken is… zelfs al doe je je werk niet graag. Het geeft ook structuur enzo…. Valt werk weg, valt er veel als een kaartenhuisje in elkaar…. Woon je dan nog eens alleen…. zie je soms dagen niemand. En zo leven er heel veel mensen… Want ja, weggaan kost veel energie die zieken veel niet hebben en bovendien geld, waar zieken meestal ook niet veel van hebben…. Nog meer thuis, nog meer eenzaamheid…. En dan heb je nog niemand die ’s avonds thuiskomt. Iemand zei me eens: ik kan dan wel gewoon worden: thuis zitten. Ik zei, ja, gij hebt ne partner. Dat is waar zei ze, ik heb heel graag dat die ’s avonds thuiskomt.

      1. Eerlijk? Zonder man en kind denk ik dat de kans groot zou zijn dat ik euthanasie vraag…
        Of een lange opname in een psychiatrisch ziekenhuis nodig heb. Ik ben me daar heel goed van bewust.

    1. Wel, laat ik nu toevallig gisteren een artikel gedeeld hebben op facebook en erbij gezet hebben dat het herkenbaar was, over eenzaamheid, en er komen idd reacties van mensen die ik niet verwacht had en die mss wel gaan leiden tot wat meer contact. Soms moet je echt durven taboes doorbreken he…

      1. Heel goed van je. Ik dacht dat je vanuit je werk dat wel vaak was tegengekomen. Maar goed. Spreek je verdriet meer uit. Mensen zijn niet zomaar open over moeilijke dingen. Dat is gewoon niet makkelijk. Lieve groet,

      2. Ik ben nochtans vaak open en taboe doorbrekend… Maar eenzaamheid, tja, het is iets apart. Het lijkt vaak ook een beschuldiging naar je omgeving toe… Dat kan heel verkeerd vallen…

      3. Een berichtje delen is ook taboe doorbreken, hè! 😉 Ik probeer dat vaak al schrijvend, Beschuldigend? Tjsa, zo bedoel ik dat althans niet, gewoon een feit. Als ik er af en toe wel iets van zeg, zeggen mensen “dat is niet goed, hè, ge moet buitenkomen” Ik denk dat ik meer buiten kom dan de gemiddelde persoon, net omdat ik alleen woon, maar daar draait het niet eens om. Het gaat dan over dat alleen thuis zitten, over geen klankbord hebben (en eigenlijk heb je dat ook heel veel als je weg gaat…. daar staan ze dan ook niet bij stil)

    1. Je kan je heel eenzaam voel tussen 10.000 mensen en je absoluut niet eenzaam als je alleen bent. Ik ben zo die persoon die op feestje zich graag terugtrekt omdat ik me er zo eenzaam kan voelen…
      Ik voel me beter in een één-op-één-contact. Waarschijnlijk omdat ik van diepgang hou en daar in groep geen plaats voor is. Smalltalk, ik ben er niet voor gemaakt en het maakt me behoorlijk eenzaam…

      Maar daar gaat dit bericht eigenlijk niet over, het gaat echt over het bijna continue alleen zijn en de eenzaamheid die er onlosmakend mee verbonden is. een eenzaamheid die iedere alleenstaande herkent…. En vooral als je ziek bent, zeg ik altijd…. weinig mensen staan erbij stil dat je ook dan helemaal je plan moet trekken. Niemand komt dan ooit voor je op of haalt je gewoon een tas thee omdat je zelf geregeld flauw valt. Flauw vallen: tsja: geen thee dan maar of misschien toch maar het risico nemen. Oh ja, de thuisverpleging gaf me vaak onder mijn voeten, maar ik kon gewoon niet anders… hier wonen nog steeds geen kabouters…. En toch gaat dit vooral over de dagdagelijkse dingen, al zou ik graag ook hebben dat er voor mij iemand een Sinterklaas klaar legt als ik thuis kom of ’s morgens opsta… Ook dat, of me gewoon gelukkige verjaardag wenst op mijn dag…. En dat ik Kerst niet alleen hoef te vieren en die dag niet met een disneyfilm voor tv zit, al heeft dat ook zijn charmes: dat is waar…. helemaal waar

  2. Ik ken het en heb het ook meegemaakt. Door moeilijke dingen zoals verlies van vrienden, familie en mezelf raakte ik helemaal geïsoleerd en was ik zo eenzaam dat ik het moeilijk vind om nog ergens een lichtpuntje te vinden. Gelukkig heb ik toch weer wat weten op te bouwen met moeite. Ik heb nu een gezin en fijne mensen om me heen en toch bekruipt ook mij nog steeds soms dat gevoel van eenzaamheid.

  3. Ik heb een grote sociale kring maar herken jouw gevoel ergens wel, drie jaar geleden moest ik door omstandigheden op mezelf gaan wonen. Nu woon ik lekker met mijn vriend, maar inderdaad, toen ik nog alleen woonde voelde ik het ook, die momenten van thuiskomen en niemand die hoi zegt, voor alleen jezelf moeten koken.. Vooral toen ik hele dagen thuis zat voor mijn scriptie was dat een enorm leeg gevoel..
    Maar alleen wonen heeft ook wel voordelen hoor! Zelf beslissen wat je op tv wilt kijken, je hóéft niet te koken als je daar geen zin in hebt. Vrienden kunnen altijd spontaan over de vloer komen en je kunt het zo laat maken als je maar zelf wilt wanneer je de deur uit bent. Maar over het algemeen zitten er wel meer nadelen dan voordelen aan alleen wonen ja..

  4. Mooi geschreven. En ik herken mezelf echt in sommige stukken. Afgelopen jaar was moeilijk en ondanks ik regelmatig onder mensen was isoleerde ik mezelf heel erg waardoor ik me eenzaam ging voelen. Nu heb ik contact met een maatschappelijk werker die me helpt om mezelf minder te isoleren en ik moet zeggen het helpt wel.

  5. Ik herken het chronisch ziek zijn, het alleen zijn. Ik hou heel erg van alleen zijn, maar eenzaam is weer een heel ander iets. Dat iemand een wijntje voor je inschenkt, of het vuil even buiten zet. Ruzie om de afstandbediening. Ik miste dat ook. Ik ben ook hele dankbaar dat het nu niet meer zo is. Maar dat gevoel overvalt mij wel nog af en toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s