Onvruchtbaar zijn…. de harde realiteit.

inferttility
heel goed omschreven

Vannacht droomde ik dat ik zwanger was. Dat is niet de eerste keer, maar dit was zo echt, ik voelde in die droom allerlei gevoelens, vooral heel veel blijheid, bijna euforie. Ik deed een simpele zwangerschapstest, met zo van die simpele stripjes. Ik stak het in het potje, de twee streepjes kwamen meteen, datgene wat aangaf dat het positief was en de controlestreep. Ik deed drie testen na elkaar, want ik kon het niet geloven, na de derde begon ik in die droom te wenen van geluk. Ik had meteen een zwangere buik ook, het blijven dromen voor iets. Mijn moeder en zus waren er ook heel blij mee in die droom…. Ik zag mijn kindje op een echo: ik zag en hoorde vooral een kloppend hartje: doef, doef, doef, doef,…. Dat was mijn kind, echt MIJN kind… en in mijn droom huilde ik ook bij die echo, van puur geluk…

En dan werd ik wakker: realitycheck: niet zwanger, geen kind.

 

Het helpt ook niet dat ik morgen al 33 word, ik voel me echt achtergelaten in het leven. De meesten van mijn leeftijdsgenoten hebben kinderen, van heel uiteenlopende leeftijden, de oudsten zijn al tieners…

 

Ik vraag me soms af of mijn leven wel zin heeft als ik geen kinderen kan hebben, geen gezin, geen familie van mezelf. Volgens mij is het doel van bijna iedere mensen: kinderen maken en groot brengen: bij vrouwen misschien nog groter dan bij mannen. Het is een oerinstinct wordt weleens gezegd. Dat is het inderdaad volgens mij. Elk dier plant zich voort, ook de mens en ik kan dat niet. Het meest essentiële waarvoor een dier op de wereld gezet wordt, kan ik niet. Dat is een gevoel en gedachte die bij mij al jaren overheerst. Dat die PCOS op zoveel andere gebieden ook zoveel invloed heeft, kan me niet meer schelen, maar dat ik er geen kinderen door kan krijgen, kan ik eigenlijk niet aanvaarden. Ik heb gewoon geen eisprong en wat bij ook vreemd is, bij die stimulatierondes met hormonen, heb ik ook redelijk weinig eicellen. Wat bij PCOS normaal net wel het geval is, kans op overstimulatie heb ik gek genoeg niet blijkbaar. Zelfs dat loopt niet normaal.

 

Eventjes opsommen wat mensen allemaal zeggen en wat elke keer een regelrecht steek door mijn hart is.

 

  • Laat het los

Wel ja, laat het los. Ten eerste: hoe kan dat als ik om dat uur een spuit moet zetten, op dat ander uur nog een neusspray en voedingssupplementen moet nemen bij de vleet? Er een operatie voor onderging en geen alcohol mag drinken, heel erg moet letten op voeding en nu zeker al moet opletten voor toxoplasmose en cmv, zelfs geen ibuprofen of pantomed mag nemen en een deel andere medicatie die ik normaal móét nemen en waardoor ik nu terug kwalen heb die ik niet meer had.
En verder: tsja, ik kan zo veel loslaten als ik wil en elke dag in bed kruipen met een man: geen eisprong = geen kinderen. Vrij logisch lijkt me dat

 

  • Wees blij dat je geen kinderen hebt

Wat is er dat nu weer voor een? Ooit heb jij er toch ook voor gekozen? Ik hoop overigens dat uw kinderen dit niet horen.

 

  • Geniet van de vrijheid: een kind houdt u in huis gekluisterd

Wees gerust: ik wil mijn vrijheid daarvoor heel graag opgeven en mijn vrijheid verschuiven naar playdates en in de speeltuin afspreken met vriendinnen terwijl onze kinderen zich amuseren.

 

  • Uw tijd komt nog wel

Ah zo, jij bent toekomstvoorspeller of zo? Dat weet je niet, dat weet niemand. Het zwaarste eraan is trouwens dat je niet weet of het ooit lukt. Erken dat gewoon, dat doet veel meer deugd dan een zin die absoluut geen troost brengt.

 

  • Het heeft een reden dat je geen kinderen kan krijgen

Oh, zeg je dat ook tegen mensen met andere ziektes? En wat is die reden dan als ik vragen mag, ik heb ze nog niet ontdekt.

 

  • Je moet aanvaarden dat je onvruchtbaar bent

Ah, want jij veegt je grootste droom ook meteen van tafel als het wat tegen zit?

 

  • Laat de natuur zijn gang gaan

Waarom heb jij je dan laten opereren twee maanden geleden?

 

  • Adopteer gewoon

Eigenlijk wilde ik dat, ja, maar met 500 mensen voor mij en als alleenstaande op de wachtlijst is dat waarschijnlijk niet echt mogelijk

 

  • Wees blij met X (de dochter van mijn overleden vriend)
    Oh, ik ben er blij mee, maar dat is mijn kind niet en zal het ook nooit zijn. Dat wil niet zeggen dat ik er niet enorm veel liefde voor voel, maar het is mijn kind niet. Oh ja, ik heb me helemaal opgegeven voor pleegzorg ook, maar dat is net hetzelfde: het zijn mijn kinderen niet, ze zullen het nooit zijn en kunnen even vlug weer weggehaald worden als ze kwamen.

 

Verder zit ik inderdaad op een leeftijd waar 90% van de mensen rondom mij kinderen heeft. Ik heb niets tegen de foto’s die ze plaatsen op facebook en Instagram. Ik heb er geen probleem mee dat ze over niets anders meer kunnen praten, maar weet je hoe dat voelt? In de steek gelaten en behoorlijk eenzaam.

 

Het is moeilijk om die pijn te blijven verbergen, vrolijk te blijven en geen verdriet te hebben terwijl het gemis en het verdriet elke dag groter en groter wordt. Het wordt wel verwacht…  Mijn psychologe zit dan weer juist te zeggen dat het toch doodnormaal is dat ik me allesbehalve goed voel. Ik voel me persoonlijk ook heel erg onvolledig en ik maak mezelf constant verwijten. Wat doe ik in Gods naam verkeerd dat het blijkbaar niet mag zijn? Heel wanhopig soms ook,  hetgeen tijdens stimuleren, pick ups en terugplaatsingen ook enorm wordt afgewisseld met hoop. Misschien ooit toch? Er zijn zo velen die het na 10 jaar eindelijk lukte.

 

Soms denk ik ook dat, als ik mijn moeder gevolgd was, ik nu al drie kinderen had gekregen. Soms is het behoorlijk pijnlijk dat uw JONGERE zus ondertussen een kind heeft, al wil dat niet zeggen dat het niet gegund is.  Het kan ook heel pijnlijk zijn dat uw buurvrouw gewoon door anticonceptie zwanger raakt, al twee keer ondertussen, waarmee ik niet wil zeggen dat het voor haar dan zo leuk is, maar hier heerst dan vooral het idee: het is niet eerlijk. Dat vindt zij ook heel hard trouwens. Het is bovendien ook jammer dat ze niet durfde zeggen dat ze zwanger was, tegelijkertijd vind ik dat vooral ook heel lief.

 

Heeft het leven trouwens een doel als je geen kinderen kan krijgen? Ik denk het niet, voor mij is het doel van het leven gewoon kinderen baren en opvoeden. Kan ik nog zo veel dingen doen die ik graag doe en belangrijk vind. Het levensdoel is niet vervuld en dat blijft een confrontatie voor de rest van je leven: geen eerste schooldag, geen sinterklaas die over de vloer komt, geen speelgoed waar ik over kan struikelen en op vloeken, geen eerste woordje, geen eerste stapjes, geen lentefeesten of communies, geen diploma-uitreikingen, geen trouw, geen kleinkinderen die dat ook allemaal nog eens doen en eventueel achterkleinkinderen en later in het rusthuis bezoek van hen allemaal zien bij uw medebewoners en jij zit daar eenzaam en alleen, want daar is de confrontatie nog eens zo hard dan in uw eigen huis.

Maar vooral het niet kunnen zorgen voor, ik heb niets om voor te zorgen. Awel ja, ik heb een kat, maar kom er niet mee af dat het dat vervangt, hoeveel katten ik ook in huis haal, het zijn mijn kinderen niet en ik ben hun moeder niet!  Zonder een kind is en blijft mijn leven onvolledig, sowieso. Dat ik een hond moet nemen, zeggen ze ook wel eens, dat is net als een kind. Komaan, hoor je eigenlijk wat jezelf zegt?

 

Ik heb PCOS, er bestaan ook andere vruchtbaarheidsproblemen, maar het is ook een ziekte, stoornis of mankement; het gaat niet zomaar weg. Ik werd ermee geboren en het blijkt een erfelijk karakter te hebben. Dat is ook heel duidelijk.

Ik heb één ding geleerd ondertussen, als je zelf nooit ervaren hebt wat het is om vruchtbaarheidsproblemen te hebben, begrijp je het niet, echt niet. Dat is geen verwijt, maar het maakt het gevoel van eenzaamheid eens zo groot. Zelfs al ben je heel inlevend en vertel ik je er veel over, ook over mijn gevoelens errond enzo: het begrijpen: nee, nooit. Dat heb ik ondertussen jammer genoeg ontdekt. Mijn gevecht zal je nooit begrijpen, nooit. Je zal nooit begrijpen waar ik doorga. Eigenlijk al sinds de gynaecoloog heel vroeg zei dat ik zeer ernstige PCOS had en de kans heel groot was dat ik geen kinderen kon krijgen, zelfs niet met fertiliteit. Je zal ook nooit begrijpen wat fertiliteitstrajecten met je doen: lichamelijk en psychisch. Hormonen: het is niet niks, het maakt je kapot, maar hé, ik wil er desnoods voor sterven en alles weggeven. Daarnaast heb je al die hoop, wanhoop en teleurstellingen telkens opnieuw. Elke terugplaatsing die mislukt voelt alsof je een klein beetje dood gaat, weer een kindje kwijt. Voor anderen is dat geen kind, voor mij wel en ik raak het elke keer opnieuw kwijt alle maatregelen ten spijt.  Waarom Ik? Wat deed ik verkeerd? Waarom, bij geen enkel ander mankement in mijn lichaam is dat gevoel en die vraag zo sterk aanwezig, het raakt me in het diepste van mijn (moeder)ziel. Elke week mag ik naar mijn psychologe gaan en een uurtje huilen terwijl ik verder positief moet blijven, zo voelt dat en dat doet me heel goed, het lucht op, maar ik huil me vaak in slaap: dat mag je gerust weten.

 

Eén ding is wel heel zeker: ook al begrijpen zo weinig mensen dit, ik blijf dankbaar voor alle steun die ik hierrond ervaar, dat wel! dank jullie! ❤