Onvruchtbaar zijn…. de harde realiteit.

inferttility
heel goed omschreven

Vannacht droomde ik dat ik zwanger was. Dat is niet de eerste keer, maar dit was zo echt, ik voelde in die droom allerlei gevoelens, vooral heel veel blijheid, bijna euforie. Ik deed een simpele zwangerschapstest, met zo van die simpele stripjes. Ik stak het in het potje, de twee streepjes kwamen meteen, datgene wat aangaf dat het positief was en de controlestreep. Ik deed drie testen na elkaar, want ik kon het niet geloven, na de derde begon ik in die droom te wenen van geluk. Ik had meteen een zwangere buik ook, het blijven dromen voor iets. Mijn moeder en zus waren er ook heel blij mee in die droom…. Ik zag mijn kindje op een echo: ik zag en hoorde vooral een kloppend hartje: doef, doef, doef, doef,…. Dat was mijn kind, echt MIJN kind… en in mijn droom huilde ik ook bij die echo, van puur geluk…

En dan werd ik wakker: realitycheck: niet zwanger, geen kind.

 

Het helpt ook niet dat ik morgen al 33 word, ik voel me echt achtergelaten in het leven. De meesten van mijn leeftijdsgenoten hebben kinderen, van heel uiteenlopende leeftijden, de oudsten zijn al tieners…

 

Ik vraag me soms af of mijn leven wel zin heeft als ik geen kinderen kan hebben, geen gezin, geen familie van mezelf. Volgens mij is het doel van bijna iedere mensen: kinderen maken en groot brengen: bij vrouwen misschien nog groter dan bij mannen. Het is een oerinstinct wordt weleens gezegd. Dat is het inderdaad volgens mij. Elk dier plant zich voort, ook de mens en ik kan dat niet. Het meest essentiële waarvoor een dier op de wereld gezet wordt, kan ik niet. Dat is een gevoel en gedachte die bij mij al jaren overheerst. Dat die PCOS op zoveel andere gebieden ook zoveel invloed heeft, kan me niet meer schelen, maar dat ik er geen kinderen door kan krijgen, kan ik eigenlijk niet aanvaarden. Ik heb gewoon geen eisprong en wat bij ook vreemd is, bij die stimulatierondes met hormonen, heb ik ook redelijk weinig eicellen. Wat bij PCOS normaal net wel het geval is, kans op overstimulatie heb ik gek genoeg niet blijkbaar. Zelfs dat loopt niet normaal.

 

Eventjes opsommen wat mensen allemaal zeggen en wat elke keer een regelrecht steek door mijn hart is.

 

  • Laat het los

Wel ja, laat het los. Ten eerste: hoe kan dat als ik om dat uur een spuit moet zetten, op dat ander uur nog een neusspray en voedingssupplementen moet nemen bij de vleet? Er een operatie voor onderging en geen alcohol mag drinken, heel erg moet letten op voeding en nu zeker al moet opletten voor toxoplasmose en cmv, zelfs geen ibuprofen of pantomed mag nemen en een deel andere medicatie die ik normaal móét nemen en waardoor ik nu terug kwalen heb die ik niet meer had.
En verder: tsja, ik kan zo veel loslaten als ik wil en elke dag in bed kruipen met een man: geen eisprong = geen kinderen. Vrij logisch lijkt me dat

 

  • Wees blij dat je geen kinderen hebt

Wat is er dat nu weer voor een? Ooit heb jij er toch ook voor gekozen? Ik hoop overigens dat uw kinderen dit niet horen.

 

  • Geniet van de vrijheid: een kind houdt u in huis gekluisterd

Wees gerust: ik wil mijn vrijheid daarvoor heel graag opgeven en mijn vrijheid verschuiven naar playdates en in de speeltuin afspreken met vriendinnen terwijl onze kinderen zich amuseren.

 

  • Uw tijd komt nog wel

Ah zo, jij bent toekomstvoorspeller of zo? Dat weet je niet, dat weet niemand. Het zwaarste eraan is trouwens dat je niet weet of het ooit lukt. Erken dat gewoon, dat doet veel meer deugd dan een zin die absoluut geen troost brengt.

 

  • Het heeft een reden dat je geen kinderen kan krijgen

Oh, zeg je dat ook tegen mensen met andere ziektes? En wat is die reden dan als ik vragen mag, ik heb ze nog niet ontdekt.

 

  • Je moet aanvaarden dat je onvruchtbaar bent

Ah, want jij veegt je grootste droom ook meteen van tafel als het wat tegen zit?

 

  • Laat de natuur zijn gang gaan

Waarom heb jij je dan laten opereren twee maanden geleden?

 

  • Adopteer gewoon

Eigenlijk wilde ik dat, ja, maar met 500 mensen voor mij en als alleenstaande op de wachtlijst is dat waarschijnlijk niet echt mogelijk

 

  • Wees blij met X (de dochter van mijn overleden vriend)
    Oh, ik ben er blij mee, maar dat is mijn kind niet en zal het ook nooit zijn. Dat wil niet zeggen dat ik er niet enorm veel liefde voor voel, maar het is mijn kind niet. Oh ja, ik heb me helemaal opgegeven voor pleegzorg ook, maar dat is net hetzelfde: het zijn mijn kinderen niet, ze zullen het nooit zijn en kunnen even vlug weer weggehaald worden als ze kwamen.

 

Verder zit ik inderdaad op een leeftijd waar 90% van de mensen rondom mij kinderen heeft. Ik heb niets tegen de foto’s die ze plaatsen op facebook en Instagram. Ik heb er geen probleem mee dat ze over niets anders meer kunnen praten, maar weet je hoe dat voelt? In de steek gelaten en behoorlijk eenzaam.

 

Het is moeilijk om die pijn te blijven verbergen, vrolijk te blijven en geen verdriet te hebben terwijl het gemis en het verdriet elke dag groter en groter wordt. Het wordt wel verwacht…  Mijn psychologe zit dan weer juist te zeggen dat het toch doodnormaal is dat ik me allesbehalve goed voel. Ik voel me persoonlijk ook heel erg onvolledig en ik maak mezelf constant verwijten. Wat doe ik in Gods naam verkeerd dat het blijkbaar niet mag zijn? Heel wanhopig soms ook,  hetgeen tijdens stimuleren, pick ups en terugplaatsingen ook enorm wordt afgewisseld met hoop. Misschien ooit toch? Er zijn zo velen die het na 10 jaar eindelijk lukte.

 

Soms denk ik ook dat, als ik mijn moeder gevolgd was, ik nu al drie kinderen had gekregen. Soms is het behoorlijk pijnlijk dat uw JONGERE zus ondertussen een kind heeft, al wil dat niet zeggen dat het niet gegund is.  Het kan ook heel pijnlijk zijn dat uw buurvrouw gewoon door anticonceptie zwanger raakt, al twee keer ondertussen, waarmee ik niet wil zeggen dat het voor haar dan zo leuk is, maar hier heerst dan vooral het idee: het is niet eerlijk. Dat vindt zij ook heel hard trouwens. Het is bovendien ook jammer dat ze niet durfde zeggen dat ze zwanger was, tegelijkertijd vind ik dat vooral ook heel lief.

 

Heeft het leven trouwens een doel als je geen kinderen kan krijgen? Ik denk het niet, voor mij is het doel van het leven gewoon kinderen baren en opvoeden. Kan ik nog zo veel dingen doen die ik graag doe en belangrijk vind. Het levensdoel is niet vervuld en dat blijft een confrontatie voor de rest van je leven: geen eerste schooldag, geen sinterklaas die over de vloer komt, geen speelgoed waar ik over kan struikelen en op vloeken, geen eerste woordje, geen eerste stapjes, geen lentefeesten of communies, geen diploma-uitreikingen, geen trouw, geen kleinkinderen die dat ook allemaal nog eens doen en eventueel achterkleinkinderen en later in het rusthuis bezoek van hen allemaal zien bij uw medebewoners en jij zit daar eenzaam en alleen, want daar is de confrontatie nog eens zo hard dan in uw eigen huis.

Maar vooral het niet kunnen zorgen voor, ik heb niets om voor te zorgen. Awel ja, ik heb een kat, maar kom er niet mee af dat het dat vervangt, hoeveel katten ik ook in huis haal, het zijn mijn kinderen niet en ik ben hun moeder niet!  Zonder een kind is en blijft mijn leven onvolledig, sowieso. Dat ik een hond moet nemen, zeggen ze ook wel eens, dat is net als een kind. Komaan, hoor je eigenlijk wat jezelf zegt?

 

Ik heb PCOS, er bestaan ook andere vruchtbaarheidsproblemen, maar het is ook een ziekte, stoornis of mankement; het gaat niet zomaar weg. Ik werd ermee geboren en het blijkt een erfelijk karakter te hebben. Dat is ook heel duidelijk.

Ik heb één ding geleerd ondertussen, als je zelf nooit ervaren hebt wat het is om vruchtbaarheidsproblemen te hebben, begrijp je het niet, echt niet. Dat is geen verwijt, maar het maakt het gevoel van eenzaamheid eens zo groot. Zelfs al ben je heel inlevend en vertel ik je er veel over, ook over mijn gevoelens errond enzo: het begrijpen: nee, nooit. Dat heb ik ondertussen jammer genoeg ontdekt. Mijn gevecht zal je nooit begrijpen, nooit. Je zal nooit begrijpen waar ik doorga. Eigenlijk al sinds de gynaecoloog heel vroeg zei dat ik zeer ernstige PCOS had en de kans heel groot was dat ik geen kinderen kon krijgen, zelfs niet met fertiliteit. Je zal ook nooit begrijpen wat fertiliteitstrajecten met je doen: lichamelijk en psychisch. Hormonen: het is niet niks, het maakt je kapot, maar hé, ik wil er desnoods voor sterven en alles weggeven. Daarnaast heb je al die hoop, wanhoop en teleurstellingen telkens opnieuw. Elke terugplaatsing die mislukt voelt alsof je een klein beetje dood gaat, weer een kindje kwijt. Voor anderen is dat geen kind, voor mij wel en ik raak het elke keer opnieuw kwijt alle maatregelen ten spijt.  Waarom Ik? Wat deed ik verkeerd? Waarom, bij geen enkel ander mankement in mijn lichaam is dat gevoel en die vraag zo sterk aanwezig, het raakt me in het diepste van mijn (moeder)ziel. Elke week mag ik naar mijn psychologe gaan en een uurtje huilen terwijl ik verder positief moet blijven, zo voelt dat en dat doet me heel goed, het lucht op, maar ik huil me vaak in slaap: dat mag je gerust weten.

 

Eén ding is wel heel zeker: ook al begrijpen zo weinig mensen dit, ik blijf dankbaar voor alle steun die ik hierrond ervaar, dat wel! dank jullie! ❤

 

23 thoughts on “Onvruchtbaar zijn…. de harde realiteit.

  1. Ik begrijp je volledig . Andere omstandigheden, zelfde resultaat: 11 jaar ouder dan jij , single &kinderloos.
    Of toch 2 verschillen:
    verschil 1 : 99% heeft kinderen, kinderen die onderts flinke tieners zijn.
    Verschil 2: kinderen zijn blijkbaar het roulement dat conversaties gaande houdt en ik zit er dan bij voor spek & bonen … en daar heb ik het hoe langer hoe moeilijker mee….

  2. Ik heb ook een tijd in de mmm gezeten en begrijp hoe jij je voelt. Grootste verschil is dat ik na 1 mk (“wees blij dat je tenminste weet dat je zwanger kan geraken” kreeg ik toen te horen, of: “beter dat het nu gebeurt dan wanneer je eraan gehecht was (???)”, …) intussen al 2 jaar mama ben van twee geweldige dochtertjes. Maar ik weet nog goed hoe het voelt: uit eten met vriendinnen die over niets kunnen praten dan over hun kinderen en als ze dan ineens door hebben dat jij niet kan meepraten heel medelijdend vragen: “hoe is het met je katten?” (!) Op den duur werd ik ook minder meegevraagd omdat ze het wel leuk vonden om af te spreken in de speeltuin… Ik was stikjaloers op elke zwangere vrouw en heb me sterk gehouden toen mijn 1 jaar jongere broer kwam melden dat hij papa werd en nog meer toen mijn 11 jaar jongere zusje ook “blij” nieuws kwam melden, maar ben kei hard beginnen wenen toen niemand het zag. En vooral die onzekerheid: gaat het ooit aan mij zijn?
    Ik heb het geluk dat ik op mijn 38ste eindelijk positief antwoord kreeg op die vraag en mama werd van een tweeling dus alle ellende die ik moest doorstaan is het echt waard geweest. Ik hoop met heel mijn hart dat jouw droom ook uitkomt en hoop dat je de moed vind om “het” nog niet los te laten x

    1. awel ja, zo is het ja…. dat van die speeltuin en alles …. Ik had echt ene heel moeilijk dag vandaag, Na die droom vooral denk ik. Ik ga over een week weer naar de fertiliteitsarts…. ben benieuwd wat hij nu weer uit zijn truckendoos zal toveren.

  3. Ik ben 25 jaar en zit in het onderwijs. Ik ben 2 jareniet geleden erachter gekomen dat ik pcos heb. Alles wat hiet staat maak ik mee. Maar wat mij het meest pijn doet is dat collega’s zeggen; mensen die geen kinderen hebben weten niet hoe het aanvoelt. Ik vraag me in godsnaam af. Heb ik geen gevoelens. Hoe kunnen zij bepalen wat ik voel.

  4. Ik begrijp het helemaal; kon mijn verhaal zijn…ik krijg nog geregeld huilbuien, alhoewel ik definitief weet dat het nooit zover zal komen… na jaren proberen/hormoonkuren etc. werd ik op mn 40ste geconfronteerd met baarmoederhals kanker…gelijk geopereerd om de baarmoeder en eierstokken te verwijderen… chemo erna…alle hoop op eigen kinderen voorgoed weg…Je bent dankbaar dat alles goed is afgelopen, maar het gemis blijft…er zijn dagen/ momenten dat ik mijn verdriet de vrije loop laat … maar ik probeer me toch meer te richten op de zegeningen welke ik wel heb….1 ding staat vast; niets kan die leegte opvullen…

  5. Heel veel sterkte. Vreselijk als je geen kinderen kunt krijgen. Ik heb hier Verder ook geen ervaring mee. Maar men hoeft dat soort dingen niet te zeggen. Jij hebt er niet om gevraagd.

  6. Jouw verhaal is zo herkenbaar voor mij. Het heeft mij 7 jaar ‘gekost’ met een behoorlijke MMM om uiteindelijk moeder te worden. Had ik 7 jaar geleden geweten dat het ooit zou lukken, dan waren die 7 jaren niet zo afschuwelijk geweest. Heel veel sterkte met alles. Ik gun het jou zo enorm… ik hoop dat je de kracht kunt blijven vinden om in wonderen te blijven geloven. Verder zou ik nog heel veel dingen kunnen zeggen, maar uit ervaring weet ik dat het gewoon kut is en dat niets het beter maakt! Dikke knuf!

  7. Ik voel heel erg met je mee. Een kinderwens en hebben, en dat die dan niet in vervulling kan gaan lijkt me heel verdrietig en pijnlijk. ‘Laat het los’ vind ik ook altijd een vreselijke. Als het zo simpel was als dat, had je het vast al wel gedaan!

    Geen goedgebedoelde adviezen van mij dus, maar wel mijn intense medeleven.

  8. Vervelend voor je dat je het zo als een gemis ziet. Al mijn vrienden om me heen beginnen ook aan kinderen, en ik kan alleen maar denken ‘wat fijn dat ik ze niet heb’ en neem nog een glas wijn.. 😉

    1. Tsja, ik wist al sinds ik tiener was dat het liefste wa ik ooit wilde kinderen waren, ik ging babysitten omdat ik het graag deed, geld verdiende ik op een andere manier en als kind “zorgde” ik al voor de kleuters in de lagere school. Ik ebn ook verpleegkundige, eht willen zorgen voor zit er gewoon in.

      een geboren moederke, zeggen mijn vrienden wel eens….

      Dat is heel persoonlijk, ik wil er alles voor opgeven, echt alles….
      Het is ook veel meer dan een gemis…

  9. Mooie blog en heel eerlijk! Ik heb zelf wel kinderen, maar kan mij alleen maar indenken hoe last het is om om je heen te zien dat iedereen zijn gezin uitbreid, over niets anders meer kan praten en jou dan goed bedoelde adviezen

  10. Sommige mensen denken toch echt niet na als ze iets zeggen – ik geloof best dat het niet makkelijk om te aanvaarden is – mijn man is ook geadopteerd dus misschien had ik dat er ook wel uitgeflapt, maar wist niet dat het zo moeilijk was 😮

  11. Jouw getuigenis zet me aan om veel in een breder perspectief te zien. Dank je dat jij daar voor zorgt. Je bent ook dankbaar voor de respons die je krijgt. Samen met mijn vrouw hebben we 6 kinderen. 3 van haar, 2 van mij, en 1 pleegkindje. 2 kinderen hebben mijn vrouw als moeder verstoten toen ze 18 jaar werden. Soms heb ik voor maanden geen contact met mijn kinderen gehad. We werken er aan om een vader-moeder relatie te hebben, maar ’t voelt wel aan als pleegouder zijn. Het is ons niet zo gemakkelijk gemaakt door de ex-partner. Eigenlijk lukt dit nog best met ons effectief pleegkindje. Gelukkig zal dit voor 99% bij ons blijven wellicht ook tot ze 18 jaar is. Hopelijk langer. Maar goed, we hadden de verkeerde partner. Ondanks onze problemen voel ik me ook een bofkont na jouw getuigenis. Ik heb een fantastische vrouw. En ons pleegkindje is een goddelijk meisje. Mijn droom van een groot gelukkig gezin is ook niet uitgekomen. Maar 4 van onze kinderen zijn wel meestal gelukkig nu. Dat is beter dan 3 op 6, of nog minder. Er is niet die grotere leegte als bij jou. Nu zonder dat mirakel van ons pleegkindje hadden we het ook zeer moeilijk gehad. Misschien is het niet juist om situaties te vergelijken. Ik had een droom, en ik moet die verengen tot een droom tot een familiefeest waar we weer allen samen zijn. Jij hebt een droom, misschien gebeurt er een mirakel, want jij verdient dat wel, en word je zwanger. ’t is altijd vallen en opstaan. Je moet voor je droom gaan en geduld hebben. Je hebt nog vele jaren om die waar te maken. Zoveel geluk dat ik krijg die ik niet verdient heb. ’t is niet eerlijk. Ik zou wel echt willen dat je moeder wordt, en ik hoop dat je dokter er alles aan doet. ‘k kan alleen maar zeggen dat het jammer is als hij niet alles uit het kast haalt en jij niet doorzet want je zou een fantastische moeder zijn. En als het niet lukt, hoop ik dat je nog veel schrijft want je hebt grootsheid in jou.

    1. Allereerst, bedankt voor je laatste zin, dat beschouw ik als een echt compliment

      Ten tweede: bedankt voor je heel uitgebreide antwoord en getuigenis, dat is ook niet eenvoudig allemaal. Iemand die ik ekn heeft ook te maken met ouderverstoting, dat is gewoon verschrikkelijk…

      Ik wil hier ook wel een pleegkind in huis nemen, zeker als het niet lukt om ooit zwanger te raken. Ik vind uiteindelijk een kind in huis nemen met een rugzakj of eentje dat anders geen tuis zou hebben of zo ook een nobele taak. Ik heb mij er ook voor opgegeven en ik raak er met de minuut meer voor gewonnen om het gewoon te doen. Maar ik moet ook eerlijk zeggen dat ik zo graag dat éne kleintje zou hebben, dat éne kleintje dat ik ten eerste al groot breng in mijn eigen baarmoeder, dat ik op de wereld zet en het daarna verder groot kan brengen. Dat kindje waar ik nu al voor vecht als een leeuwin voor haar welp. dat kindje wil ik ook echt heel graag hebben. Omdat het zo moeilijk gaat, is ééntje voor mij zeker genoeg, maar misschien wil ik naast mijn eigen kind ook wel heel graag nog een pleegkind…. Ik ben er meer en meer voor gewonnen.

  12. Mijn vrouw, waarvan mijn kinderen vinden dat ze een uitstekende moeder is, en volgens pleegzorg Vlaanderen geschikt gevonden, studeert ook nog orthopedagogische wetenschappen aan HoGent in afstandsonderwijs. Ze hoopt ook dat ze nog voor kindjes gaat kunnen zorgen. ’t Is niet dat ze na 3 miskramen is blijven stilzitten en ook niet is lamgelegd door die ouderverstoting.
    Je ziet maar als je alles doet voor je droom, waarvan volgens mij erin geloven een absolute voorwaarde is, zo gezond mogelijk leven en alles uit de kast halen wat in je zit er voor gaan, en het lukt dan niet, dan staat er een nog veel grotere droom te wachten.
    Weet je, die passie die je hebt wordt op een bepaald moment hoe je bent, en dan beperkt het zich niet meer tot één domein, maar wordt een manier van leven. Dit vind ik wel terug in al jouw blogs dat ik gelezen heb. Dan denk ik als je zo goed bent in schrijven, en als je veel schrijft en de onderwerpen verstandig gekozen zijn, en je hebt zo’n goede respons dan is wat jij kunt creëren op elk vlak van grote waarde, en dus te meer als dat jouw kindje zou kunnen zijn. Hoe je na elke tegenslag weer opstaat en doorgaat met je droom dat is liefde. Ik ben benieuwd naar je volgende artikel.

  13. Herkenbaar. Ik ben op mijn 25e ook gediagnosticeerd met pcos. Daardoor kon ik, eens mijn partner en ik beiden klaar waren voor kinderen, onmiddellijk meespringen in de mmm. Na 15 maanden naar de fertiliteitsafdeling en de eerste ivf poging was het gelukt. 15 maanden vol onzekerheid over waarom het mij overkwam en een plan b uitdenken want ‘wat als’. Uiteindelijk mocht ik na 16 maanden ook 2 streepjes op de test zien. Maar dan begon de angst. Wat als ik het verlies? Dus het genieten ging met moeite. Tot die kaap van 12 weken en de angst stilaan minderde. Ondertussen 21 weken ver. En ik weet dat ik enorm van geluk mag spreken, wetende dat er veel vrouwen zijn die er veel langer over doen of gedaan hebben, al dan niet met positief resultaat. Vertrouwen blijven hebben in de medische wereld. Soms kunnen ze wonderen verrichten…
    Veel liefs.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s