een boterham met choco en een met confituur

choco

 

Het begon deze middag, ik zette een foto op fb van een boterham met choco en een met confituur. Het was meer dan een jaar geleden dat ik dat gegeten had…

 

Ik zette het ook in de groep van Pascale Naessens, ik eet hoofdzakelijk volgens de wijze Pascale Naessens. Ik heb daar mijn redenen voor, het heeft te maken met fertiliteit en hormonen.

 

Wel enigszins aarzelend en heel sceptisch aan begonnen, dat geef ik eerlijk toe. Ik heb vroeger eens een proteïnendieet gevolgd. Ik ben daar mee afgevallen, maar al gauw bleek het enkel goed om op gewicht te blijven. Koolhydraatarm dan, is net hetzelfde uiteindelijk, alleen geen opgeloste poederkes meer,  maar echt eten: ik bleef op gewicht. Mensen zagen me bezig en zeiden altijd: “amai, gij eet kei-gezond” Ja, en toch werd ik een tientonner… hormonen, ik heb PCOS met steeds terugkomende bijnierproblemen en melatonineproblemen. Sinds een jaar weet ik ook dat dat allemaal op elkaar inwerkt. Te veel cortisol komt door te veel testosteron (is wel heel uitzonderlijk) en te veel cortisol legt de melatonineproductie plat…. Mijn schildklier werkt ook nog te traag, dus die hele disbalans van hormonen maakt mij dik… De dokter zei dat hij aan mij kon vragen om af te vallen, maar dat hij even goed kon vragen aan een kat om in een hond te veranderen. Niet dat ik dat nog niet ondervonden had, maar dat was ook een binnenkomer.

 

Nu goed, Pascale Naessens, het werd geopperd, misschien toch eens proberen…

Ik iet wat twijfelachtig en vooral heel sceptisch. Wel met iets van een “wat heb ik in Gods naam te verliezen?” Ik maakte me lid van haar officiële groep op fb, zette daar ook een bericht, waarop heel uiteenlopende reacties kwamen. Ik had er namelijk ook ingezet dat ik niet graag met eten bezig was, ik wou eten ontlopen, al jaren. Koken was moeilijk, buiten mijn psychologe begreep niemand wat voor een strijd koken voor me was, denk ik. Nu ja, niemand vermoedde ook dat ik een eetstoornis had, want ik was dik en elders deed ik altijd “gewoon” met de redenering: wat erin gaat, gaat er ook weer uit, walgelijk eigenlijk…. Een proteïnendieet was daardoor wel gemakkelijk. Herballife ook, maar daar kwam ik van bij en als die verkoopster (want meer dan dat zijn die ook niet) kwam, moest ik afgevallen zijn, dus ik at weer gewoon niets, zelfs die shakes niet…. Niet goed. Toen ik naar de ingrediënten keek, begreep ik ook hele goed waarom: tsjokvol koolhydraten en dat moest je dan bij het liefst sojamelk doen of fruitsap. Ik heb nooit sojamelk gelust trouwens, zo zoet! Dat is dan ook enorm gesuikerd. En met hormonale problemen is soja sowieso een no go. Nu ja, t poeder vloog allemaal buiten…. Ik heb anderen er wel gelukkig mee gemaakt, dat dan weer wel. Ieder zijn eigen keuze denk ik altijd.

 

Ik voelde me er wel ongelukkig bij: niet eten en als ik iets at: uitbraken. The usual, ik was weer vertrokken na de herballife-katastroof…. Pascale Naessens??? Tsja, ik kon proberen. Naar aanleiding van dat berichtje in de groep, kwam hier een diëtiste om me op weg te zetten, dat hielp wel. Ik kocht een boek en las me in op vakantie aan het zwembad.

 

Eenmaal thuis begon ik, niet meteen all te way. Pfff, een leven zonder brood en pasta, ik kon me dat niet indenken en nadat ik constant gegeten had zonder koolhydraten leek ik het ook niet meer te kunnen opbrengen. Maar die diëtiste hielp me op weg. Goed voelen bij eten is belangrijk. U perfect aan de regeltjes houden en u ongelukkig voelen werkt helemaal niet. Dat zei mijn vroegere diëtiste trouwens ook. Ze raadde me probodybrood aan en speltpasta…. Oké, dat kocht ik dan maar. (nu eet ik dat nog heel weinig overigens)

 

Ik begon aarzelend, maar hoe meer ik volgens die recepten at, hoe lekkerder ik het vond en gemakkelijk vol te houden al helemaal. In oktober had ik een auto-ongeluk en mijn beweging viel weg, mijn gezinshulp liet ik toen wel PN-receptjes maken. Moest ik het zelf niet maken en er niet mee bezig zijn en kon ik het toch eten…. Een weegschaal gebruikte ik niet meer…. Ik lag enkel in bed en viel af, heel duidelijk, ik merkte het aan mijn kledij. Dat wat de dokter zei dat nooit zou lukken gebeurde, ik viel gewoon af en ik at heel lekker eten, ongelooflijk maar waar!

 

Toen ik weer beter was, werd het voor mij thuis gewoon eten à la Pascale Naessens en als ik op verplaatsing was, gewoon meeëten met wat de pot schaft en op restaurant gewoon kiezen waar ik zin in had zonder meer. Ik vind niet dat ik op een ander moet gaan zeggen dat ik dat en dat niet wil eten, gewoon uit respect en op restaurant is het helemaal moeilijk. Ik had dat ooit allemaal wel gedaan, toen ik nog koolhydraatarm at. Gelukkig werd ik er niet van en ik kreeg enkel commentaar. Ik kan er overigens nog steeds niet tegen dat ze zich moeien met mijn bord, ik doe dat met dat van een ander ook niet. Nu ja, dat zo doen, komt ongeveer wel overeen met de 80/20-regel, vermoed ik. Ik ben het nooit gaan uitrekenen. En de ene week zal het comfort ongeveer 30 zijn en de andere week maar 10 en op een andere week misschien niets. Ik weet het eigenlijk niet.

 

Na al die jaren verloor ik mijn afkeer van eten en begon ik met plezier te koken. Pascale Naessens: ja, lekker is het wel. Sommigen zeggen dat haar voedingspatroon duur is, dat kies je helemaal zelf, zeg ik altijd. Als ik gehakt met bloemkool, tomaten en worteltjes in de oven zet heb ik voor weinig geld gegeten, als ik echt van al die zaadjes enzo ga gebruiken, is het al een stuk duurder natuurlijk… Maar op zich hoeft het echt niet duurder te zijn dan de Vlaamse dagelijkse kost die mijn grootouders ook aten. (Over dagelijkse kost gesproken: ik hou ook van Jeroen Meus, dit geheel ter zijde, maar soms lijkt het alsof dit niet mag, kan perfect in mijn ogen. 😉 )

 

Nu goed, ik ben een jaar verder, meer dan 20 kg lichter, ik eet met plezier (wat al sinds mijn kindertijd geleden was), zwanger ben ik jammer genoeg nog steeds niet, maar ik reageer wel steeds beter en beter op al die hormonen. Een jaar geleden reageerde ik er gewoon niet op.

 

En dan deze morgen. Toen ik mijn keuken het laatst uitruimde, vond ik nog een pot choco. De THT-datum voorbij en toen ik hem open deed, stond er een laag olie op. Meer dan een jaar niet meer gegeten en ik at het sowieso bijna nooit, geen idee dus hoe lang ik die al heb. Ik had een brood gekocht en deed het onmogelijke: ik smeerde mezelf een boterham met choco en om het compleet te maken nog een met confituur. Ons moeder gaf ons als kind de ene dag een boterham met choco en de volgende dag een met confituur, echt waar…. Ik leerde af om ’s morgens te eten in mijn tienertijd en toen ik 20 was of zo bracht Guido Belcanto een liedje uit dat wel degelijk over een boterham met choco en een boterham met confituur ’s morgens, als ontbijt,  ging. Enige nostalgie kwam daarbij toen wel naar boven, niet dat ik het plots zo veel ging eten, ik at ’s morgens immers nog steeds niets en ik stond nooit zot van zoetigheden.

 

Ik zette de foto van mijn boterham met choco en de andere met confituur op facebook….Tegenwoordig smaakt eten kennlijk altijd beter als je het op facebook zet. Verder zet je eten op facebook en iedereen heeft het gezien. Net zoals bij een kat en kindjes gaan de likes de lucht in. Voorspelbaar…. Nu heb ik niet veel werk gehad met die te smeren natuurlijk, maar ik was wel trots: voor de eerste keer sinds mijn kinderjaren durfde ik een boterham met choco te eten zonder me er slecht bij te voelen en die nadien te gaan uitbraken.

 

Na een jaar Pascale Naessens te eten vond ik choco eerlijk gezegd veel te zoet, maar dan ook veel te zoet. Ik ben geen toegevoegde suikers meer gewoon, hè.  Nu ja…

Kwam er commentaar: echt niet goed bezig. Ik dacht weer: moei u met uw eigen bord, dit is voor mij heel goed bezig. Mensen zijn zo snel in oordelen, niet dat ik ervan wakker lig.  Nu ja, ik zette het er ook onder : juist heel goed bezig. Ik durfde het zelfs aan om het in de groep van Pascale Naessens te zetten. Ik kreeg zoveel vind-ik-leukjes en geweldigskes…. Ik had erbij gezet dat het absoluut comfort was en regelrechte troep…. Halverwege de reacties zette ik ook het volgende:

 

Maar ik heb vooral echt zo iets van, Pascale Naessens: ze leerde me genieten van eten op alle vlakken, ik heb jaren eetstoornissen gehad, moeten vechten tegen kilo’s omdat ik hormonale problemen heb… en nu eet ik zonder me er slecht bij te voelen gewoon eens een boterham met choco… nooit gedacht van mezelf… 😉 En straks ga ik die courgette met gerookte zalm maken, dat is dan ook heel lekker! 😉

 

Ze reageerde er ook zelf op, dat ze het ontroerend vond en een heel compliment en dat het zeker genieten was in alle vrijheid. Iemand die vond dat ik niet trots mocht zijn op het eten van troep, verwijderde toen trouwens haar reactie, wat ik best grappig vind. Verder heb ik daar ook geen problemen mee, ik weet dat het troep is, maar ik ben er wel degelijk trots op!

 

Was ik zo blij dat ik die reactie van Pascale Naessens zelf kreeg dat ik dat op mijn facebook zette, kreeg ik daar het compliment dat het tegenwoordig heel knap is dat je gewoon durft spreken over een boterham met choco en confituur. Gek eigenlijk: ik ben er mee groot gebracht en ik denk zowat iedereen van mijn leeftijd en ver daarvoor. Ik bedacht me nog dat Guido Belcanto er een liedje over schreef, maar dat dat ook al 13 jaar geleden is… Ja, tegenwoordig moet alles precies gezond zijn, een hype? Ik weet het niet, ik ben er ook wel voor: overduidelijk. Gezond eten is belangrijk, maar dat mensen mij nu feliciteren omdat ik gewoon op facebook durf zetten dat ik een boterham met choco en een met confituur at, is toch ook best bizar, niet dan?

 

Nu ja, ik had ook mijn geheel eigen mening over de soap rond wat Jeroen Meus naar t schijnt gezegd had over haar, waarschijnlijk helemaal uit zijn context getrokken ook…. Maar goed…. Ik had vroeger een eetstoornis en volgens mij is doorschieten in het te fanatieke gezond willen eten dat ook. Dat is ondertussen ook erkend als eetstoornis trouwens. Nu ja, iedereen doet daarmee wat die wil natuurlijk, ik moei mij niet met de borden van anderen. Maar ik ben blij dat ik in niets meer doorschiet qua eten, heel blij, na al die jaren en ja, ik geniet echt in volle vrijheid van al wat mijn mond passeert…. Of dat nu een recept van Pascale Naessens is, een van Jeroen Meus, een pasta pesto op restaurant of een boterham met choco…. Ik heb dat eigenlijk nooit gekend, als kind vond ik eten al een noodzakelijk kwaad…. Dit is geheel nieuw voor mij: genieten van eten… en ja, dat heb ik echt te danken aan Pascale Naessens en aan niemand anders…. Dat wilde ik nu toch even duidelijk maken!

 

Voilà, en dan nu Guido Belcanto:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s