Psychologen….

Psychologen… vreemde schepsels?

 

Nee hoor, maar ik sta wel versteld.

 

Ik ga sinds december 2016 naar een psychologe, terug naar een psychologe beter gezegd. Er is niets psychiatrisch aan de hand, zei ze elke keer opnieuw, maar ik was wel heel hard aan het rouwen. In november stierf nog een goede vriendin, in oktober mijn grootvader (al noem ik zoiets nog steeds anders, niet dat ik dat niet erg vind, maar het is normaal) en tsja, Gui, maar ook nog vele anderen.

 

Nooit echt tijd genomen om te rouwen, zei mijn psychologe, ook omdat het zo moeilijk is, zei ze. Meer mensen verloren dat de gemiddelde 32-jarige. Het leek haar echt normaal dat ik me beschermde tegen die pijn, maar ik liep er wel op vast natuurlijk.

 

En toch voelde ik al heel veel pijn, ik weet nog eens dat ik me in februari 2015 (Gui was toen 8 maanden overleden) met in mijn keuken letterlijk op de grond gesmeten had en onbedaarlijk huilde omdat hij er niet meer was en ik vond dat ik zonder hem niet verder kon. Niet dat ik toen actieve doodswensen had, maar ik heb toen wel eens gedacht “Gui, kom me alstublieft ook halen.” Ik ging gewoon verder met mijn leven, thuis ging ik kapot en naar de buitenwereld toe, was alles oké. Enkel Amber wist ervan, hoe het echt met me ging. Zij mocht het weten, niemand anders…. Ik moest sterk zijn. Amber kon ik eender wanneer “lastig vallen.” Desnoods stuurde ze gewoon een virtuele knuffel door en zei dan “lieve snoes, ik bel of mail je vanavond”. Van iedereen die ik kende, was zij de enige die me echt het gevoel gaf dat ik niet alleen stond met dat verdriet. Ze was de enige die wel iets zei, als de anderen niet wisten wat zeggen.

 

En toen kreeg Amber kanker, ik vond het er van in het begin niet goed uitzien. Het begon met een longembolie, wijst vaak op kanker trouwens. Ook al vond ik het er niet goed uitzien, ik hoopte wel natuurlijk en toch, toen het woord terminaal viel, zakte de bodem onder mijn voeten weg. Ze begon met te zeggen dat ik me moest zetten en.ik wist hoe laat het was. Ik begon meteen te huilen, heel haard te huilen. Maar ik vroeg wel meteen hoe zij zich voelde, leek me ook meer correct. Ik ging immers niet dood… Niet ik, ik zou wel achterblijven, maar ik ging niet dood…

 

Ze toonde zich vaak heel sterk, ze huilde heel veel, ik was zo iemand die het mocht weten, want dat mocht ook niet iedereen. Voor mij maakte dat haar net sterk, niet het positief houden naar de buitenwereld toe. Ik heb zoiets van gevoelens toelaten en laten zien, dat is pas sterk. Nu ja, ze was ook wel ergens positief ingesteld. Vroeger veel minder eigenlijk, maar ja: iedere mens evolueert in zijn leven. Gelukkig maar. We worden allemaal meer “gelaten” met het ouder worden, al vraag ik me af of dat de juiste bewoording is. Ze zei me wel heel vaak dat ze me nodig had, ik probeerde er wel te zijn voor haar. Ze woonde 150km van mijn deur, dus even binnen springen was wat moeilijker, maar via fb en GSM stond ik wel steeds klaar voor een luisterend oor. En ik ging een week naar haar, wat een intense week was dat, seg. Stilzwijgend bij elkaar, zo zaten we daar vaak. Ik troostte haar en zij mij, zo was het echt. Ik zag haar huilen en begon ook te huilen, we namen elkaar dan vast zonder iets te zeggen. Het was de mooiste week die we samen hadden en ik heb contact zelden zo intens ervaren. Zij bedankte me er later meermaals om. Ik haar ook, we zouden nog zo een week inlassen, maar toen had ik dat auto-ongeluk. Die week kwam er niet meer van. Ze wilde me wel zo graag nog zien voor ze zou gaan. Datum geregeld, vervoer geregeld, en die dag is niet meer gehaald. Twee dagen ervoor kreeg ik bericht dat ze overleden was. Ik ging die avond nog naar een optreden van Guido Belcanto, dat hele concert rolden de tranen over mijn wangen, ik hoorde amper wat hij zong, maar toch deed het deugd. Ik ben nooit meteen zo bewust geweest van iemand dierbaar die gestorven was…. Gewoon omdat wij elke dag elkaar zo veel berichten konden sturen. We woonden misschien 150km van elkaar, maar ons contact was bijna dagelijks. Dat contact deed me me niet alleen voelen als ik weer eens thuis alleen zat, zoals ik dagdagelijks kon ervaren na dat ongeval en daarna na mijn operatie.

 

Ik ging na haar dood naar mijn psychologe, ze leerde me verdriet en pijn voelen. Klinkt gek misschien, maar zo is het wel. Ik wilde het allemaal niet voelen, ben ik me heel bewust van. De dood van Gui kwam ook weer enorm naar boven. Ze schrok toen ik vertelde dat ik me die avond in mijn keuken eens op de grond had gesmeten terwijl ik hem vroeg om me te komen halen. Ik ging die periode ook bij haar, weet je wel… het feit dat het terug naar boven komt, is dan wel weer heel normaal, dat weet ik gelukkig ook wel

 

Ze zei me heel vaak dat ik zo anekdotisch vertelde, maar dat ze me niet voelde. Tot ik haar een mail stuurde: Ik voel je nu heel hard, zei ze en of we erop terug kon komen in onze sessies.  Tsja, ik kan schrijvend veel meer zeggen dan al sprekend, dus echt goed ging dat niet. Maar toch, ze zegt bij mij: probeer eens bij je gevoel te blijven en de eerste keer dat ik bij haar echt begon te wenen bij haar, vroeg ze gewoon. “Dat doet pijn, hè!” Het ging dan over mijn grootvader die gestorven was, niet over Amber of Gui, dat deed nog meer pijn, denk ik. In het achterhoofd gehouden dat ik bezig was met fertiliteit, wat ook heel veel pijn doet en elke maand opnieuw rouwen is. Oh, dat zijn de hormonen, zegt iedereen dan, ik denk dat het veel meer is dan enkel hormonen. Dat zegt iedereen die al lang bezig is met fertiliteit trouwens. Nu ja, ik voelde immens veel pijn…

 

Ik voel in het algemeen sinds ik bij haar terugga zo veel pijn, maar ook echte ontroering. Ik begin te huilen als iemand van mijn vrienden op fb zet dat kinderen krijgen niet vanzelfsprekend is als ze zelf per ongeluk zwanger zijn. Ik begin te huilen als mijn buurmeisje van 3 me knuffelt en al helemaal als mijn plusdochter zegt dat er niets mis is met huilen als je verdriet hebt en zeker als ze zegt dat ze me graag ziet en me dan vastneemt of ze me vraagt of we die avond naar papa gaan kijken. Dat we nu samen over haar papa en mijn partner kunnen praten, doet ook veel deugd, echt waar.

 

Ik voel weer, denk ik, ik voel de pijn, maar het ook de blijheid of het intens genieten van de natuur, zoals toen ik gisteren het bos inging….

 

En daar heeft mijn psychologe voor gezorgd, ikzelf vooral natuurlijk, maar wel met haar hulp. Omdat alles wat ik deed en voelde voor haar normaal was terwijl het dat voor de buitenwereld niet was. Ze vond het niet raar dat ik een reborn kocht omdat ik een echt kind mis, ze vond het niet gek dat ik soms iets niet wilde vertelde, ik mag kwaad zijn, ik mag verdriet hebben, ik mag ook heel blij zijn, ik mag zeggen dat ik de nachtverpleegkundige van de PAAZ net daarvoor tegen kwam in de Carrefour en dat ik dat eigenlijk echt niet leuk vond. Waarom, vroeg ze dan natuurlijk, ik had er niet meteen een antwoord op, mompelde iets van dat ik al opgedraaid was en juist vorige nacht een nachtmerrie gehad van een opname en dat ik die dan tegen moest komen, een andere moment was wel oké geweest. Dat kan, zei ze toen. Nu ja, al wat ik zeg of voel is altijd oké. Als ik haar vertelde dat ik helemaal niet meer tegen prikkels kon na maanden opgesloten te hebben gezeten in mijn huis, zei ze: dat is oké en ik dacht: “gij hebt er geen last van, hé” Nu ja, ik heb dat niet uitgesproken, ik weet nooit of ze daar ook om de een of andere reden last van heeft en ik hou zelf als hulpverlener ook niet van zulke uitstpraken. Ooit zei een meiske die zichzelf aan het snijden was: “ge snapt er toch niks van” Ik kon enkel denken “ge moest eens weten” Dat was nog in de periode dat over het algemeen gedacht werd dat je zo’n dingen absoluut niet kan of mag vertellen. Blij dat het geëvolueerd is ondertussen, hulpverleners hebben heel vaak ook psychische problemen. ¼ van de bevolking, weet je wel…

 

Och ja, ik heb haar wel eens gezegd “van u mag alles precies” Mja, zei ze toen…

 

Maar goed, ze hielp me vooruit in een periode waarin ik amper volk zag en enkel en alleen mezelf kon beluisteren, ik niet zelfstandig buiten kon en ik geen blijf wist met mezelf….

 

Psychologen, vreemde wezens zoals ze soms zeggen… Helemaal niet, ze leren u aanvaarden dat je eigenlijk doodnormaal bent…  Dat doet een goede psychologe in mijn ogen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s