Moederdag als moeder zonder kind

Tsja, het kinderwensmagazine ligt door omstandigheden even stil, maar ik wilde vandaag toch echt wel een berichtje wijden aan Moederdag als moeder zonder kind.

 

motherbecome
Toegestuurd door een vriendin

Ik zeg namelijk al lang dat ik me moeder voel, maar dan een moeder zonder kind. Het eerste fertiliteitstraject begon ik met mijn ex in 2009, dat is 8 jaar geleden. Vanaf toen heb ik me erop ingesteld om moeder te worden. Ik wist eerder al dat ik het wou, maar vanaf toen was ik een moeder zonder kind. Het was ook raak op een moment, maar ging dan mis.

 

Dat was zelfs rond de dagen van Moederdag, we gingen die ochtend ontbijten voor mijn moeder haar Moederdag en ik hoor ze nog steeds zeggen dat dat moeilijk moest zijn voor mij, dat was het ook. Maar verder werd er nooit meer iets van gezegd, jaren niet meer. Ik en mijn ex gingen uit elkaar…

 

Ik wilde meteen doorgaan, als alleenstaande, besloot dan toch even te wachten. Misschien kwam ik mijn prins nog wel tegen, maar ik wil maar zeggen: vanaf toen wist ik zeker dat ik een kind wilde, mocht kosten wat het kost, het kon me niet schelen dat kind wilde ik.

 

En dan kwam ik Gui tegen, mijn prins, hij was echt mijn droomprins. Oké, hij had slechte kanten, maar als ik zeg dat Into my arms van Nick Cave ons liedje was, is dat vooral omdat erin komt “leave you as you are” Het was precies de eerste keer dat ik ervaarde dat ik gewoon mocht zijn wie ik was bij iemand, dat iemand mij dat gevoel gaf en ik had dat bij hem ook. Hij was perfect in mijn ogen, te perfect zei ik zelfs eens tegen mijn moeder, ik vond dat namelijk beangstigend dat iemand zo perfect kon zijn in mijn ogen. Soms zeg ik tegen mijn vrienden: als ik kwaad op hem was, bleef hij heel rustig en zei dan “ge zijt kwaad, dat is niks hoor, dat mag”. Ik vond dat behoorlijk frustrerend trouwens, ik had zoiets van: roep dan toch terug! Maar goed, ik mocht wel roepen van hem. Dat hij ook een goede vader was, wist ik wel zeker, hij had immers al een dochter. Die mocht ook kwaad op hem zijn trouwens. Een heel goede papa, dat was overduidelijk, dus ja, ik wilde een heel goede papa voor mijn kinderen. Logisch ook…. Ik wilde dus kinderen van hem en met hem. Zoals iedereen weet, stierf hij dan ook.

 

Daar zat ik dan weer, alleen, vriend gestorven. Ironisch genoeg gebeurde het verkeersongeluk op Vaderdag en met zijn dood stierf niet alleen hij, maar ook mijn hele toekomst en ook de toekomst waarin we samen kinderen zouden krijgen. Want hij wilde er nog wel hebben en zei me vaak dat ik ook de ideale moeder was voor zijn kinderen, dat hij daar zeker van was. Hij zag dat dan ergens in de manier hoe ik met zijn dochter omging en hij vond dat heel mooi, gezien ik zelfs niet haar moeder was. Nu ja, alles viel in duigen toen. Na zijn dood ben ik twee maanden mijn bed niet uitgekomen en toen begon ik te werken in Leuven, moest ik mijn bed wel uit. Heb dat daar dan ook maar gezegd en de coördinator zei me vrijwel meteen dat ik moest komen zeggen als het niet ging, want een partner verliezen is wel zwaar. Ja, dat is het ook wel en het is helemaal anders dan bij een scheiding. Soms worden die dingen vergeleken, als zijnde een rouwproces. Dat is het ook allebei, neem het van me aan, maar er is een groot verschil: bij het éne is de liefde over ook al doet dat ook veel pijn, bij het andere blijft die aanwezig en dat doet daarom veel meer pijn. Ik kan vergelijken, ik kan echt vergelijken.

 

Nu goed, vanaf toen had ik echt wel iets: alleenstaande dan, echt wel. Ik was immers onvruchtbaar zoals men zegt. Ik was nog heel jong toen mijn eigen “gewone” gynaecologe me zei dat ik zelfs met een traject weinig kans had om een kind te krijgen. Ik was 30 ondertussen, ik had in mijn ogen geen keuze meer tussen nog wachten op een andere man (ik wilde er zelfs geen andere, Gui was immers mijn partner) of als alleenstaande. Als ik ooit een kind wilde, moest ik er nu voor gaan, want als ik echt zo moeilijk kinderen kon krijgen, dan zou dat waarschijnlijk lang duren. Het was dat of geen kinderen, zo voelde dat.

 

Nog een paar maanden later zat ik nog steeds gewrongen tussen die twee en kwam ik bij Shanti van Kinderwens Vlaanderen. Gewrongen tussen die twee: rouwverwerking op kop, maar ik volgde niet één meer twee trajecten en hakte de knoop samen met haar door: ik zou er alleen voor gaan.  Dat ook op de begrafenis van mijn groottante werd gezegd dat ze er haar hele leven spijt van gehad had dat ze nooit kinderen had gekregen deed me die knoop ook mee doorhakken trouwens.  Ze had, zonder dat de diagnose ooit gesteld is, 100% zeker hetzelfde probleem als ik. Het is ook familiaal, dus ja… Samen met nog wat andere puzzelstukjes langs die kant van de familie…. Ik zocht niet veel verder toen de dokter zei dat ik de familiale variant had. Ik weet nog steeds dat hij dat zei en ik binnen de 5 sec wist vanwaar het kwam. Niet dat dat verder iets uitmaakt.

 

Nu goed, ik ging er alleen voor. Ik begon er alleen aan, nu bijna 2 jaar geleden. Ik weet nog dat mijn vrienden in het begin vaak zeiden: “dat kan rap gaan hoor” of “binnenkort ben jij ook zwanger”. Eigenlijk werd ik daar kwaad van, hoe goed bedoeld ook, ik voelde me vooral onbegrepen, want ik wist dat het niet snel zou gaan, integendeel zelfs: de kans zou groot zijn dat ik er nooit een zou krijgen.

 

In het vorige fertitliteitscentrum zei de arts dat ik nooit zwanger zou raken en ik ging voor een tweede opinie. Het zou zwaar worden zei de volgende, maar ik kon zwanger raken. Ik zou wel medrol moeten nemen, nog voor hij zei dat dat gevaren inhield, had ik al iets van: wat? Medrol? Dat dat niet alles is, weet ik ook wel. Ik ben ook verpleegkundige, ik heb wel moeten leren over corticoïden, best altijd te vermijden, enkel als het niet anders kan. Zo stak dat in mijn hoofd. Nu ja, het kon niet anders, dus nam ik dat dan maar…. We zijn ondertussen weer heel wat maanden verder en ik sta nu voor een pauze. Naast die PCOS, blijk ik nu ook een probleem te hebben met eicelkwaliteit en innesteling. Waarom ook niet natuurlijk…. Eén probleem was niet genoeg… Mijn vrienden nemen me nu wel serieus als ik zeg dat de kans klein is dat ik er ooit zal hebben, maar ze zwijgen er dan ook wel over. Omdat ze niet weten wat zeggen waarschijnlijk. Ik denk dan altijd “zeg dan gewoon dat ge niet weet wat zeggen”, dat doet de persoon veel meer goed dan niets zeggen, hoewel je hetzelfde meegeeft. Hoewel, hetzelfde is het toch niet.

 

Nu ja, Moederdag vandaag. Ik stond op met begonnen menstruaties, vorige week had ik nog een eicel pick up met geen bevruchtingen, vanmorgen stond ik op met de menstruaties als gevolg daarvan. Fijne Moederdag, dacht ik en wilde wenen. Toen ik later ook mijn facebook opendeed, waren de eerste twee berichten van Moederdag: eentje waarin de knutselwerkjes stonden van haar kinderen en de andere met een feestelijk gedekte ontbijttafel voor vier met de boodschap erbij “nu nog wachten op mama” of zoiets. Fijne Moederdag Els, dacht ik weer…. Ik postte zelf iets en legde mijn gsm aan de kant…

 

motherlost
Postte ikzelf op facebook vandaag en in verschillende groepen.

Tussen 11 en 12 ging de bel, er stond een koerier aan de deur, met een bos bloemen, fijne Moederdag stond er op het kaartje…. Ik nam hem aan, las het kaartje en heb een half uur zitten wenen, echt wenen. Wie daar ook voor heeft gezorgd, bedankt, echt waar. Ik deed mijn facebook weer open, begon alle knutselwerkjes enzo leuk te vinden, maar ik zag ook hoeveel fb-vrienden van me aandacht vroegen voor wensmama’s, pleegmama’s en engelenmama’s. Dat was drie jaar geleden nog niet. Ik zweeg er vroeger ook over, dat is immers taboe, maar ik werd er open over. Taboe doorbreken doe jezelf het beste door zelf uit te kast te komen, dus dat deed ik. Met mijn blog vooral, maar ook in een interview in een niet ander genoemd tijdschrift, maar ook op mijn eigen profiel, facebookpagina en afgelopen week kwam ik zelfs nog op de radio daarover, want het was ook wensouderdag voorbije week (10 mei). Ik heb daar bij velen mensen blijkbaar ook een gevoelige snaar mee geraakt. En verder hoop ik ook nog steeds knutselwerkjes op facebook te mogen gaan plaatsen over x aantal tijd…. Ik wil dat ook doen en dat er dan ook mensen zijn die mee blij zijn voor mij, want zo een trotse mama met een zelfgemaakte placemat van mijn kind of een bloempotje met een papieren bloem in, dat wil ik ook zijn, heel hard zelfs.

 

Ik heb al veel geweend vandaag, in het begin uit verdriet, nu vooral uit dankbaarheid, voor al die mensen die ik ken en er aandacht voor vragen…. Dat ik dat aan mezelf te danken heb, zei een vriendin, omdat ik er niet over zwijg.  Want als mensen het niet weten, kunnen ze ook niets liefs zeggen of doen. Dat is natuurlijk waar, heel waar zelf. Valt moeilijk te ontkennen. Dat andere wensouders nu ook wenen, maar enkel uit verdriet, omdat ze er wel over zwijgen, vind ik ergens jammer, al begrijp ik het wel, ik heb het ook heel lang gedaan, maar goed deed dat niet, allesbehalve zelfs.  Maar wij zijn allemaal mama’s, echt waar…. Dit open zijn voelt veel fijner…. Al die fijne moederdag-wensen, ook voor mama’s zonder zichtbaar kind. Niet specifiek aan mij gericht daarom, velen ook wel, maar dat doet goed, echt goed. Ik ween al de hele dag, van verdriet en van ontroering en dankbaarheid. Ik heb supervrienden… dat mag gezegd worden.

 

Laat mij maar wenen…

Ik ben ondertussen ook geregistreerd als kandidaat adoptieouder, nog maar net, sinds afgelopen week.

En ja, als pleegouder ook, maar dat weten er al wel meer. Misschien vind ik dat nog wel fijner: een kinds rugzak helpen kleiner maken.

Hierbij een liedje dat het perfect beschrijft…

 

Dat een kind biologisch niets met mij te maken heeft, dat ik het niet gedragen heb, dat kan me geen moer schelen, dat meen ik, maar ik wil wel ooit het woord “mama” horen van iemand die mij er mee aanspreekt, dat wel….

 

Moederdag is niet zo een fijne dag voor ons, wensouders en ouders van sterrenkindjes, maar het meer aandacht ervoor vragen in mijn omgeving….

Dat vind ik geweldig, echt geweldig. Dank u lieve vrienden.