Oberservatie en interpretatie: een belangrijk verschil

Ik heb psychiatrisch verpleegkunde gestudeerd. Nu werd bij ons de nadruk erg gelegd op het verschil tussen observatie en interpretatie. Heel vaak denk ik dat dat vak gewoon op de middelbare school zou gegeven moeten worden als een soort van basisvak. Veel mensen interpreteren namelijk als ze denken dat ze observeren. Ik vind dit nu even heel belangrijk om een blog over te schrijven, omdat het bij mij al vaak voorgekomen is, maar ook omdat ik het in mijn omgeving zie: bij vrienden, familie en kennissen en zelfs bij volstrekt onbekenden.

 

Om een vrij concreet voorbeeld te geven dat onlangs boven water kwam en dat zelfs iets van twee jaar geleden was. Ik ging tijdens een feest huilend van tafel. Werd me gezegd dat ik dat doe omdat ik dan wil dat er iemand achter mij komt. Juist niet, denk ik dan, ik ga weg om alleen te zijn, anders zou ik wel blijven zitten. Dat doen veel mensen als ze huilen en het hen wat te veel is trouwens: even het alleen zijn opzoeken om weer tot zichzelf te komen. Toen ik dat anderen vertelden, vonden zij mijn verklaring trouwens veel logischer dan de interpretatie die er was gebeurd.

 

In dit geval is de observatie: ze huilt en gaat weg van tafel.

 

De interpretatie is duidelijk: ze vraagt aandacht en wil dat we er achter gaan. Totale verkeerde interpretatie dus. Ik alleen weet op die moment namelijk enkel wat ik voel, denk en wil. Een ander kan dat nooit, maar dan ook nooit invullen voor mij.

 

Ik kan zo tientallen voorbeelden opnoemen, niet alleen bij mij, ook bij anderen. Daarom dat ik vaak denk, eigenlijk zou iedereen dat moeten leren. Ik zeg altijd dat ik niet weet wat een ander denkt, wilt of voelt. Ik kan wel de interpretatie maken dat iemand iets doet om die reden, maar ik ben me er steeds van bewust dat ik er helemaal naast kan zitten ook. Ik weet het pas zeker als ze het me zelf zeggen of als ik het vraag en ze me willen antwoorden (want dat moet ook niemand doen uiteindelijk). En het is jammer dat kennelijk bijna enkel mensen die psychiatrie of psychologie gestudeerd hebben dat ook echt kennen. Cliënten trouwens ook, want hen wordt dat vaak ook geleerd.

 

Iedereen weet dat ikzelf ook ervaringsdeskundige ben in de psychiatrie, ik weet dat ik tijdens een sessie sociale vaardigheden ooit zei: ik doe dat allemaal volgens de regels, maar mijn omgeving niet.  Die zouden hier ook moeten bijzitten. De psychologe die het gaf, zei dat dat vaak voorkomend is en dat ik 100% gelijk had. Dat is al heel lang geleden, diezelfde sociale vaardigheden kreeg ik ook tijdens mijn studies. Ik heb dan ook nog assertiviteitstraining enzo gevolgd, werd dat nog eens allemaal herhaald. Ja, het verschil tussen interpretatie en observatie ken ik heel goed ondertussen, dan mag ik echt wel zeggen, vind ik.

 

In de psychiatrie moeten we vooral zien dat we observaties noteren, interpreteren is niet echt goed. Als iemand in een hoekje gaat zitten en zich wat verstopt in zijn kleren kan dat zijn omdat die zich niet goed voelt en zich wil afsluiten van de rest (waar overigens niets mis mee is), maar het kan ook zijn dat die het gewoon koud heeft en de verwarming daar toevallig staat of dat het daar niet tocht. De observatie is gewoon dat die persoon met zijn kap op in een hoekje gaat zitten, niets meer of minder. Als je echt wil weten waarom iemand iets doet, kan je dat beter vragen. In dit geval vraag je gewoon: waarom kom je hier zitten en zet je je kap op? Algemene tools die iedereen krijgt aangeleerd die in de psychiatrie wil gaan werken. Eigenlijk ook vrij simpele tools die iedereen zou moeten toepassen. Een student had ooit tijdens zo’n les tegen de docent gezegd dat die lessen haar huwelijk gered hadden, ik kan mij dat indenken, echt waar!

 

Ik spreek zelf veel van bijvoorbeeld “ik vind dat mooi” om mijn mening te geven, maar ik zeg nooit “het is mooi”. Want het is niet omdat ik dat vind, dat een ander dat ook vindt. Ik zeg ook nooit “ik weet dat die dat doet om die reden”, ik spreek van “ik denk dat die dat doet om die reden.” Omdat dat laatste een interpretatie is en dat eerste een mening…. Dat zijn geen dingen die zijn, dat zijn persoonlijke visies en interpretaties.

 

Natuurlijk interpreteer ik ook, dat doet iedereen. Maar ik ben mij er heel vaak van bewust dat ik interpreteer en nooit zeker kan zijn dat het zo is, tenzij ik het navraag aan de persoon zelf. Mensen zouden verbaasd kunnen zijn waarom iemand iets doet omdat ze iets helemaal anders denken dan wat de persoon zijn motivatie is om iets te doen.

 

En daarom vind ik dat dat een algemeen vak zou moeten zijn op de middelbare school, want tussen observatie en interpretatie ontstaan veel misverstanden en gaat veel liefde en begrip verloren. En dat is jammer, heel jammer.

Onderstaande uistpraak poste een fb-vriendin, mijn vroegere lerares Nederlands en Engels. Ik heb ze wel graag, maar wat ik vooral wil zeggen: ik vind hem hierbij passen, helemaal….

bedold

Deze uitpraak poste een fb-vriendin, mijn vroegere lerares Nederlands en Engels. Ik heb ze wel graag, maar wat ik vooral wil zeggen: ik vind hem hierbij passen, helemaal….