Slaapwel opa en…

opaIk hoorde ooit dat verdriet de creativiteit bevordert. Waar is die dan in Gods naam? Och ja, na de dood van Gui kwam dat ook pas later op gang! Eerst de shock of, ik zou het niet weten.

Gisteren is mijn grootvader overleden, na een strijd tegen kanker met heel veel pijn. Het was het beste wat kon gebeuren eigenlijk: eerst kreeg hij sedatie, nog geen 24 uur later was hij dood. Gisterenmorgen is hij definitief ingeslapen. De pijn is over. Het is gek hoe dat wat het juiste was om te gebeuren, zo veel pijn kan doen.

Ik zag hem graag ja, hij heeft veel voor me gedaan. Ik weet dat ik het als kind ooit zo leuk vond om naar de carwash te gaan dat hij ons gewoon in de auto zette om even door de carwash te gaan, of die auto nu gewassen moest worden of niet. En toen ik, vele jaren later,  in mijn eerste appartement trok, is hij daar zo veel in komen repareren. Dat appartement was een krot te noemen eigenlijk! Hij leerde me veel over fotografie en hoe ik meer uit mijn reflexcamera kon halen. Ik zou zelfs zijn lenzen krijgen, zei hij. En ik kon hem alles vragen over Mechelen, ik wilde de hele geschiedenis ervan kennen en op elke vraag die ik hem daarover stelde, kon hij antwoorden.

Ik foeterde wel eens dat hij te veel gedronken had of zo, maar hij had boven alles een goed hart.

Inspiratie om te schrijven heb ik nu niet, dat komt nog…. Ik lijk half verdoofd, heb nood aan contact. Wat afleiding, ik weet het niet! Morgen wel iets op de planning staan, zondag ook. Gaat goed doen, met andere dingen bezig zijn. Maandag zit ook al behoorlijk vol, dinsdag ook iets te doen… maar sinds gisteren zit ik alleen, beetje verdoofd precies en zonder afleiding. Zo veel mensen gebeld gisteren, niemand kon. Vandaag heb niet eens de fut om iemand te bellen.

Volgende week donderdag is de viering.

En goede vriendin neemt binnenkort ook afscheid van het leven en van ons. Misschien een beetje veel allemaal.

En daartussen ergens probeer ik nog zwanger te raken ook, via een fertiliteitstraject, dat is ook al een tijdje bezig en begon na een jaar pas echt door te wegen.

En nog daartussen ergens ligt de dochter van Gui, mijn eeuwige zonnestraaltje nog in het ziekenhuis ook. Hoe en wat daar is nog niet helemaal duidelijk en zeker.

Ik vroeg terug aan afspraak bij mijn vroegere psychologe, die me zo goed geholpen heeft nadat Gui gestorven is. Er is geen psychiatrisch probleem, zoals de psychiater zegt, maar gewoon af en toe uw hart kunnen luchten tegen iemand die geen vriend of vriendin is. Dat doet goed. En ik kijk er naar uit: 17 oktober staat de afspraak (ze is nu in verlof) , nog efkes!!!!!

Bij deze zijn jullie toch min of meer op de hoogte en weten jullie waarom schrijven niet zo goed lukt! Het komt wel terug, ben ik zeker van! Liefs en tot de volgende keer.

8 thoughts on “Slaapwel opa en…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s