Parce que c’est toi: waarom ik geen bewust alleenstaande moeder zal worden

Ooit stuurde Gui me een liedje door, goed luisteren zei hij…. het was Parce que c’est toi van Axelle Red…. en ik begon toen te wenen, het was toen dat ik voor de eerste keer eens echt naar de tekst luisterde….. “Ik heb nu hard iets met de zin: ik wil van u een kind” … Parce que c’est toi, hè. K zet het nog dikwijls op, ondertussen heb ik ook cd’s van Axelle Red (hij was daar best fan van, echt wel! Ook hij deed mijn muzieksmaak verbreden…. niet goed voor mijn portemonnee, maar ja….) Ik heb ondertussen dus ook cd’s van Axelle Red , maar dit liedje nog niet op cd…. jammer, gelukkig bestaat er you tube maar toch.

 

Na zijn dood ben ik niet echt meer bij hem thuis geweest. Eén keer gedaan en snel een paar hemden uit zijn kast gaan halen, die ik dan aan deed thuis en vooral in mijn bed om hem te kunnen ruiken en dicht bij mij te voelen. Ik ging er ook mee naar buiten, misschien dachten mensen wel dat ik zo’n vrouw was dat graag mannenkleren aan deed (om eerlijk te zijn, ik doe echt wel graag mannenhemden aan, eigenlijk echt wel, Ik vind dat zalig zitten. En ook mannentrainingen en hoodies zijn geweldig! En ja, ik draag dat: binnen en buiten, ik kan zo’n mannenhoodie gemakkelijk combineren met een rok, vind ik toch, waarom ook niet? ;)  (Sommigen kleven daar graag een of ander genderdysfore term op, zelfs toen een vriendin een heel verhaal over een genderfluid: vrouwelijk geboren, die soms ook als een 8-jarige jongen wilde gaan voetballen op facebook zette, dacht mijn moeder dat het over mij ging. Oh ja, de term genderfluid was niet aan bod gekomen in dat bericht, gewoon iets dat die vriendin zette over iemand dat ze kende. Ik denk gewoon dat mijn moeder dat van mij al van kleins af aan gewoon is dat ik me van al die termen niets aan trek en gewoon draag wat ik leuk vind zitten (of dat nu mannelijk of vrouwelijk is, wat kan mij het schelen, hokjes zijn voor niks goed, ook op dat vlak niet! ) en me ook daarnaast inderdaad  ook als een kind kan amuseren trouwens. Niets zo leuk als een speeltuin.  😉  ) Verder heb ik niet tussen zijn spullen gekeken. We hadden zelf redelijk snel nieuwe huurders, zodat we niet onnodig drie maanden opzeg moesten betalen, dus dat huis moest snel leeg. Heel veel spijt van nu, dat we daar onze tijd niet voor genomen hebben, zo eigenlijk, feitelijk….Iemand die ik kende is het huis komen leeghalen, gratis, maar hij haalt daar dan gerief uit dat hij nog kan verkopen en/of oplappen, zo verdient hij zijn boterham.  Hij vraagt normaal ook wel geld voor het leeghalen, maar omdat die gast een vriend van me is, moesten wij dat niet betalen. Dat was wel handig zo, op twee dagen was het leeg, hij heeft het ook nog gekuist. Hem ergens nog steeds dankbaar, ik vond het moeilijk daar toen te komen. Maar nu heb ik er spijt van dat ik niet meer van hem heb bijgehouden, bv zijn cd-en vinyl-collectie. Die had ik best graag gehad. En één van zijn gitaren, ééntje maar. Oh ja, hij had 8 gitaren als ik het me goed herinner. Zijn dochtertje heeft er wel één van genomen, ook die piano is meegenomen voor de dochter. Ze speelde daar toen zelf ook al op, dus ja. Ze is haar vierde instrument beginnen te spelen dit jaar, Gui zou zo trots zijn en meer dan genoeg zeggen: “dat heeft ze van mij!”  Ik twijfel daar ook niet aan overigens en Gui zelf had het van zijn moeder naar het schijnt. Zijn moeder zette hem als baby al achter de piano en hij deed hetzelfde met zijn dochter, daar zijn prachtige foto’s van trouwens. Gui met de dochter op de schoot toen ze nog geen jaar was en die maar op dat ding bezig. Ik vind die foto nog steeds heel prachtig, heb hem hier ergens op de computer staan zelfs. Ik had graag gehad dat hij dat ook kon doen met een kind dat wij echt samen zouden gekregen hebben, zo graag…

 

Met zijn sterfdatum was ik er dit jaar niet hard mee bezig, ik was me die dag wel heel bewust dat hij die dag twee jaar daarvoor gestorven was, maar verder wat dat een gewone dag. 30 juni…. Niks speciaal…. in juli begon ik terug meer en meer met hem in mijn hoofd te zitten, vanaf ik geïnsemineerd was eigenlijk en dan kwam augustus er aan en ik dacht constant aan hem, ik dacht constant aan Gui, ik was tegen mijn vrienden constant bezig over hem, over vanalles van hem, over wat ik toch niet echt leuk vond aan hem, maar vooral over waarom ik hem zo graag zag. Ik sliep toen ook heel slecht, ik sliep toen een week of vier maar max twee uren per nacht, echt slapen kon je die twee uur dan ook niet echt noemen en ik zat er echt onderdoor: lichamelijk vooral, ik was stikkapot, stikkapot en kreeg ergens die periode ook te horen dat ik geen kind zou kunnen krijgen, tot dan toe hield ik, ondanks dat enorm slaaptekort, psychisch best goed stand, maar met dat nieuws zakte ik psychisch in elkaar als een pudding…. Ik belde de psychiater (ja, diegene die al bijna een jaar zegt dat ik ze niet meer nodig heb, toen had ik ze nodig vond ik), ik ging naar haar, heb daar zitten wenen en zitten wenen en plots zei ik “En ik dacht dat alles met Gui ondertussen gepasseerd was, maar ik denk al weken aan niks anders dan aan hem”  En ik hoor ze nog steeds zeggen: “Els, dat gaat nooit over gaan. Gij zag hem wel heel graag, het was de eerste man in uw leven dat ge echt genoeg vertrouwde om een relatie mee te beginnen, en dan hebt ge eindelijk iemand genoeg vertrouwd om er een relatie mee te beginnen en dan sterft hij… dat is verschrikkelijk en dat doet pijn en daar mag jij nog je hele verder leven aan denken en om wenen! Dat gaat nooit gepasseerd zijn. Trouwens , je bent bezig om een kind te krijgen en in eerste instantie wilde je vooral een kind van Gui” Ik moest half lachen: Gui zijn zaad was zelf al gecontroleerd, ja, zelfs dat al. Dat hoort zo in een traject, oh ja, zijn zaad had picco bello gescoord! Ik zie hem nog steeds zeggen: “pff, dat wist ik zo ook!” Zijn mannelijkheid kreeg toen een streling, vermoed ik.  Ik ging buiten bij de psychiater,  ze had me iets voorgeschreven om te slapen, ik was immers niet depressief, maar moest wel hoognodig eens deftig slapen. Ik had daar trouwens 2u binnen gezeten, als laatste patiënt van de dag (er op het einde nog bijgenomen, ge kent dat, zij weet ook dat als zo iets vraag dat dat niet zo maar is!)  en dacht dan: “Ze heeft gelijk, maar moet ik nu echt een psychiater betalen om te horen wat ik eigenlijk al weet?” Ja, waarschijnlijk wel, omdat ik toen gewoon wilde horen dat alles nog normaal was en vooral om te weten dat helemaal niet in een depressie aan t wegzakken was, want dat dacht ik op dat moment echt wel heel hard. “Ge moet uw gevoelens normaliseren”, zei ze. “Al wat gij nu voelt is normaal en helemaal geen beginnende depressie.” dat was het inderdaad heel duidelijk niet, ik nam die avond iets om te slapen en na die eerste nacht van slaap, was ik een ander mens, helemaal een ander mens en verre van depressief, verre van, helemaal niet zelfs…

Maar ja Gui, ja, die mis ik nog steeds en dat is goed zo. Ik ween nog vaak om hem, maar dat is ook goed zo, zeggen ook mijn vrienden. Je moet dat toelaten, zeggen ze dan…. Mja, Gui, waar ge ook zit of staat of misschien wel ligt: ik mis u, weet ge dat! En ik zie u nog altijd graag, gij zijt echt het beste wat me overkwam, nog niet in het minste omdat ik door u leerde dat mannen ook te vertrouwen kunnen zijn! En dat ze eigenlijk best heel lief kunnen zijn. Je dood heeft me ergens gebroken, maar me daarna eens zo sterk laten opstaan. Ook dat zeggen vrienden, dat ik, eens het rouwproces gepasseerd was, eens zo sterk ben dan ik ooit daarvoor was en vooral iemand ben die graag leeft… waarschijnlijk omdat ik besef dat het leven soms best kort kan zijn en dat het voor ieder van ons morgen kan gedaan zijn, al wist ik dat vroeger ook al wel. Gui was echter de grootste slag van allemaal, hoewel die vriendin op mijn 17de, dat durf ik soms ook een trauma te noemen. Stom verkeer…Maar goed: ik weet zelf niet waarom, maar sinds uw dood leef ik pas echt graag, dat is best gek voor iemand met een verleden van een depressie en zelfmoordpogingen.  Ik ben ook veel gemoedelijker geworden en rustiger, een vriendin zei zelfs dat jij van mij en nog mooier mens gemaakt hebt dan ik al was. En ook krijg ik te horen dat ze zelden iemand zo veerkrachtig ontmoet hebben als ik die bovendien zo positief in het leven staat ondanks alle tegenslagen.

 

Ik heb spijt nu ook dat wij destijds kozen om voorlopig in t geheim een relatie te hebben: ik had daar mijn redenen voor, jij ook. Maar een paar mensen wisten het echt, al hadden het er best veel door, weet ik nu… In december zette je op facebook dat je een relatie met me had, ik heb dat pas na je dood bevestigd, stom, ik weet het, maar het staat er nu wel, heel mooi vind ik dat! Toen wilde ik nog niet dat iemand het wist, jij toen al wel, dat was duidelijk. Maar ik wilde het niet, waarom weet ik zelfs niet, misschien toch nog dat vertrouwensding, ik weet het niet. Of misschien bindingsangst, toen ik nog naar de therapeute ging, zei die wel eens dat ik dat had. Ik heb daar nooit echt over nagedacht, die therapeuten zeggen zo veel en zitten er ook vaak gewoon ook totaal naast. Ik heb wel verlatingsangst en ik denk wel dat dat ergens samen hangt…. Zo ergens…. Ik weet wel: eens ik kies om van iemand te houden, houd ik niet maar een beetje van iemand, maar echt wel met mijn hele hart en dat was bij jou toch echt wel het geval, echt wel!

Toch, mijn grootouders bv, voor hen ben jij er nooit geweest, ik kreeg de reactie: ge bent nog jong, ge zult nog wel iemand tegen komen., toen ik er iets van zei. Ik was zo kwaad toen… het was waarschijnlijk anders geweest als ze je al eens gezien hadden. Och ja…. Gui, ik denk altijd aan je als ik ga slapen,: nog steeds en val dan met een grote glimlach in slaap, ik droom soms dat ik van je zwanger ben en een kind van je krijg: laatst zelfs een tweeling, het waren twee jongens, ze hadden allebei jouw haar en je ogen… dat komt ook door dat hele fertiliteitstraject dat weet ik ook, maar maakt me ook duidelijk dat ik geen bewust alleen staande moeder wil worden, maar in de eerste plaats wilde ik moeder worden van jouw kinderen, van ONZE kinderen, zo graag eigenlijk. Zelfs als ze dat “erfelijke” ambetante kwaaltje van je overkregen, ik wilde die kinderen zo hard. Ik ging er gewoon alleen voor omdat jij stierf, ik rouwde eerst en pas daarna hakte ik de knoop door: iets met een biologische klok en sowieso al onvruchtbaar waardoor ik echt niet meer kon wachten, maar bewust alleenstaande moeder, nee, dat zal ik nooit zijn, dat niet… Niet bewust alleenstaand, maar alleenstaande omdat jij stierf en alleen daarom… niet omdat ik er bewust voor koos…

Het zou kunnen dat ik hierover ook ga schrijven voor het kinderwensmagazine, het zou kunnen.

7 thoughts on “Parce que c’est toi: waarom ik geen bewust alleenstaande moeder zal worden

  1. Oh Els, ik zit hier met een krop in de keel, een echte krop. Ik ben zo aangegrepen…. Guido (want ik bleef dat altijd zeggen, dat weet je, ik .vind dat mooier klinken, nog steeds…) was een prachtige man. Dat is zo en ik heb zo ooit met een glimlach vanuit mijn veranda naar jullie zitten kijken in de tuin: jullie lagen daar zo mooi, genietend van elkaar. Jullie hebben me toen niet gezien en ik dacht altijd: die twee verdienen het elkaar ontmoet te hebben, iets van dat potje en dat dekseltje. Ik mis hem nog steeds als buurman, die mensen die er nu wonen: ik heb daar amper contact mee. Guido zei altijd op zijn vrolijke manier “ha, die buurvrouw, hoe is het?” als hij me zag. Bij deze menen kan er amper een woord af, af en toe krijg ik een knik. Of Elke die door de hoog bij me binnensloop en koekjes kwam pikken. Ja, ik mis hem ook, en die kleine Elke (die nu ook zo klein niet meer is) ook en eens ik wist dat jullie een koppel waren, dacht ik altijd: dat gaan mooie kindjes worden: vanbinnen en vanbuiten…. Je verhaal greep me nu heel hard aan, heel hard. En natuurlijk mag jij je verder leeftijd blijven wenen om Guido, doe dat maar. Van mij (en vele anderen) mag je…. Dikke kus!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s