Prikkelloze stilte… een waar genot

In mijn vorige berichtje las je dat mijn menstruaties aan het doorkomen waren. Ondertussen heb ik bloedname gehad en die was negatief. Morgen ga ik al terug voor echo en ik hoop dat ik dan dezelfde dag weer kan beginnen met Menopur. Ik ga verder sowieso, desnoods alle 6 pogingen IUI, alle 6 pogingen IVF en wat weet ik nog. Maar het is zoals altijd opnieuw zeg: ik wil mijzelf niet verwijten dat ik het niet geprobeerd heb.

 

Nu goed, ik wil nu eigenlijk helemaal niet schrijven over mijn kinderwens, ik hou dat stukje normaal gereserveerd voor het Kinderwensmagazine, maar onze copywriter is in vakantie, dus dat ligt nu even moeilijk. Dat ze er vooral maar van geniet, denk ik dan!

 

Ik moet wel zeggen dat de afgelopen weken zo spannend waren: wel of niet zwanger. Serieus, dat maakt een mens zowat kapot. Ik was eigenlijk blij toen ik telefoon kreeg en te horen kreeg dat het negatief was. Natuurlijk had ik veel liever gewillen dat het positief was, maar de spanning viel weg. Iets wat andere wensouders in fertiliteitsbehandelingen ook zeer goed begrijpen. Die weken zijn zelfs moordend, ik heb het dan nog niet over alle bijwerkingen van de hormonen, maar hé, ik heb het er graag voor over. Ik vind het nu best wel grappig dat vriendinnen me nu zo sterk noemen dat ik ondanks al die bijwerkingen gewoon verder ga. Uiteindelijk heb ik gewoon een kinderwens, zoals 90% van de vrouwen, denk ik dan. (Ik zou overigens echt niet weten of dit 90% is, maar ik wil vooral zeggen dat vele vrouwen die kinderwens hebben!)

 

Nu goed, ik ging het niet hebben over die kinderwens. Het is verder vooral zomer, mijn favoriete seizoen en dan ben ik weinig in huis te vinden. Zomerbars en festivalletjes: dat zijn de plaatsen waar ik nu te vinden ben. De kleine muziekavonden zoals parpkop hier in Mechelen op donderdagavond, maar volgende week ga ik ook naar het wat grotere Sfinks. Het zijn bij mij nog heel zelden festivals waar je inkom moet betalen. Niet dat ik die dingen zijn geld niet waard vind, maar vaak moet ik toegeven dat de gratis festivalletjes vaker veel gezelliger en kleinschaliger zijn. Ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen, maar ik voel mij vaak “bedreigd” in grote mensenmassa’s. Ik hou ook niet van te veel prikkels tegelijkertijd, ik kan prikkels heel moeilijk filteren, vandaar… Ik ben echt zo iemand die praktisch altijd alles gezien en gehoord heeft. Het is dan ook niet zo zeer dat ik schrik heb in die mensenmassa’s, maar het is er te druk naar mijn zin, ik voel mij dan echt ongemakkelijk. Ik zal op een festival vaak ook liever wat verder van het podium staan en aan de zijlijn toekijken, dan me echt helemaal vooraan tussen het volk te begeven. Soms doe ik dat wel en als er vooraan dan genoeg ruimte is om nog te kunnen bewegen, vind ik dat nog wel leuk. Er hangt daar ook meer sfeer, maar de tocht van achteraan naar vooraan, verschrikkelijk, vind ik die.

 

NeuronsDat gevoel heb ik overigens ook op drukke plaatsen in drukke steden, een uiterst ongemakkelijk gevoel. Ik heb dat altijd gehad en ik denk niet dat het ooit zal beteren. Ik heb om dezelfde reden ook lang geen trein of bus meer willen nemen, maar daar lijk ik nu terug over precies. Of misschien neem ik nu nog zelden een bus op een druk moment.

 

Ik hou er ook niet echt van om in grote groepen af te spreken, dan voel ik mij dus ook echt ongemakkelijk. Ik spreek echt liever met één iemand af, of met twee of met drie. Dat geeft mij meer rust, meer overzicht.

 

Nee, ik hou niet van grote groepen en ik hou al helemaal niet van mensenmassa’s. Vriendinnen zeggen dat dat komt omdat ik hoog sensitief ben. Samen met nog wat andere eigenschappen zou ik voldoen aan de beschrijving. Ik ben echter niet zo bezig met mezelf en anderen in hokjes te plaatsen. Ik ben gewoon Els en ik hou niet van te veel prikkels tegelijkertijd, voilà.

 

Naar het schijnt heeft het feit dat ik niet graag tv kijk en heel snel vind dat die te luid staat als ik bij anderen ben, daar ook mee te maken. Dat zou ook een overload aan prikkels zijn. Nee, ik kijk echt niet graag tv, die heeft hier ondertussen al zeker een maand niet meer opgestaan met uitzondering van de dag dat ik op een kind aan het passen was en hij een Disneyfilm wilde zien. Muziekprikkels kan ik dan vaak weer wel goed verdagen, maar ik denk dat dat iets te maken heeft met een ritme dat daar in zit, een ritme is in zekere zin iets monotoon en dan kan dat juist rust geven, vermoed ik.

 

Maar soms kan ik ook genieten van echte stilte en dan luister ik ook echt naar de stilte en luisteren stiltedat lieve mensen geeft een puur relaxerend effect. Alleen zijn er niet veel mensen die kunnen luisteren naar de stilte. Als ik in gezelschap ben, kan ik vaak nog het meest genieten van de stilte tussen mij en de andere. Het valt me dan vaak op dat de andere dat wil doorbreken. Aangename, aanwezig stilte tussen twee mensen is voor mij het toppunt van liefde en vriendschap. Men mag er gewoon zijn, zonder meer… En dat beste mensen, vind ik het mooiste wat er kan ontstaan tussen twee mensen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s