Drempel als alleenstaande overwonnen

obstakel overwinnen 2

Ik ga heel graag naar muziekoptredens, stand up commedians en het theater. Ik ben dus ook elk jaar uitzinnig als het nieuwe boekje van het cultureel centrum binnen komt. Ik begin er dan meteen in te bladeren en de dingen aan te kruisen die ik boeiend vind. Ik ben er altijd zeker van dat er nog meer boeiende dingen tussen staan, maar voorwaarde is wel telkens dat ik er al iets van ken. Zo’n kaartjes kosten gemiddeld 20 euro en aangezien het geld niet op mijn rug groeit, wil ik er min of meer zeker van zijn dat ik het goed zal vinden!

 

Vroeger had ik met mijn ex telkens een abonnement in Mechelen, Lier en Heist-op-den-Berg, één jaar ook nog in Merksem. We waren dus bijna elk weekend wel in een cultureel centrum te vinden. Het was dan ook telkens uitzoeken waar we wat gingen zien wegens overlappingen en dingen die op hetzelfde moment doorgingen. Maar ik hield me graag bezig met dat gepuzzel en uiteindelijk hadden we een jaarplanning om u tegen te zeggen, aangepast aan elkaars smaak. Natuurlijk waren er dingen die ik minder vond, maar mijn ex geweldig (bv. Els De Schepper, K’s Choice, …)  en omgekeerd waren die er ook (Meuris, Country ladies, … ), maar we hielden elkaar steeds gezelschap. Ik moest dan ook wel bekennen dat Els De Schepper soms echt wel grappig is ook. Het liedje “Ongezouten” vind ik nog steeds heerlijk bijvoorbeeld. Waarschijnlijk omdat we wel allemaal zo iemand kennen! Ik ben ze sindsdien wel een beetje beginnen te volgen. Maar echt fan ben ik niet, ik heb niets tegen haar persoonlijk, maar ik denk dat ik van andere humor houd. Kwestie van smaak, nietwaar? Nu goed, ik heb me daarna moeten aanpassen, mijn ex ging er vandoor.

 

Ik voelde me toen een beetje verloren in het gaan naar voorstellingen. Ik zocht elke keer naar iemand om mee te gaan en als ik niemand vond, ging ik niet. Het was ook vaak uitverkocht tegen ik een kandidaat gevonden had. Ik besloot dat ik het anders moest gaan aanpakken of ik kwam mijn kot niet meer uit. In het begin was dit ook echt zo. Een collega die ook alleenstaand was, zei me dat ik dan alleen moest gaan. Dat went, zei ze, maar ik kon het niet. Ondertussen leerde ik Gui kennen, ik had weer hoop om in gezelschap weg te kunnen. Hij was echter een voetbalfreak en wilde elke keer naar de match van de KV gaan als ik naar een optreden wilde bij wijze van spreken. Uiteindelijk hadden we een deal: ik zou met hem mee gaan naar de voetbal en hij zou mee met mij gaan. Goede deal, leek me. Maar zoals jullie weten: hij stierf, bijna 2 jaar geleden nu.

 

Ik was weer alleen, voelde me nog meer verlaten dan ooit. Maar er kwam een jaar aan waarin ik met een goede vriendin echte goede concerten bezocht: Triggerfinger en Nick Cave bijvoorbeeld, maar ook kleinere zoals Guido Belcanto en Armand. Het is alleen vrij lastig dat zij in Nederland woont en ik in België. Eén van ons moest telkens een behoorlijk tripje rijden, we koppelden dat dan meestal wel aan een volledig weekendje in elkaars gezelschap.

 

En dan, vorig jaar in juli. Ik wilde al langer kaarten bestellen, maar het was weer moeilijk om iemand te vinden: een optreden van Guido Belcanto. Uiteindelijk zei mijn schoonzus (ja, de zus van Gui, inderdaad, wij noemen elkaar nog steeds schoonzussen: ik vind dat best mooi zo): ik wil wel mee, maar op het moment van bestelling bleek er maar één kaart meer te zijn. Zij zei dat ik moest gaan als ‘echte’ fan. Dat ik groot genoeg was om dat alleen te doen, zei ze nog. En ik dacht: bah ja, anders gaat het er weer niet van komen en ik bestelde dat allerlaatste kaartje.

 

Dat beviel me zo goed, ik genoot eens zo hard van dat concert. Ik leek er veel dieper in meegezogen te worden. Er was natuurlijk ook niet echt iemand die tijdens de muziek iets tegen me zei of waartegen ik iets zei. Natuurlijk kon ik me zo meer laten meevoeren. Dat ik bij zijn vaste fans ondertussen ook een zekere kennissenkring heb opgebouwd, speelt natuurlijk ook in het voordeel. We blijven achteraf al een keer graag napraten met een glaasje erbij. Ik ging nog een paar keer alleen naar Guido Belcanto en ja hoor: de tendens was gezet! Ik ging daarna ook alleen naar de cinema en zelfs naar een festival. Dat laatste viel me iets minder mee, zo lang je gewoon een voorstelling of een film moet aanschouwen, is er niets aan de hand. Maar in “sociale” sferen vind ik dit helemaal anders!

 

Over naar dit jaar nu. Ik ga in Mechelen naar een tiental voorstellingen, voorlopig alleen. Ik plaatste ze op mijn facebookprofiel zodat vrienden en familie eventueel nog kunnen zeggen: daar wil ik mee naartoe. Ze zijn uiteraard nog steeds zeer welkom. Alleen blijft uiteindelijk maar alleen, maar ik laat me niet meer tegenhouden hierdoor. Ik plande ook voorstellingen in Lier, Vilvoorde, Heist-op-den-Berg en eentje in Halle in (dat laatste is wel met een vriend die daar woont!). Ik wil genieten en mezelf geen dingen meer ontzeggen. Ik ben nu redelijk bewust single, ik wil dat eigenlijk ook heel graag zo houden, dus ik moet me er ook maar naar gedragen. Ik lees wel van andere mensen die alleen komen te staan, dat ze hetzelfde meemaken: alleen ergens naartoe gaan… het lijkt voor iedereen in die positie een drempel die men over moet.  Maar eens die stap gezet, gaat er een wereld voor je open. Ik meen het echt!

 

Ikzelf ga alvast genieten van het komende culturele seizoen en ik hoop dat je, als je ook alleenstaande bent, die drempel vroeg of laat ook over durft!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s