Opruimen, lijstjes en schema’s

Ik kan me nog herinneren dat in de lagere school mijn lessenaar keurig op orde lag. Dit moest zo van mezelf. Het grootste boek helemaal onderaan en dan van groot naar klein naar boven afgewerkt. Oh, het was bijna een drama als er een boek was dat wel langer, maar smaller was dan een ander boek. Ik ging dan net niet in crisis, denk ik… Mijn boeken langen langs de linkerkant, langs rechts lagen mijn meetlat, verfjes, kleurpotloden, enzoverder. Die lagen daar ook niet zomaar, ik had zelfs daar een systeem in. Ik durf te zeggen dat dat tamelijk neurotisch was. Neurotisch zou later ook één van de stempeltjes worden die psychiaters maar al te graag geven. Ik kon het echter moeilijk ontkennen.

 

Ook toen ik ging samenwonen met mijn ex zorgde dit meermaals voor wrevel tussen ons. Mijn ex was zo van het type: we smijten het maar ergens. Ik kreeg daar het broebelschijt van, het was de oorzaak van vele ruzies tussen ons. Nu ja, ik geef toe dat het van mijn kant dan weer redelijk stom is dat de oren van de koffietassen allemaal in dezelfde richting moesten staan. Ik weet dat echt wel, maar ik kan het niet laten: ze staan nog steeds met hun oor allemaal in dezelfde richting. Ik zal u zelfs meer zeggen: dan kunnen er ook meer in de kast! Toen ik laatst geopereerd was en ik zelf moeilijk uit de voeten kon, kwam een vriendin het hier zowat opkuisen. Ik heb mij vaak geërgerd, akkoord ze zette het in de juiste kast, maar niet hoe ik het wilde. Ik heb getracht me daar niet druk in te maken. Toen ik terug wat kon stappen, heb ik natuurlijk wel alles weer “juist” gezet.

 

Mijn ex noemde me vroeger ook een kuisfreak. Mijn huis moest proper zijn, maar dan ook echt proper. Toen ik opgenomen was in de psychiatrie, kon ik echt kwaad worden op mijn ex. Ik had dan het weekend ervoor alles zo grondig gekuist en dan kwam ik het weekend erop thuis en leek het alsof er een bom ontploft was. Oh, ik werd daar kwaad van, maar dan ook zo kwaad, hè! Ook toen ik niet opgenomen was, smeet mijn ex vuile onderbroeken gewoon naast het bed. Ik heb echt ooit de test gedaan en ze laten liggen (oh, dat was wel heel moeilijk) tot ik de vraag kreeg: “waar zijn mijn onderbroeken?” en ik doodsimpel zei: “naast het bed.” Ik zei er nog bij dat ik geen meid ben dat achter ’t gat alles opruimt en dat ik dat beu was en nee, ze waren dus niet gewassen. Ze staken immers niet in de was. Mijn ex was toen blijkbaar geschokt omdat ik zei dat ik het gevoel had eerder de meid te zijn dan de partner. Het ging even beter, maar mensen veranderen niet, denk ik.

 

En toen leerde ik iemand kennen, hij zou een kameraad van me worden. Hij vond mijn kuisen gewoon freaky. Hij overtuigde me om mijn kuis ook al eens te laten voor wat het was, “als het goed weer is, moet ge naar buiten, zei hij, dan gaat ge toch niet kuisen?!” Ergens vond ik dat hij gelijk had, echt waar. Ik leerde bij, ik stofzuigde niet meer elke dag bijvoorbeeld.

 

Toen ik deze week echter mijn huis bekeek, kon ik enkel denken: “Maar Els, zo ben je niet opgevoed en zo zit je zelf helemaal niet elkaar!” Ik durfde zelfs niet meer koken op mijn aanrecht, mijn dampkap plakt, mijn keukenkast zien bijna zwart (ze zijn wit voor alle duidelijkheid), mijn gootsteen was gewoon smerig te noemen. Mijn living dan: helemaal overhoop, maar echt een compleet nest. Boeken, kleren, nieuwe onderbroeken, balpennen en gazetten, … alles lag op verschillende hoopjes door elkaar. Serieus, daar moest ik nu toch echt eens iets aan doen, dat een vriendin afgelopen week zei dat het bij haar erger is, kon me niet schelen. Dit was er totaal over, zeker toen ik me bedacht dat ik al meer dan een maand mijn vloer niet gekuist heb (ik denk wel één keer snel met een natte swiffer er door.) De bovenverdieping is al niet veel beter, al blijft de rommel daar beperkt tot kleren her en der omdat ik daar niet echt leef, maar enkel slaap en me omkleed.

oprui
Gerief dat naar boven moet: nieuwe kledij, oorbellen en boeken: een wasmand dient niet enkel voor was! 😉

 

Maar eerst zou ik mijn lakens wassen, het was goed weer vandaag. Daar moest ik van profiteren. Lakens de wasmachine in dus en ik begon op te ruimen. Ik vond nog zo veel kleren die ik reeds gedragen had, dat ik nog twee andere machines daarna kon draaien ook. Oh ja, ik draag mijn kledij meestal wel meer dan één keer, maar voor alle veiligheid smeet ik er nu gewoon alles in. Ik kreeg een heel deel oud papier bij elkaar, ik vond vele gelezen boeken die dus naar de boekenkast boven mochten, ik vond oorbellen, onderbroeken die ik twee weken geleden gekocht had met etiket nog aan. Mijn aanrecht ruimde ik ook helemaal op en vond zelfs mijn twee goede aardappelmesjes terug achter de koffiezet. Ik was die echt al een tijd kwijt. Ik vond ook de helft van een beschimmeld rozijnenbrood. Het is dat het op de zak stond, anders had ik het zelfs niet geweten. Helemaal groen was dat. Oh, ik was zo gedegouteerd van mezelf. Ik schrobde mijn aanrecht: met Dreft, met cif en als laatste met ontsmettingsalcohol. Zo vies was ik ervan. Dan ging ik naar buiten, mijn terras was ook best een stort, er ligt gerief om naar het containerpark te doen, er ligt leeggoed om naar de drankencentrale te doen, er staat nog zo’n oude assenbak op een poot (ik vind die echt mooi, maar wat moet ik er mee?), een zak strooizout dat ik twee jaar geleden kocht maar nog steeds niet heb moeten gebruiken. De vorige eigenaar van dit huisje heeft echter een bakstenen kist gemaakt, daar zaten tot nu toe kartonnen dozen in, nog steeds van de verhuis, maar die ik nog kon gebruiken voor oud papier. Die dozen zijn nu bijna helemaal op en ik begon de kist te vullen. Alles kon erin, mijn terras is zowaar opgeruimd. Ik vond ook nog een deel emmers (ik heb de onhebbelijke gewoonte om, als ik gekuist heb, de emmer buiten te zetten) die ik afwaste en terug onder de gootsteen zette. Oké, de hele benedenverdieping was opgeruimd, inclusief terras.

schema jerom
Lijstjes en schema’s maken onder toezicht van Jerom, mijn kat

Na deze opruimwoede, begon ik te denken wat ik allemaal moest doen in mijn huishouden de komende tijd. Ik moet mijn terras ontmossen, mijn keukenkasten eens uitkuisen, ik wil ook heel graag de muren rond mijn terras schilderen voor een beetje kleur. Ik besloot het allemaal eens op te schrijven, ik kreeg een TO DO-lijstje van een A4 vol. Ik maakte ook een lijstje met voornemens: om de twee dagen een blog schrijven is er één van, maar ook tijd maken om de krant te lezen en een goed boek, ik wil een nieuwe gitaarleraar zoeken want bijna twee jaar na de dood van Gui moet ik aanvaarden dat hij me geen les meer kan geven en ik wil best wel nieuwe dingen leren op dat instrument. Ik maakte ook een menu voor de hele week, ik eet nu zo onregelmatig. Gisteren had ik ’s avonds zelfs gewoon niet gegeten, waardoor ik zo misselijk werd toen ik mijn nachtmedicatie nam dat ik de hele nacht heb liggen overgeven (met een lege maag niet echt aan te raden!). Ik ga dus echt weer koken, echt wel. Vandaag ook terug gedaan en smaken dat dat deed! Ik maakte ook mijn medicatieschema, al verandert dat deze dagen wel heel vaak. Dit omdat die hormonen nooit hetzelfde blijven en ik mijn slaapmedicatie aan het afbouwen ben. Ook voor dat laatste maakte ik een nieuw schema. Ik wil echt zonder pillekes kunnen slapen. Ik blijf hopen dat het ooit lukt!  Ik neem echter niet alleen slaapmedicatie, mijn gezondheid is niet geweldig te noemen en ik duidde ook alles aan waar ik sowieso mee moet stoppen als ik zwanger ben. Ik voorzie dan toch wel wat probleempjes eigenlijk, maar goed: in eerste instantie wil ik een gezond kind. Het geeft me wel een overzicht zo.

schemas en lijstjes
Lijstjes en schema’s

Ik wilde ook nog een schema maken voor wat wanneer te doen, maar als ik té strak ga plannen, word ik ook vrij zot. Ik ga gewoon mijn TO DO-lijst afwerken, ik ga zien dat ik er elke dag minstens één ding van doe en je zal zien dat binnen de kortste keren mijn huisje er weer piekfijn bij ligt. Dan kan mijn moeder blijven zeggen dat ze me goed opgevoed heeft en eerlijk gezegd: ik vind dat zelf ook belangrijk. Geen idee wat me de voorbije weken bezield heeft, depressief ben ik nochtans echt niet!

 

En straks kruip ik in propere lakens mijn bedje in. Ik vind dat nog steeds een van de leukste ervaringen die er zijn: propere lakens! Eerst een douche, want in propere lakens kruipen zonder eerst een douche te nemen, kan gewoon niet… Ja, neurotisch dus! :p