Een week om u tegen te zeggen!

days-week-17628586Het was me eigenlijk nogal een week als ik erop terugkijk.

 

Maandag, 23 mei 2016

Ik werd die dag verwacht in Zonneweelde, een rusthuis in Rijmenam. Ik sta als werkzoekende opgeschreven bij de VDAB, en ja, ik heb een diploma van (psychiatrisch) verpleegkundige. Nu ja, ik ga in september beginnen met een opleiding en de klassieke verpleegkunde: niets voor mij. Maar dan echt niets! Heb ik dan destijds de verkeerde studie gekozen? Zo zou ik het niet noemen, maar feit is dat ik mijn handen zo weinig mogelijk mag wassen, dat ik een latex-allergie heb, dat mijn rug nu al half kaduuk is en dat het ten strengste verboden is dat ik nog in shiften werk. Ik moet er verder geen tekeningske bij maken, denk ik. Ik nam mij verder ook nog heilig voor dat ik ook niet meer in het weekend wilde werken. Dagtherapie in de psychiatrie, dacht ik dan. Dat is nog steeds een optie, psychiatrische thuisverpleging ook. Maar ja, die jobs liggen niet voor het rapen. Ben ik verder ook nog bezig met die fertiliteitsbehandelingen, wat wil zeggen: vaak over en weer naar het ziekenhuis. Dat maakt het ook niet handig om werk te zoeken, een werkgever zit nu eenmaal niet te wachten op iemand in een fertilitietstraject. Ik kan ze het ook niet kwalijk nemen, vaak kan je pas de dag ervoor zeggen dat je de volgende dag later zal zijn of wat dan ook. Die echo’s, bloednames en inseminaties moeten nu eenmaal op de juiste moment gebeuren. Er zijn vrouwen die daar voor ontslagen worden, laat staan dat ze zo iemand aannemen. Dat niet alleen trouwens: na die behandelingen volgt dan hopelijk een zwangerschap en dus ook zwangerschapsverlof en eventueel lactatieverlof. Oh ja, als verpleegkundige zit je dan wel heel snel thuis. Ik werkte ooit met kinderen: daar zit je zelfs vanaf de eerste dag thuis!

Goed, ik stond daar in Zonneweelde, kwestie van in orde te blijven. Meer ook niet. Er werden vier werkzoekende verpleegkundigen verwacht. Eerst kregen we een rondleiding, ik zou er compleet verloren lopen, denk ik. Verder deed de typische sfeer van een rusthuis me ook niet echt goed: dementerenden (een dier gaven ze al lang een spuitje), mensen die voor zich uitstaren in de leefruimte, een man die zit te roepen en gewoon de algemene geur die er hangt. Daarna kregen het takenpakket te horen voor verpleegkundigen van de hoofdverpleegkundige. We waren met twee komen opdagen. Ik zeg dat ik niet in shiften mag werken. “Ja, dan kan je hier niets komen doen, men verwacht hier echt wel vroeges en lates van je. Voor de nacht hebben we een vaste.”  Zegt die andere vrouw dat ze niet met haar rug mag werken. In een rusthuis dus… wel ja! Echt zo’n tijdsverspilling. Voor ons, maar zeker voor hen. Ik kan mij indenken dat ze in een rusthuis wel iets beters te doen hebben dan een rondleiding geven aan een stel verpleegkundigen wiens medische toestand het niet toelaat daar te werken maar waarvan de VDAB het wel nodig vond ze daar naartoe te sturen.

 

Die avond merkte ik dan ook de eerste sporen op van mijn menstruaties. Dit kan je lezen in het vorige bericht dat ik postte.

 

 

Dinsdag, 24 mei 2016

De verjaardag van Gui, mijn maatje, mijn vriend, mijn klankbord, mijn steun en toeverlaat, kortom: mijn alles. 40 jaar zou hij geworden zijn… hij blijft voor altijd 38. Oh ja, ik heb zijn dood onrechtvaardig gevonden, heel onrechtvaardig zelfs. Nu ben ik vooral blij dat ik hem gekend heb, dat hij alles kon zijn wat ik hier net op noemde en dat hij van mij een beter mens maakte. Niet dat ik zo’n slecht mens was daarvoor (althans dat vind ik toch niet, anderen denken daar misschien anders over.), maar hij heeft van mij een gelukkig mens gemaakt, hij moedigde me aan om mezelf te zijn, om me verder mijn heel eigenzinnige en koppige weg te bewandelen en dat daar ook niets mis mee is. Hij gaf me zelfvertrouwen en ik mocht van hem de persoon zijn die ik was, hij wilde niets aan me veranderen en daarvoor ben ik hem echt dankbaar. Het was de eerste keer dat iemand me graag zag om mijn gehele ik en zelfs mijn “slechte” kanten graag zag. Het was iemand die me in geheel niet wilde veranderen. Als ik kwaad op hem was, zei hij “je bent kwaad, hè, dat mag!” Lang blijf je dan overigens ook niet kwaad!

Een vriendin kwam langs omdat ik het al bij al toch een vreemde dag vond, zo van: normaal vierde ik deze dag met hem en zijn dochter.  Niet dat ik triestig was of zo, helemaal niet. Ik zette Flying without wings op van Westlife. Oh ja echt, zo’n zeemzoeterig nummer van een boysband uit de jaren 90, maar Gui heeft me echt dat gevoel gegeven en ik kreeg tranen in mijn ogen, het waren tranen van geluk. Ik zette verder de hele dag Nick Cave op, Gui vond hem geweldig (ik ook trouwens)

Die dag belde ik ook naar het feritiliteitscentrum, mijn menstruaties waren nu helemaal doorgekomen. Op de verjaardag van Gui dan nog wel, ik zag het als een voorteken, een sein van voorspoedigheid, het zou lukken deze keer. Ik mocht 2 dagen later op echo komen.

Ja, ik was die dag echt gelukkig.

 

Woensdag, 25 mei 2016

Mijn nichtje werd 16, dat maakt dat ik nu dubbel zo oud ben als haar. Toch beiden “kleinkinderen van…”

Ik ging oppassen en ik had een zalige avond met hem in de straten van Mechelen. Ik vond het spijtig dat we terug naar huis moesten omdat hij moest gaan slapen.

Een vriendin contacteerde me dan weer omdat ze het vermoeden heeft dat haar zoontje misbruikt wordt. Om eerlijk te zijn… ik ben er bijna zeker van, zeker met wat het zoontje er zelf over zegt. Ik snap in eerste instantie ook niet waarom ze dat ventje bij die man alleen laat, maar als er iets is dat ik door mijn job geleerd heb, is dat mensen soms echt vreemde acties ondernemen, niet altijd even goed te verklaren en binnen de familie neemt het al zeker vreemde proporties in. Ik heb het trouwens steeds zeer moeilijk met verhalen over misbruik bij kinderen, misschien niet in het geheel omdat ik zelfs ook slachtoffer was van een pedofiel als kind. Het is niet zo maar confronterend, ik moet dan echt zien dat ik niet ga dissociëren, ja, nog steeds … Een zeker mankement dat ik ook ervaar als ik werk…

 

Donderdag, 26 mei 2016

Ik ging op echo, die draaide op niets uit. Ik blijk 2 cystes op mijn eierstok te hebben, die gooien roet in het eten. Weer niets deze cyclus, I get used to it. Nochtans had ik er deze keer wel echt hoop op, maar echt heel hard. Ik hoopte ook ergens dat de verjaardag van mijn liefste Gui in deze voor het begin van mijn kind zou gezorgd hebben, ik hoopte het echt.

Het was al bij al goed weer, ik ging met mijn zusje en haar dochtertje naar het park. Het was echt wel fijn, maar dan ook zo fijn.

Een vriendin van me stuurde me een sms dat ze in de put zat, nadat ze eerst met me ging afspreken dan toch weer niet. Ik ben dat al gewoon van haar, ik merkte dat ik kwaad was, zo van: “daar kan je nooit een afspraak mee maken.” Ok, ik kan begrip hebben voor psychische problematieken, maar ik geef eerlijk toe dat ik soms mijn geduld ook verlies, zeker als het voor een groot stuk met zelfmedelijden te maken heeft. Ik reageerde niet, leek me het verstandigste. Stuurt ze kwaad terug dat ik niet antwoord en toen heb ik echt vlakaf mijn gedacht gezegd, enfin gestuurd. Wat volgde was een reeks berichten, meer dan twee uur aan een stuk. Ik negeerde ze overigens die twee uur heel bewust.  Ze wenste me miskramen toe, in mijn kinderwens mocht ik stikken en onvruchtbaar zijn is een luxeprobleem, om maar iets te noemen. Ze zocht met andere woorden heel bewust iets om mij te kwetsen, dat was duidelijk. Ze weet dat mijn grootste droom een kind is en ze weet dat mijn grootste verdriet een zwangerschapsverlies en mijn onvruchtbaarheid is. Ik reageerde er verder niet op, ze kan zich verschuilen achter haar psychische problematiek, maar zoals een tante ooit zei “Het is niet omdat ge zot zijt, dat ge moogt zeggen wat ge wilt”. Tact was nooit haar beste kant, maar ik kan haar hier alleen gelijk in geven. Ik weet niet of ik dat die vriendin ooit zal kunnen vergeven, dit vond ik heel gemeen, maar echt heel gemeen. Ik vond het zelfs gewoon echt ziek. Gelukkig heb ik toen kunnen rekenen op mijn vrienden, ook zij waren van mening dat dit gewoon laag bij de grond was. Ik vertelde hen overigens ook heel correct wat ik eerst gezegd had om haar zo kwaad te krijgen. Ik heb daarin misschien ergens een fout gemaakt, het kan mij ook weleens te veel worden, zeker met de echo van die morgen in het achterhoofd. Maar haar reactie was gewoon… ziek, echt ziek!

Ik ging voor de eerste keer sinds lange tijd heel onrustig slapen en van slapen kwam dan ook niet veel in huis, om niet zeggen: bijna niets.

 

Vrijdag, 27 mei 2016

Heel vroeg op deze dag, een vriendin van me werd geopereerd. Toen zij op ok was, maakte ik een wandeling in het ziekenhuis, deed een praatje met een vrouw wiens zoon op de spoed zat en vond een oude rot in het vak verpleegkunde die ik wel heel boeiend vond. Daarna ging ik terug naar de kamer: vriendin terug, maar nog niet wakker. Oh ja, ze snurkt soms en trekt haar zuurstof voortdurend uit! Ik die altijd braaf terug ingestoken, zo ben ik dan ook weer. Toen ze wakker was, vroeg ze me de verpleging te bellen, nadien zei ze ook tegen iedere verpleegkundige dat daar binnen kwam dat ik ook verpleegkundige was. Met haar vraag of ik goed genoeg was voor haar wondzorg thuis of dat ze echte thuisverpleging moest laten komen, vond ik ze eerlijk gezegd dan weer grappig. Die verpleegkundige antwoorde er beleefd op dat een verpleegster een verpleegster is. Dit gezegd zijnde… ik heb weer een tijdelijke job in mijn privé als thuisverpleegkundige. Inspuitingen en wondzorgen: slechts één adres. Soms heb ik echt dat gevoel, moet ik zeggen. In de familie valt dit mee omdat er na mij ook een dokter in de familie kwam. Och ja, al bij al vind ik dat niet erg. Zolang ze niet verwachten dat ik kilometers ga doen voor hun wondzorg, is dat geen probleem.

 

Vandaag, zaterdag 28 mei 2016

Een rustige, zalige dag. Lang geslapen, maar dan ook heel lang en van de zon genoten op mijn terras. Niets speciaal… gewoon genieten…

 

Een week met vele emoties, dat kan ik u wel vertellen.

2 thoughts on “Een week om u tegen te zeggen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s