Guido Belcanto, dé fandag

guido fandag

Ik was pizza-croques aan het maken toen ik op een idee kwam voor een nieuwe blog. Mensen die me kennen, zullen weten dat ik een muziekfanaat ben. Ik speel zelf gitaar, maar ik beluister vooral heel graag muziek. Die muziek is tamelijk uitéénlopend. In mijn kast staat Beethoven naast Metallica en Leonard Cohen naast Combichrist. Het is een echt mix van verschillende stijlen, soorten en talen. Nu één van de velen in die kast, is Guido Belcanto. Nu is hij misschien toch wel iets specialer dan de anderen. Het is te zeggen: als ze me vragen aan welke muziek ik persoonlijk al heel veel gehad heb, haal ik er steevast drie uit: Johnny Cash, Guido Belcanto en Nick Cave. En waarom dan wel: iets met gevoel vooral, er is eigenlijk geen verklaring voor. Ik denk dat deze drie er al het meest in geslaagd zijn om mijn gevoel weer te geven. Soms weet ik zelf niet waarom. De tekst is belangrijk, maar heeft er soms ook helemaal niets mee te maken, gevoel is het sleutelwoord, sowieso.

Een concert van Johnny Cash heb ik nooit meegemaakt, de mens stierf in 2003 en ik heb zijn muziek pas echt het jaar ervoor leren kennen. Ik was in die periode vooral heel hard geraakt door “Hurt”, ik leerde zijn andere muziek kennen. Vaak die van de jaren toen hij al een zekere leeftijd had en ik werd geraakt door het gevoel dat in die stem schuilging. Prachtig! Ondertussen heb ik enorm veel cd’s van hem, van zijn beginjaren tot het einde. Ik ging ook al naar meerdere coverbans kijken.

 

Oh, Nick  Cave, nog maar één keer een concert van bijgewoond, die mens is ook pokken-duur. 90 euro betaald voor een kaartje, astemblieft. Maar moest hij terug in de buurt komen, ik ging er terug naartoe. Hij is de enige die me een heel concert zo heeft laten voelen, elk vezeltje in mijn lijf voelde mee, ik raakte in vervoering, ik leek alleen in die zaal te zijn, ik alleen met de muziek en zijn stem. Ik hoorde en zag niets meer rond mij en het leek alsof ik zweefde. Nooit eerder had ik deze diepe ervaring zo hard. Nog dagen, weken, zelfs maanden erna liep ik op kussentjes en wolkjes. Ik kan het nog steeds met niets vergelijken wat ik toen voelde en het echt met woorden weergeven, lukt me ook niet.

 

En dan Guido Belcanto. Waarschijnlijk ben ik naar die man al het meeste gaan zien/luisteren. Het is ook iets simpeler, hij is een Belg die in het Nederlands zingt. Juist ja, die gaan niet op tournee door Europa of zelfs naar Amerika. Die blijven lekker in eigen land, met misschien een paar dingen in Nederland, maar that’s it. Het is ook vreemd dat men een concert van Nick Cave in Den Haag dan in de buurt noemt, maar een concert van Guido Belcanto in Limburg vinden we dan weer wel ver. Kwestie van perceptie, denk ik dan. Nu goed, ik denk dat hij de eerste man is, die me ooit echt liet wenen bij een liedje. Ik was toen ocharm 13 jaar. Bijna 20 jaar geleden ondertussen. Ik volgde hem vanaf toen, redelijk stiekem, het is niet hip om tegen uw tienervrienden te zeggen dat je naar Guido Belcanto luistert. Ook al blijkt nu dat ze me toen ook al wel dat specialleke vonden. Op dat vlak dus nog niks veranderd! 😉 Nee, in mijn tienertijd was ik nog redelijk gevoelig voor de mening van anderen en wilde ik er ook wel helemaal bijhoren, ja, zelfs ik heb die periode gehad. Daar is nu niets meer van te merken, gelukkig maar. Ik vaar graag mijn eigen koers!  Mijn moeder heeft zich daar trouwens overlaatst pas bij neergelegd. Ik moest lachen toen ze zei “Gij doet toch altijd uw goesting!”

 

Nu ja, die Guido Belcanto dus, daar was ik aan het denken bij het maken van die pizza-croques. En zelfs meer bepaald over zijn fandag. Ongelooflijk maar waar, er komt een fandag en het gekke van alles is, ik ga daar naartoe. Serieus: vrienden van me keken echt vreemd op toen ik dat zei. Zo van: “ok, ge zijt er fan van, maar we dachten nu wel dat jij veel te “slim” bent om naar zoiets als een fandag te gaan.” Ik kan ze het niet kwalijk nemen, ik sta er zelf ook van te kijken. Maar ik verwacht me langs de andere kant ook niet aan compleet geschifte toestanden. En het is nog altijd geen cruise met Christoff, hè! (Voor alle duidelijkheid: als die mensen daarmee gelukkig zijn, moeten ze dat doen, echt waar!)

 

Nu ben ik wel heel nieuwsgiering naar die fandag. Buiten op 12-jarige leeftijd ben ik nooit naar een fandag geweest en dat was er één van Get Ready!, met andere woorden: totaal geschifte toestanden! 😉  Nu zag ik daarstraks een bericht verschijnen in de groep op facebook voor Guido Belcanto-fans. Jaja, die is er, zeer gezellige bedoening daar. (Ik moet toch van deze kans gebruik maken om reclame te maken, ik ben daar beheerder, ziet ge!) een bericht verschijnen dat er reclame voor gemaakt was op radio 2. In deze tijden kan je gelukkige alles herbeluisteren op internet. Ik was toch curieus, ik ben dan ook zo iemand die graag weet wat haar te wachten staat. Dat is een autistische trek van me, ik heb dat echt heel hard

 

Wat ik dan op dat korte stukje hoorde? Er is een quiz over het leven van Guido Belcanto. Het wordt hoog tijd dat ik dat boek nog eens bovenhaal. Hum, hum. Op deze tijd moet die nog heel gemakkelijk uit te lezen zijn. Dus eerst dat boek, hij lag als derde op de stapel “boeken binnenkort te lezen”. Ja, qua kennis ben ik een echt competitiebeest, qua sport dan weer helemaal niet. Het is naar het schijnt zelfs saai om tegen mij te tennissen.

 

Er is daarnaast ook een veiling. Dingen die geveild worden zeker, wat dan juist: dat weet ik ook niet… Dat is waarschijnlijk iets dat ik wel aan me voorbij laat gaan. Het is niet omdat ik iets van hem in mijn bezit heb, dat ik me goed voel. Ik haal dat uit andere dingen! Ik ben een hele tijd geleden veel minder materialistisch gaan leven en dat bevalt me zo goed. Het geeft me veel rust. In dit kader: is er iemand die toevallig interesse heeft in een knipselkaft van Guido Belcanto? Dat staat toch maar gewoon in mijn kast. Nota: ik heb ook nooit speciaal kranten of boekskes gekocht omdat hij erin stond. Ik heb het meeste gewoon gekregen van vrienden of familie. Ik ben er meer en meer van overtuigd dat ik heel tevreden ben met zijn cd’s en boeken. Meer moet dat voor mij echt niet zijn.

 

En dan is er een biechtstoel, ik was echt wel heel nieuwsgierig naar wat dat was. Je kan dus, als ik het goed begrijp, in die biechtstoel je wensen toevertrouwen. Je wensen die je hebt over Guido Belcanto. Oei seg… daar moet ik toch ook eens over nadenken. Voorlopig heb ik geen al te gekke fantasieën. Ik had er wel één: ik wilde op mijn 30ste verjaardag naar een optreden van hem gaan en ik wilde dan heel graag dat hij dan “mijn verjaardag” zou zingen. (Dit lied is te beluisteren helemaal onderaan dit bericht). Mede dankzij de hulp van mijn zusje en schoonbroer is dat ook gelukt. 14 augustus 2014, Lier, het regende niet: het goot, mijn vriend was net dood, maar ik had wel dat optreden met dat liedje en ik was daar toen zo blij mee. Verder moet dat voor mij echt niet gaan, ik was daar al zo dankbaar voor! J

 

Oh ja, er is ook een optreden die avond. Dat vind ik dan natuurlijk wel echt zalig!

 

Hehe, ik weet nu meer wat te verwachten die dag (geruststelling alom!) en voor de geïnteresseerden: 25 juni, vanaf 15u in taverne “Den Toerist” in Wechelderzande. Oh, voor de niet-geïnteresseerden: duim aub voor goed weer! Dank u!

 

 

PS: Oh ja, die pizza-croqueskes waren heel lekker! 😉