Help, I need somebody, help

Ik ga nog eens schrijven, voor mijn eigen blog lijkt het wel een eeuwigheid geleden, maar ik heb niet stilgezeten schrijfsgewijs. Ik heb sowieso mijn blog voor het kinderwensmagazine (willen jullie trouwens dat ik die hier ook deel? ik wil het gerust doen. Just let me know!), ik heb nu ook een heuse ‘schrijfopdracht’ waar ik nog niet te veel over kan zeggen, maar ik ben bezig met schrijven en ik doe het graag. De ultieme droom blijft om er ooit professioneel iets mee te doen. Mensen als Martin Gijzemijter spreken ook tot de verbeelding. Gewoon schrijven en volgers krijgen. Ik denk dat hij toch tamelijk bekend is ondertussen. Zo niet, ga op zijn minst eens naar zijn facebookpagina of website kijken. Hij is als een voorbeeld voor mij.

 

De titel van deze blog is een liedje van The Beatles, het kan niet meer toepasselijk zijn. Laten we even luisteren.

Nu ben ik sinds gisteren al aan het teren op een nieuw bericht, een soort boodschap die ik wil verkondigen uit eigen ervaring, maar ook zodat anderen eruit kunnen leren. Het begon allemaal met een foto/citaat op facebook die iemand in mijn vriendenlijst deelde. “Zelfs als je te veel geeft, krijg je stank voor dank” stond er. Mijn molentje hierboven begon te kraken en te zuchten. Nee, dat is niet waar, dacht ik. En toch dacht ik vroeger zulke dingen ook, maar ik ben anders beginnen te kijken naar het leven, het leven ook helemaal anders beginnen te ervaren. Vroeger was ik een hoopje ellende, nu voel ik mij al langer een jonge, energieke vrouw, zo eentje die er ook echt staat. Natuurlijk heb ik nog wat angsten en onzekerheden, maar zeker niet meer buiten proporties en in de mate dat iedereen die heeft.

 

Hoe zal ik hieraan beginnen? Ja, vroeger was ik ook zo’n persoon die dacht dat ze altijd voor iedereen klaar stond en dat ik nooit iets terugkreeg. Oh, ik heb dat veel gedacht, ik voelde me vaak misbruikt en gebruikt. Zie hier, dacht ik, ik doe alles voor iedereen en niemand doet iets voor mij. Oh ja, ik was daar echt van overtuigd. Ik ken mensen die er nu ook van overtu3mythesigd zijn. Laat me eerst en vooral zeggen dat ik deze mensen dus niet beoordeel en al helemaal niet veroordeel. Ik was vroeger ook zo. Veelal heeft het te maken met slecht in je vel zitten. Dat was in mijn geval zo en dat zie ik bij anderen ook.

 

Maar in de loop der jaren heb ik bijgeleerd. Ik heb bijvoorbeeld geleerd om hulp te vragen. Ik deed dat niet, ik voelde me er slecht bij om hulp te vragen. Ik zal nog steeds niet aan iedereen hulp vragen en ik wil nog steeds zeer zelfstandig zijn, maar ik heb geleerd om hulp te vragen als het nodig is. Dat ging natuurlijk met vallen en opstaan en ook niet van de éne dag op de andere. Je stelt eens een hulpvraag aan de andere en die gaat eropin. Je staat er zelfs op die moment nog van versteld en je kan enkel denken: “oh, dat ging vlot.” Ik stond ervan te kijken hoeveel vrienden ik eigenlijk had, echte vrienden dan. Vrienden die me echt wilden helpen en hoeveel wegen er voor me open gingen. Ik kan ze zelfs indelen ondertussen: de éne zal ik meer vragen voor praktische dingen, wat dat is zijn/haar betere kant. Ik denk nu bijvoorbeeld aan de zolder helpen opruimen. En Y zal ik meer vragen voor dat luisterend oor dat ik soms ook weleens nodig heb. Het mooie van de zaak is dat dat ook omgekeerd kan. Ik was deze week op zich heel blij toen een vriendin belde of ik haar zoontje van school kon gaan halen omdat zij zich helemaal niet goed voelde en het niet zag zitten om met de auto te rijden. Oh, wat ben ik dan blij dat ik haar kan helpen. Had zij mij die vraag niet gesteld, had ik ook niet kunnen helpen. Ik kan nog steeds niet ruiken wanneer iemand hulp nodig heeft. Net zoals anderen dat bij mij ook niet kunnen ruiken.

 

Ik ben zeer blij met die wederkerigheid, dat “er voor elkaar zijn”. Ik ben ook blij dat anderen niet van mij verwachten dat ik weet wat ze nodig hebben, maar het gewoon zeggen. Ik ben ook blij dat zij dat naar mij toe eigenlijk ook hebben. Ik ben blij dat wij er voor elkaar zijn en elkaars hulp durven en kunnen vragen. Ik ben een tiental dagen geleden geopereerd, op zich niets ergs, maar er waren toch wat problemen ontstaan na de ingreep. Problemen waardoor ik eigenlijk zo goed als niet kon bewegen. Vrienden kwamen koken, ze kwamen opruimen en wat kuisen (geen grote kuis natuurlijk, maar wel zodat het hier leefbaar bleef) ze gingen naar de winkel en de apotheek voor me.  Ik ben ze zeer, zeer dankbaar daarvoor. Maar ik durfde nu wel zeggen dat ik hulp nodig had, dat ik het alleen niet kon. Nee, ik kon echt niet naar de apotheek, ook al is die maar om de hoek. Ik vroeg vrienden of ze dat voor me konden doen en ze deden dat zonder morren. Natuurlijk, zou het omgekeerd zijn: ik zou dat ook doen. En zij weten dat ook. Ik help hen dan ook weer bij andere dingen. Een vriendin vroeg me eens of ik ze mee kon nemen naar de Aldi omdat ze veel wilde meenemen en geen auto heeft. Geen enkel probleem denk ik dan. Een andere vriendin vraagt om op haar zoontje te passen: met veel plezier. En zo gaat dat verder.

 

Wat ik nu eigenlijk wil zeggen: er gaat een wereld voor je open als je hulp vraagt, ik spreek uit ervaring. Je gaat zien dat er veel mensen zijn die je echt willen helpen (daar is zelfs een psychologische verklaring voor waarom mensen dat graag doen! 😉 )en je gaat zien dat je vele vrienden bij krijgt. Meestal heb je die vrienden trouwens al, maar zie je het niet.

 

Dat is wat ik in de loop der tijd geleerd heb. Ik wilde het graag delen, in de hoop dan anderen er iets aan kunnen hebben. Omdat ze misschien dat duwtje in de rug nodig hebben om aan hun vrienden te vragen of ze kunnen helpen. Ik heb geleerd en ik hoop dat anderen dit ook kunnen ervaren. Echt waar! Ik eindig met een citaat dat ik lange tijd op mijn frigo heb gehangen. Misschien heb je er ook iets aan.

252383_thumb_612x724