Maggie, Maggie,…

Maggie, Maggie.. . Uit ervaring gesproken: werkgevers zitten niet te wachten op iemand die van de “ziekenkas” komt. Angstvallig verstoppen tijdens sollicitaties dan maar, omdat je niet anders kan en dan bij contract tekenen toch het deksel op de neus krijgen. Een gat in een CV ligt trouwens ook moeilijk bij werkgevers. Arbeidsgeneesheer die geen toestemming wil geven, want ja… je zou maar eens terug ziek vallen. Hier en daar hebt ge een uitzondering, ja. Maar de meeste werkgevers denken vooral aan hun portemonnee, die van het bedrijf dan. Kan je ze trouwens ongelijk geven? Dus iemand die niet genoeg presteert of gewoon iemand die maar eens minder zou kunnen presteren… Nee, die krijgen geen kans! IBO-contracten misschien verder uitbreiden, want die zijn nu zeer beperkt… Dat geef langdurig zieken meer kans om terug te gaan werken, ah ja, dan moet de werkgever niet in zijn portemonnee tasten in het begin. Dan kunnen langdurig zieken zich ook bewijzen, krijgen ze kansen, want geloof me Maggie: iedere langdurig zieke die ik ken, wil echt wel werken!

 

Dit postte ik vandaag op mijn eigen facebook, op mijn eigen account. Er zat nog een artikel bij. Maggie De Block, ofwel onze huidige minister van volksgezondheid heeft plannen voor een nieuw Koninklijk Besluit klaar. Ze wil de langdurig zieken of de invaliden zoals we ook genoemd worden terug aan het werk krijgen.  Als deze mensen niet willen meewerken, nemen ze gewoon 10% van hun uitkering af. Dat is het in het heel kort uitgelegd. Oh ja, ze gaat de mensen die echt arbeidsongeschikt zijn met rust laten. De medisch adviseur van de mutualiteit moet dit mee opvolgen. Ik heb op de periode dat ik ziek thuis zat twee medische adviseurs gehad: de éne riep mij regelmatig op voor controle, hij zei zelfs dat ik een goed diploma had en dus het probleem niet zag. Nooit begrepen trouwens wat mijn diploma met mijn medische toestand te maken had. Hij ging op pensioen en ik kreeg een andere medische adviseur. Plots werd ik niet zo vaak meer opgeroepen, toen ik er haar iets van zei, zei ze heel begripvol: “zulke problemen zijn niet op korte tijd op te lossen.” Van haar moest ik niet gaan werken, want ik ben veel te stressgevoelig en dat kan zorgen voor psychische decompensatie, zei ze. Dat (psychisch dus) en nog enkele lichamelijke problemen maken dat zij vond dat ik niet moest gaan werken. Ik wil maar zeggen: ik had nog steeds dezelfde problemen, maar dit werd wel door twee mensen heel anders bekeken. Bovendien: ik ken heel wat langdurig zieken, omdat ik regelmatig naar cursussen ging die door de mutualiteit werden georganiseerd speciaal voor langdurig zieken. Maar ook van mijn ziekenhuisopnames in het verleden en van de activiteiten die voor kansarmen georganiseerd worden. En ik heb echt nooit iemand ontmoet die niet wil gaan werken. Langdurig zieken willen dat doorgaans echt wel, al was het maar omdat we dan een gevoel van voldoening hebben. Als zieke is dit gevoel tenslotte vrijwel onbestaand. Je zou dit misschien zelfstigmatiserend kunnen noemen, maar we worden dan ook door velen gestigmatiseerd.  “Op de ziekenkas staan” is dan ook iets waar je niet mee te koop loopt. Iedereen heeft ook een mening klaar over iemand die van een uitkering leeft. Hoe vaak vragen we bijvoorbeeld niet, als we iemand tegen komen: wat is uw job? Ik zal die vraag zelf nooit stellen, omdat ik weet hoe moeilijk deze vraag kan zijn.  Elke keer je moeten wringen in bochten als mensen naar je werk vragen, je wil echt niet zeggen dat je op ziekenkas staat, echt niet! Er zijn veel langdurig zieken dat dan liegen. Ik hield het bij “ik ben verpleegkundige”, dat staat ook op mijn diploma. Als je geluk hebt, vragen ze dan niet “Ah, en waar werk je dan?” Maar die vraag wordt echt heel moeilijk om je er nog uit te praten. Ik zei dan: “mijn laatste job was daar.” Sommigen hadden het dan wel begrepen om niet verder te vragen, maar geloof me: niet iedereen heeft dat verstand in zijn hoofd zitten.

Bovendien is het een groot probleem dat je elke cent 20 keer moet omdraaien voor je hem uitgeeft en dat je de laatste week van de maand geen geld meer hebt voor eten of , als je het geluk hebt dat je geld op een spaarrekening hebt staat, dit toch zeer drastisch ziet dalen om gewone dagdagelijkse dingen te kunnen betalen, toch als alleenstaande. Je weet bovendien dan ook dat je niet uit die schat kan blijven putten.  Als man of vrouw in een relatie waarvan de andere werkt, is dit veel minder een probleem. Ook hier kan ik beiden vergelijken. Mijn ex ging er vandoor toen ik ziek thuis zat. Oh ja, mensen in een relatie waren jaloers dat ik sindsdien een uitpas had en verhoogde tegemoetkoming kreeg. Echt, ik zou heel graag met hen wisselen. Die verhoogde tegemoetkoming krijg je niet voor niets. Dit kleine inkomen zou mevrouw de minister ons nog voor een deel willen afnemen. Vergeet niet dat we daar al onze medische kosten en medicatie ook van moeten betalen en ja, die kosten liggen beduidend hoger dan bij een zogenaamd gezond persoon. Als je de pech hebt bovendien psychisch ziek te zijn, kan je vaak terugbetaling door hospitalisatieverzekeringen vergeten, zeker als je opgenomen bent door een poging tot zelfdoding of verslaving. De mutualiteit betaalt bovendien ook een stuk minder terug in de psychiatrie dan in de somatische zorgen. Oh ja zeker, ik ken lotgenoten die jaren later hun ziekenhuisfacturen nog aan het afbetalen zijn.

 

Het weinige geld dat we dan hebben, zorgt er ook voor dat je minder weggaat.  Al was het maar omdat je op café het gevoel hebt dat je ook eens moet trakteren, dan gaan we maar niet meer op café, in feite gaan we hoe langer hoe minder weg, want alles kost geld. Dat pintje of die cola thuis, dat kunnen we ten minste betalen. We geraken verder en verder in isolatie en eenzaamheid. Ik ben bijvoorbeeld grote fan van Guido Belcanto, toch maar een kaartje kopen voor een concert van hem (je andere muziekhelden kan je immers helemaal niet betalen, die zijn nog 4 keer zo duur), maar dan kin kloppen nattuurlijk. Een vriendin heeft zichzelf eens geprostitueerd voor onze kaartjes te kunnen betalen. Dat heb ik nu nooit gedaan, maar het was wel ineens veel geld. Ik kan haar begrijpen, ze doet het nog steeds, maar echt leuk vindt ze het niet. Verder verkocht ik zelfs een LP van diezelfde Guido Belcanto om te kunnen eten, dat dan ook weer. Niemand van mijn vrienden begreep dat, behalve dan die in dezelfde situatie zaten. Ik kreeg er 80 euro voor, daar kon ik 2 tot 3 weken van eten. Op een gegeven moment dan toch de hulp van de voedselbank ingeschakeld, daar ook recht op hebben. Het is met een klein hartje dat je bij hen gaat aankloppen, geloof me vrij. Die mensen dan ook zo dankbaar zijn, maar toch tegen niemand zeggen dat je ze zo dankbaar bent. Wie vertelt nu dat je eten krijgt van de voedselbank. Oh ja, ik ken veel lotgenoten die er eten van krijgen, tegen elkaar kunnen we dat wel vertellen, gelukkig. Die pakketten geven echt wel wat ademruimte.

 

Eenmaal men  dan echt weet dat je van een uitkering leeft, hebben mensen dan wel commentaar op het feit dat je een smartphone hebt of een auto, wat ze niet weten is dat je die smartphone gekregen hebt van je vriend omdat hij dat wel weet, hem heb je het toevertrouwd. Die auto staat bovendien ook vaak stil, benzine is wel duur, hè. Verzekering ook, maar als je er niet veel meer rijdt, kan je echt goedkoop verzekerd raken. Dat kleine stukje vrijheid wil je immers echt niet afgeven. Je moet met die lage verzekering bovendien constant letten op je kilometers ook, want ga je over je maximaal te rijden kilometers, moet je een duurdere verzekering nemen. Dat je recht hebt op sociaal tarief voor internet hebt bijvoorbeeld, kom je ook maar te weten door lotgenoten. Je moet echt je weg zoeken in die dingen. De vrijwilligers van de voedselbank weten dit gelukkig ook wel. Het was door hen dat ik dan weer wist dat ik recht had op een rol gratis vuilzakken.

 

Bovendien is de gezondheid ook niet alles, dat was de reden waarom we in eerste instantie in deze situatie terecht kwamen. Dus vele dagen van rust, niet kunnen buitenkomen, zelfs niet kunnen kuisen. Al je energie bij elkaar rapen en bij vele somatische problemen pijn verbijten als er iemand over de vloer komt om eigenlijk alles snel weg te doen. Ze zien dan niet dat je huis een hele week erbij ligt als een stal. Of ze zien het wel en zeggen dan “je bent een hele week thuis, dan heb je toch tijd genoeg om te kuisen?!” Die éne dag dat je je dan wat beter voelt, je maakt je op en gaat een dag weg, dat is vaak het enige wat ze zien. Ook dan zien ze dat je in je tuin een put staat te graven. Die mankeert toch niks, zeggen ze dan. Mensen denken dat het goed gaat, ze begrijpen het niet, ze zien niet wat voor een ellende er achter die muren schuil gaat… ze willen het meestal ook niet weten en jij: jij vertelt ook niets, want je bent zo beschaamd…. Waar we ook een hekel aan hebben: mensen die zeggen “maar jij hebt toch altijd vakantie nu, dat is plezant!” Nee, dit is echt niet plezant. Vakantie is een uitzondering en dan kan ik me best indenken dat dat goed doet, wij halen nu veel meer rust uit een week werken, aangepast dan wel.  Een vriendin zei ook eens: “jij kan al je tijd in vrienden en leuke dingen steken, ik moet gaan werken.” Oh wees gerust, wij zouden 100 keer liever gaan werken.

 

Ik ben in begeleiding bij het GTB: Gespecialiseerde TrajectBegeleiding. Zij helpen mensen met een arbeidshandicap op de arbeidsmarkt. Zelf had ik het immers al helemaal opgegeven. Na al die sollicitatiegesprekken waar ze me liever zagen gaan dan komen. Of na die keer dat ik terug herviel omdat ik de werkdruk niet aan kon. Ik heb een geweldige begeleidster. Ik mag dingen uitproberen: op stage of via vrijwilligerswerk, ze begeleidt me dan ook op die job, ik mag elke moment stoppen als het niet gaat, ze maakt problemen tussen mij en de werkgever bespreekbaar om dan naar een oplossing te zoeken. Aangepast werk dus. Alleen heeft het GTB veel meer cliënten in begeleiding dan dat er aangepaste jobs voorhanden zijn. Als bedrijven dan wel open staan voor een stage of vrijwilligerswerk, hebben ze geen openstaande vacature. Het ideale is dat je daarna er wel in dienst kan treden, alleen blijkt ook vandaag deze kans heel klein. Ik denk wel dat ik door deze begeleiding buiten de klauwen van het Koninklijke Besluit van mevrouw de minister val. Ik zou geen schrik moeten hebben, maar toch… Ik ken ook lotgenoten die goed zijn als ze niet gaan werken en dus heel bewust niet meer gaan werken. Ik heb dit in het verleden ook in overweging genomen, ik zat in dezelfde situatie. IK sluit het overigens ook nog steeds niet uit, maar ik wil eerst wel alles geprobeerd hebben. Dirk De wachter kan daar heel goed over vertellen, over mensen die perfect functioneren als huisvrouw, maar zet ze aan het werk en ze gaan er onder door. Hoe ga je die beoordelen mevrouw De Block?  Ze zijn immers nu niet ziek, maar zullen het wel worden als ze aan de slag moeten.

 

Zo maar even een getuigenis van mezelf…. Ik hoop dat je er iets van leert…

2 thoughts on “Maggie, Maggie,…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s