Lieve Gui, een brief aan mijn overleden vriend!

visuele-expressies-van-liefde-op-valentijnsdag

Lieve, lieve Gui

Ja zeker, Gui, Guy mocht ik niet schrijven, want het kwam van Guido, zo zei je. Weet je dat ik altijd zin heb om mensen te verbeteren als ze nu nog Guy schrijven? Je zocht een babysit voor je dochter, wat klein was ze toen nog. Ik was zelfs nog getrouwd met mijn ex. Later vertelde je me dat je al redelijk snel gevoelens voor me had, zelfs toen ik nog getrouwd was. Je kon dat wel héél goed verstoppen seg of misschien was ik zo’n kieke dat dat niet doorhad. Of ik iets wilde blijven drinken na het babysitten? Ik zei meestal nee, ik vertrouwde immers geen mannen. Ik koos voor vrouwen, die waren ten minste te vertrouwen, zo dacht ik. Maar toen kwam ik jou tegen en oh, ik begon wel heel warme gevoelens voor je te hebben. Verliefdheid heb ik het nooit genoemd, het was iets dieper, iets veel puurder. Een hele goede vriend, dacht ik, een heel goede dan wel. Ik ging scheiden, flirtte wat rond en elke keer stond jij daar, klaar om me op te vangen als ik weer een smeerlap tegen het lijf was gelopen. Ik heb veel bij je uitgehuild en toen vertelde je me het. Je zag me graag, meer dan vrienden dat doen, ik stond perplex. Oh ja, anderen hadden me al vaak gezegd dat jij verliefd op me was, maar ik geloofde ze niet. Vriendschap tussen man en vrouw kan toch ook. Of niet dan? Ik liep er echter van weg, mannen hadden me al zo vaak pijn gedaan, maar ik kon niet bij je wegblijven. Het was alsof ik met elk vezeltje van mijn lijf naar je toe gezogen werd. Mijn moeder kende je enkel van je reacties op facebook en zag zelfs daar de ideale schoonzoon in. Maar ik had schrik, ik had zo veel schrik. En ik vertelde je uiteindelijk alles: over het misbruik, de aanrandingen en de verkrachtingen en dat ik eigenlijk problemen heb om mannen te vertrouwen. Je gaf me een kusjes op mijn voorhoofd, zei dat dat wel goed zou komen. We kusten de eerste keer echt toen ik met jou op de spoed zat omdat jij van de trap gevallen was. Het AZ Sint-Maarten geeft me sindsdien wel een heel apart gevoel. Ik begon je echt te vertrouwen en jij kreeg eindelijk die vleugels zei je en dat ik er voor zorgde. Je had geduld, heel veel geduld. Seks zou moeilijk zijn, maar dat vond je niet erg. Misschien vond je het wel erg, ik denk het eigenlijk wel, maar je wachtte, dat komt wel, zei je. Ik vertrouwde je meer en meer en dacht niet langer dat mannen enkel uit zijn op seks. Ik wist dat dat nogal zwart-wit-denken was, maar de ervaring leerde het me nu eenmaal zo. Oh wat lag ik graag in je armen, ik voelde me daarin zo beschermd. Oh, wat had ik graag dat je met je handen door mijn haar ging. Oh wat lag ik gewoon graag naast je in bed of in het gras. Oh wat ik hield ervan dat je me zo veel zelfvertrouwen gaf, al weet ik nog steeds niet hoe je dat deed. En oh, wat hield ik van je dochter, nog steeds eigenlijk. Je zou trots op haar zijn, zo trots.

Lieve Gui, Lieve Guido,
Ik mis je nog steeds, heel hard eigenlijk en soms, zoals nu, kan ik plots beginnen te huilen omdat je moest sterven, omdat ik het niet eerlijk vind. Omdat ik zou graag met jou had samen gewoond, omdat ik zo graag kinderen met je zou willen. Oh ja, laatst zei er iemand: als je nu een zoon krijgt, ga je die dan Gui noemen? Wie weet, maar ik vind het luguber omdat jij ook werd genoemd naar iemand die gestorven was, ook veel te vroeg. Ok, het zal wel toeval zijn, maar ik vind het geen prettige gedachte. Ja, ik ga verder met mijn leven, en ja, ik voel me best gelukkig. Ik heb heel hard afgezien toen je stierf. De dokter sprak zelfs van een opname in de psychiatrie. Ik heb toen (gelukkig) vriendelijk bedankt en ik ben naar het bos getrokken. Ik ben daar twee weken gebleven en kwam veel beter terug. Maar ik mis je toch nog steeds. Of ik geen vriend wil, vragen ze me wel eens. Ik heb een vriend, denk ik dan, maar hij leeft niet meer. Hij is juist nog een herinnering en een foto op mijn kast. En toch heb ik vaak het gevoel dat je naast me zit, soms hoor ik je nog, soms denk ik echt dat je me nog toespreekt. Vannacht droomde ik over je en ik had echt het gevoel dat je bij me in de kamer was toen ik wakker werd. Ik heb dat best vaak, ik geloof ergens dat jij me soms komt opzoeken. Mensen zeggen me wel eens dat ik verder moet gaan met mijn leven als ik iets over jou zeg. Maar ik doe dat toch, ik ga echt wel verder met mijn leven. Mijn rouwproces heb ik ook doorlopen, elke fase ben ik door gegaan, ik kon ze later zelf zo beschrijven. Maar het gemis… ik denk dat dat mijn hele leven door zal gaan. Ik kan mij zelfs niet indenken dat ik op mijn 80ste niet meer aan je denk, ik wil dat ook zo. Ik ga verder, maar ik wil je erbij hebben. Ik denk soms dat ik veranderd ben na je dood, na het helse rouwproces voel ik me beter dan ooit tevoren, gelukkig zou ik het zelfs noemen. Ik ben zo blij dat ik je gekend heb en ik denk vaak met een warm gevoel en een brede glimlach aan onze avonturen. Ik vertelde gisteren nog iemand over hoe we lagen te rollebollen in het gras, die avond in mei, twee jaar geleden. Echt waar, als ik daar aan terugdenk, voel ik me intens gelukkig en helemaal warm worden van binnen. Ik heb nooit echt geweten wat liefde was, maar jij hebt me dat echt geleerd. Onze relatie was kort, maar het was de mooiste periode die ik ooit kende. “The greatest thing you’ll ever learn, is just to love en to be loved in return.”
Ja, als ik een andere man tegen kom, zal ik voor hem openstaan. Maar hij zal je erbij moeten nemen, sowieso.
Gui, ik zie je zo graag, nog steeds.