De (on)zin van antidepressiva

medicatieIk had het daarstraks met iemand die ik ken over slaapmedicatie en antidepressiva. Ik vond dat we een interessant gesprek hadden, alsof twee gelijkgestemde zielen elkaar vonden in het gesprek. Nu, in een ver verleden was ik depressief. Ik was 17 en kwam na een zelfmoordpoging op de PAAZ. Ik zou mijn 18de verjaardag daar vieren. Toen heb ik daar drie maanden gezeten, dat is vrij lang voor op een PAAZ. Ik zou gaan studeren en dan zou alles wel beter gaan, althans dat dacht ik. Ik schreef me in voor de richting verpleegkunde en ik voelde me verder wegzakken. Bij de proefexamens was ik over de hele lijn gebuisd, ik kon me niet aan het studeren zetten. We gingen met school op ontmoetingsdagen en ik kreeg een soort van crisis. Oh ja, ik automutileerde, pas veel later zou blijken dat ik een dissociatieve identiteitsstoornis had. En elke keer ik in dissociatie ging, begon ik me te snijden. Ik moest naar huis, de directeur van de school wist ervan en vroeg zich af of ik wel op stage kon gaan. Ik ging toch, maar halverwege die stage, bleef ik in mijn bed liggen. Mijn moeder maakte een afspraak bij de psychiater van de PAAZ en ik werd weer opgenomen. Of ik een antidepressivum wilde nemen. Nee, dat wilde ik niet. Ik verbleef daar een maand en werd doorgestuurd naar Kortenberg. Het was daar, na 3 maanden of zo, dat een antidepressivum werd opgestart. Want, zo zei ik tegen die psychiater daar. “Hier mag naast mij een bom liggen en ik weet dat bij 10 seconden gaat ontploffen, ik ga niet weg, hè!” Ik at ook niet meer, kwam mijn bed amper uit en moest voor verplaatsingen op een gegeven moment zelfs in een rolstoel zitten. Mijn moeder verwachtte elke moment telefoon, zei ze achteraf, om te zeggen dat ik dood was. Ik had het lang tegengehouden, maar ik was op een punt gekomen dat het me niet meer kon schelen of ik dat éne pilleke zou nemen. Ik kreeg antidepressiva, in het begin ook via infuus. Was ik er dan zo slecht aan toe? Waarschijnlijk wel. Nu goed, ze probeerden er verschillenden uit, ik voelde geen verschil. Uiteindelijk twijfelde ik toch bij efexor en dit zou mijn antidepressivum worden. Ik heb het jaren genomen, ik nam 300mg, de hoogste dosis.

 

Maar ik voelde me nog niet goed, ik voelde gewoon niets meer. Dat was raar, ik was niet triestig, maar ook niet blij, ik voelde niks, afgevlakt. Ik besloot dat ik niet zo verder wilde en ben op eigen houtje, van de ene dag op de andere gestopt met die pillekes. Mijn psychiater schreef nog voor, maar ik ging ze niet halen. Ik was ondertussen psychiatrisch verpleegkundige, ik wist dat stoppen van de éne op de andere moment een risico inhield, maar dat weerhield me niet. Ik begon me beter te voelen, veel beter. Ik voelde terug, de triestige dingen, maar ik kon ook weer blij zijn. Na een jaar vertelde ik mijn psychiater dat ik gestopt was, om haar gerust te stellen, zei ik maar dat ik afgebouwd had. Pas nog later biechtte ik de waarheid op. Dan hebt gij veel chance gehad, dat dat zo goed gegaan is, zei ze. Als psychiatrisch verpleegkundige word ik kwaad als ik zie hoe snel psychiaters dit voorschrijven. Bij mij neemt het mijn creativiteit weg. “Ah ja”, ze die kameraad waar ik het er eerder deze dag mee over had, “dat is logisch. Creatieve en gevoelige mensen worden vaker depressief, en door een depressie word je al afgevlakt, maar dat pilleke doet bij zo’n mensen meer kwaad dan goed. Het maakt de kwaal net erger.” Het is inderdaad zo dat ik terug begon te tekenen en te schilderen nadat ik gestopt was, ik begon ook terug te schrijven en ik zou nu eindelijk eens gitaar leren spelen. Mij heeft het goed gedaan, dat stoppen met die antidepressiva.

 

Slaapmedicatie, dat is iets anders. Dat heb ik al dikwijls willen laten, maar als ik niets neem, slaap ik gewoon niet. Ik ben daardoor al psychotisch geworden nadat ik drie tot vier nachten niet geslapen had. Dat is een gekend probleem bij ernstig slaaptekort. Ik wens het echter mijn ergste vijand niet toe. Bij mij zijn dat ofwel visuele wanen: ik zie dan echt dingen die er niet zijn, maar ik ben ook al in een angstpsychose terecht gekomen. “Ze gaan mij komen halen om mij te vermoorden.” zei ik tegen mijn ex. Ik neem evenwel geen echte slaapmedicatie, ik wil echt geen benzo’s nemen. Trouwens, dat werkt maar twee tot drie weken en dan moet ik weer op zoek naar iets anders. Nu was ik al een jaar goed met etumine, maar dat is niet meer te verkrijgen. Mijn dokter schreef iets anders voor, maar dat is overduidelijk wennen. En tsja, ik wil zwanger worden, dan moet ik daarmee stoppen. Dat ga ik natuurlijk wel doen al jaagt het me ook schrik aan. Het gekke is dat de dokter zei dat ik dan wel benzo’s mag nemen.

 

Och ja, ik ben geen voorstander van al die pillekes, maar als het zonder niet gaat, moet het wel. Antidepressiva neem ik nooit meer, daar ben ik wel zeker van. Die depressie heeft lang geduurd, maar ik heb ze al een hele poos achter me gelaten. Ik voel me goed! En als ik alleen kan slapen met een pilleke, moet ik dat pilleke maar nemen, denk ik dan.

One thought on “De (on)zin van antidepressiva

  1. Het is wel erg risicovol dat je ineens gestopt bent, maar in jouw geval naar mijn inzicht wel heel goed dat je gestopt bent! Op het moment heb ik (voor angststoornis en depressieklachten) een behandelaar die alleen nog met mij verder wilt als ik aan de pillies ga. Daar ben ik niet zo blij me eerlijk gezegd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s