Gitaar…verzacht de zeden

Mijn hobby'sMuziek verzacht de zeden, zeggen ze weleens. Ik gebruik het regelmatig als coping, muziek beluisteren, maar ook wel muziek maken. Al noem ik dat in veel gevallen: lawaai maken. Ik speel gitaar, nu niet zo geweldig, maar ik speel het. Het was al sinds het middelbaar mijn droom om gitaar te kunnen spelen en enkele jaren geleden waagde ik de stap naar het conservatorium. Een vriendin had me ingeschreven voor mijn verjaardag of toch voor de helft, de andere helft van het inschrijvingsgeld betaalde ik.

 

Nu is les volgen aan het conservatorium niet echt handig als je verpleegkundige bent en in shiften werkt. Ik kon bijna mijn examen van het eerste jaar niet doen. Als je meer dan 30% van de lessen niet mee doet, mag je geen examen afleggen. Maar ik had er net genoeg gevolgd of zoiets en ik mocht meedoen. Er door, ik ging naar het tweede jaar, en naar het derde, ik volgde nog één jaar in de tweede graad, maar toen stopte ik. Ik kon het niet meer. Gitaar spelen deed me aan Gui denken, hij was gitaarleraar. Hij spijkerde me vaak bij als ik geen les had op het conservatorium, dingen van vingerzetting enzo, want ik maak altijd dezelfde fouten. Hij hield mijn vingers in bedwang door er een boek tegen te houden. Het klinkt vreemd ja, ik weet het, maar het hielp. Hij leerde me liedjes spelen die ik niet op het conservatorium leerde. Liedjes op akkoorden, want op het conservatorium leer je vooral op noten spelen. Ik vind akkoorden persoonlijk leuker, maar noten zijn moeilijker. Volgens Gui was het belangrijk, dat conservatorium, voor een goede basis. Maar hij vond ook dat ik dat niet moest blijven doen. Ik werd zot van die druk van examens en verplichte optredens, al was het maar een klasconcert. Ik kan niet tegen die stress.

 

Oh ja, mensen lachen er vaak mee dat ik weinig tot niet speel met mensen rond mij. Voor mij hoeft dat ook niet, ik word daar tureluur van: mensen die op mijn vingers zitten te kijken en me beluisteren. Nee, ik kan daar niet tegen. Dus nee, ik wilde vooral op mezelf spelen.

 

Maar ik heb ook even niet gespeeld, toen Gui stierf zag ik het niet meer zitten. We hadden afgesproken dat ik zou stoppen met het conservatorium en dat hij me de nodige lessen zou geven. Ik keek daar zo naar uit, ik samen met mijn vriend gitaar spelen. Natuurlijk zou hij het veel beter kunnen, hij speelde al gitaar sinds hij kind was. Hij deed conservatorium in hoger onderwijs en was dus een gediplomeerde muzikant, maar het leek me zo leuk. Ik en hij, allebei met een gitaar in de hand. Ik ietwat stuntelig en hij kordaat, maar allebei met gevoel. Het was iets waar ik naar uitkeek, het was iets wat we al weleens deden als ik bij hem was. Ik mocht meermaals zijn gitaren vastnemen en mijn ding daarop doen. Hij had er wel wat en hij had een grote liefde voor die instrumenten. Hij had ook een piano en een synthesizer. Hij had nog wat dingen om muziek te maken, maar die gitaren, dat was zijn liefde. Ik denk dat ik zelfs op de tweede plaats kwam. Nee, dat is ook niet waar. Maar hij vond het wel geweldig dat ik dat zo graag wilde leren spelen en hij had geduld. Ik moest vooral leren doorspelen, zei hij, als ik een fout maakte. Ik heb dan de neiging om even te stoppen, waarom weet ik niet. Hij zei dat ik zeker niet de enige was, maar doorspelen: dat was belangrijk: fout of niet.

 

Nu ja, hij stierf net nadat ik mijn examen op het conservatorium had gedaan. Mijn voornemen was toch om sowieso te stoppen. Ik ging zelfs niet meer voor mijn punten, het kon me op dat moment ook niet schelen. Pas een half jaar later kreeg ik een papier in de bus, dat ik met vrucht geslaagd was. Ik heb dat altijd zo’n rare uitdrukking gevonden: met vrucht geslaagd. Ondertussen had ik mijn gitaar ook niet meer vastgenomen. Ik kon ook niet, mijn handen lagen open van de psoriasis. Ik koesterde mijn gitaren en ik was blij dat Gui’s dochter naast pianoles nu ook gitaarles ging volgen. Dan kunnen we samen spelen, zei ze. Ik hoor ze het nog zo zeggen. De gitaren van Gui deed zijn zus ook niet weg, die zouden voor zijn dochter worden. Ze speelt er nu op, toen ik laatst daar was, moest ik huilen van ontroering. Dat meisje zien met de lievelingsgitaar van haar vader. En ze kan het, ze heeft dan ook het muzikale talent van haar papa geërfd.

 

En ik, ik speel af en toe, maar heel weinig. Verleren doe je het niet, dat merk ik. Het gaat misschien wat trager, maar ik kan nog altijd spelen. Ik denk dat ik terug les ga volgen, terug het plezier van het gitaar spelen ga ontdekken, want ik deed het graag. Het zijn zulke mooie instrumenten. Ik wilde lang niet, omdat ik de pijn voelde van het gemis van Gui. Maar ik voel me er klaar voor om het terug te doen, om me terug elke dag aan mijn gitaar te zetten. Dan kan ik best les volgen, om nog vooruit te gaan, om niet te blijven teren op wat ik ken. Ik ga geen les meer volgen bij het conservatorium, maar wel bij een privéleraar misschien. Ik moet er echt eens werk van maken om iemand te vinden. En dan ga ik spelen wat ik wil, met de nodige uitdaging. Klassieke stukken wil ik wel blijven spelen, ze vormen een goede uitdaging, maar ook simpele popsongs, omdat die leuk zijn. De kinderliedjes ga ik ook terug oefenen, ze zijn niet moeilijk, maar oh zo leuk om te doen.

 

Ja, dat ga ik doen: een gitaarleraar zoeken en terug elke dag spelen. Terug eelt op mijn vingers kweken, mijn nagels terug verstevigen en vooral: spelen.

2 thoughts on “Gitaar…verzacht de zeden

  1. En? Intussen al terug intensiever mee bezig? Berg die droom niet op. Het is ook een ‘eerbetoon’ aan Guy. Straks kan je misschien met zijn dochter spelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s