Gelukkig dat ik leef!

gelukkig zijnIk heb even geen zin gehad om te schrijven. Vandaag heb ik er wel terug zin in, ik voel me dan ook gelukkig vandaag. Gelukkig dat ik leef, zoiets.

 

Gisteren had ik een mindere dag, ik ging naar de echo in het ziekenhuis. Ik neem al even Clomid, een hormoon dat de follikels doet groeien. Nu ben ik al vier keer op echo geweest en men ziet geen reactie. Dat is natuurlijk nogal essentieel als ik een kind wil. Maar ja, die PCOS… de fertiliteitsdokter zei dat ik PCOS had in het kwadraat, de vroedvrouw zei daarop “amai ja, zo erg heb ik het nog niet gezien.” Zij zien er wel wat op een dag: PCOS is de meest voorkomende oorzaak van onvruchtbaarheid bij vrouwen. Men kan dus wel aannemen dat zij wel wat dames met PCOS zien voorbijkomen. Dan te horen krijgen dat ik zo’n erg geval ben, dat doet geen deugd. Natuurlijk geef ik de hoop niet op. De dokter sprak nog van hormonenspuiten en als dat niet helpt is er natuurlijk nog IVF. De dokter sprak ook nog van een operatie, dat zou ook nog kunnen blijkbaar. Nu ja, ik voelde me niet goed na dat echobezoek. Ik heb onderweg naar mijn werk Nick Cave volle bak opgezet en eens goed gehuild. Zodanig dat ik er weer tegen kon, eens in Leuven aangekomen.

 

Dat was wel nodig zou men kunnen zeggen, het was mijn afscheidsfeestje. Even een omschakeling nodig. Och ja, dat was best goed. Geen stress, koffiekoeken en koffie als middagmaal voor de collega’s. (Thee mocht natuurlijk ook, er was zelfs frisdrank! 😉 ) Nee, het was wel oké. Het zit erop nu dus, ik heb geen zicht op werk momenteel, maar Shanti van Kinderwens Vlaanderen zei ook dat ik daar nu niet aan moet denken. Dat ik mijn energie in mijn kinderwens moest steken en het vele over en weer rijden voor de echo’s, de hormonenbehandelingen en alles wat erbij komt kijken. Ik kijk dus wel rond, maar niet echt actief. Er is in Mechelen wel een dagbestedingscentrum, er wordt gekookt, aan crea gedaan, gesport, actualiteit besproken. Misschien ga ik wel eens naar ginder. Ik had eerst wat schrik voor het zwarte gat hierna, maar dat is niet nodig volgens Shanti en ook niet volgens mijn psychologe. Ik heb een weekplanning opgesteld en die zit inderdaad behoorlijk vol. Ik steek sowieso tijd in het schrijven voor deze blog (daar ga ik terug wat meer aandacht aan besteden), maar ook aan mijn blog voor het Kinderwens Magazine. Ik ga ook afspreken met vriendinnen die ook thuis zitten (thuisblijvende mama’s zijn zo welkom nu! 😉 ) en ik ga vragen aan mijn moeder of we onze wekelijkse wandeling weer opnemen. Mijn weekends zijn sowieso altijd goed gevuld. Ik kan nu ook op de laatste moment alles laten vallen om weg te gaan met vrienden. Mijn huishouden gaat echt niet lopen en ik trek het me ook minder aan dan vroeger dat het eens vuil is. Ik kan me trouwens ook perfect alleen bezighouden. Een afwisseling tussen beiden is goed.

 

Ook heb ik vandaag afscheid genomen van mijn psychologe, een zogenaamd afrondingsgesprek. Oh wat kreeg ik mooie dingen te horen. Vooral dat ik zo veel sterker ben geworden, dat ik emoties een plaats gegeven heb, vooral dat ik mijn verdriet rond Gui een plaats gegeven heb én mijn verleden. Ze zei dat ik zo realistisch in het leven stond en dat ik in het begon overspoeld werd door angst. Dat ik mij goed kan richten op het hier en nu en dat ik volop in het leven sta. Ze zei ook dat ik zo veel moed heb en een grote dosis veerkracht bezit. Kortom, ik heb bij haar een goede weg afgelegd. Ik zei haar dat ze een goede psychologe was. Vind ik ook, ze is psychoanalytisch ingesteld, daar heb ik het wel voor. Er wordt vaak onterecht gedacht dat psychoanalyse graven en graven in het verleden is. Dat is niet helemaal juist, het is echt wel gericht op het hier en nu, waarom reageer ik nu op die situatie zo, wat doe dat met me? Psychoanalyse is vooral erop gericht dat de cliënt zelf zoekt naar oplossingen, zo ervaar ik het toch. Ik mag er natuurlijk wel terug naartoe gaan, maar dat lijkt me niet nodig. Ik voel me inderdaad sterker, ze liet me op het einde een vragenlijst invullen. Een vragenlijst die ik in het begin van mijn traject ook moest invullen. Ik stond ervan versteld dat ik alles zo positief bezag als ik het invulde. Al vind ik positief verkeerd gekozen, misschien eerder realistisch zoals mijn psychologe al zei. Van niets nog echt last, goed gerichte coping. Ik vond het leuk om in te vullen dat ik kan rekenen op mijn omgeving, ik vond het leuk om in te vullen dat ik graag woon waar ik woon, ik vond het helemaal leuk om in te vullen. Ze ging me de resultaten nog doorbellen, maar ik kan zo al zeggen dat ik inderdaad een weg heb afgelegd, een weg waar ik trots op mag zijn, een weg met vallen en opstaan, met veel emoties die zijn losgekomen, maar die er ook mochten zijn.  Ik sta nu echt met mijn beide voetjes stevig op de grond en ik laat de dingen toe. Ik zoek actief naar oplossingen en ik heb er zin in, zin in het leven dan. Ik heb hard gewerkt bij haar het voorbije jaar en daar mag ik fier op zijn.

 

Ik voel me gelukkig ja, gelukkig dat ik leef.

Een gedachte over “Gelukkig dat ik leef!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s