Hoop

lijdenRouwHoopEr stelde in mijn vriendenlijst op facebook net iemand de vraag hoe je 2015 in één woord zou beschrijven. Ik hou het op hoopvol.

 

Hoopvol, want ik verwerkte een diep rouwproces en kan nu verder. Geen van mijn rouwprocessen was ooit zo diep. Niet alleen omdat Gui zowat de enige man was ik ooit vertrouwde, maar ook omdat mijn kwaadheid op mijn vader loskwam en ik ook ruimte maakte om het zwangerschapsverlies van 5 jaar terug te verwerken. Maar zelfs in het diepste punt van mijn verwerken, wist ik dat het beter zou gaan. Ik was al die tijd hoopvol, het zou beteren. Zelfs dat rouwproces was één en al positief, het moet gebeuren, sowieso. En gewoon dat het zo diep was, wil zeggen dat Gui heel veel voor me betekend heeft en dat vind ik mooi. Ik, die zo lang twijfelde of we een relatie zouden beginnen wegens die angst voor mannen waar ik eerder al over schreef. Hem vertrouwde ik en dat hele rouwproces wil voor mij echt zeggen dat ik hem heel graag zag, dat ik een man echt kan vertrouwen met heel mijn hart. Zelfs dat is hoopvol, misschien leer ik ooit een man terug zo vertrouwen, misschien wel…

 

Maar ook hoopvol, omdat ik de eerste stappen zette om BAM te worden. Hoopvol omdat ik stappen ondernam om mijn grootste droom te verwezenlijken. Het zal niet vanzelfsprekend zijn, maar ik ben hoopvol dat mijn kind in 2016 zal verwekt worden. Ik augustus ging ik de eerste keer naar het fertiliteitscentrum na een hoopvol proces bij Kinderwens Vlaanderen. Ik was er klaar voor, zeiden ze en ik voel me er ook klaar voor. Volg je hart las ik later en ik las het alsof het aan mij gericht was. Ik volg mijn hart hierin zo hard, want rationeel lijk ik wel gek: een kind alleen opvoeden. Maar er is niets wat ik liever zou hebben. En ik heb PCOS, maar ik ben hoopvol dat het gaat lukken… Zo hoopvol.

 

Ja, 2015 was hoopvol, zo intens ook