Mannenangst

 

trust“Ik wil een kind, maar geen man.” Ik las deze uitspraak laatst ergens en hij zou uit mijn mond kunnen gekomen zijn. Iemand die ik ken zei het ook over haar dochter: “er is een reden waarom zij geen man wil, ze vertrouwt ze niet door haar verleden.” Ook dit zou op mij van toepassing kunnen zijn…

 

Ik vertrouw geen mannen, nee, ook al weet ik dat er mannen zijn die wel te vertrouwen zijn. Ik heb het al wel eens vermeld, maar ik heb meermaals met seksueel geweld te maken gehad. En daardoor heb ik schrik van mannen, al is het al gebeterd. Ik durf nu toch al met een man in dezelfde kamer zitten, ook dat is lang moeilijk geweest. Ik heb zelfs kameraden ondertussen, maar een relatie. Nee, dat zie ik niet zitten. Die angst gaat heel ver, ik ben erdoor zelfs jaren samen geweest met een vrouw. Ik maakte mezelf wijs dat ik verliefd was op haar, maar dit was niet zo. Nu kan ik heel duidelijk zeggen dat ik me niet aangetrokken voelde tot haar, maar ze was het dichtste wat ik kon verdragen van intimiteit, een vrouw is te vertrouwen, intiem dan; dat was mijn onbewuste redenering.  Deze relatie kon niet blijven duren natuurlijk en na haar kwam ik Gui tegen. Ik heb maanden, zelfs meer dan een jaar getwijfeld of ik een relatie met hem wilde. Ik wilde wel, maar durfde niet. Hij wilde wel, er waren maar een paar mensen echt op de hoogte van die twijfel langs mijn kant. Ik weet nog goed de eerste keer we kusten, ik heb dagenlang niets van mij aan hem laten horen. Dat was een jaar voordat hij omkwam in dat ongeluk… Toen al, ik had schrik, hij ging ten rade bij zijn zus die psychologe is, die het voor hem wat kaderde en hij had geduld. Hij moet mij echt doodgraag gezien hebben. En gaandeweg ontdekte dat ik hem ook graag zag en op een gegeven moment vertrouwde ik hem genoeg om over die angst te vertellen, over die angst voor seksueel contact. Hij kwam niet geheel uit de lucht vallen, hij voelde dat ik ook al verstijfde als hij me knuffelde. Ja ook daaraan heb ik een hekel. Nee, hij had geduld, seks hoefde voor hem ook niet persé met penetratie, zei hij en dat merkte ik later ook. Wij zijn heel intiem geweest zonder penetratie en als het voor mij niet ging, mocht ik “stop” zeggen. Hij vroeg dan één keer dat dat hij de job zelf mocht afmaken, zelfs dat vroeg hij. Natuurlijk, ik kon hem toch moeilijk met een broek vol goesting laten zitten, dacht ik dan. Nee, hem vertrouwde ik, maar penetratie, dat ging haast niet. Het is daarom dat ik ook dubbel gerouwd heb, denk ik, ik rouwde niet enkel om Gui zelf maar ook omdat vertrouwen, hij was de eerste man die ik echt vertrouwde en iemand met zo veel geduld en begrip ga ik nooit meer tegen komen.  Want wie ik het ook vertel, iedereen zegt dat het uitzonderlijk is. Ja, hij moet mij heel graag gezien hebben… En ik haalde het net ook even aan, ik haat knuffels, maar die van Gui kon ik verdragen.

 

Soms zeg ik weleens dat ik door Gui mannen heb leren vertrouwen en voor een stuk is dat ook zo. Het is ook sindsdien dat ik echt mannelijke vrienden heb. Maar echt seks met penetratie, nee, dat zie ik niet zitten, om de simpele reden dat ik van dat seksueel geweld iets heel lastig heb overgehouden. Ik heb vaginisme. Eigenlijk is dat heel simpel uit te leggen: Telkens er iets in mij vagina komt, spant deze zich op. Gui raakte er gewoon niet in, maar ook als een gynaecoloog een speculum inbrengt, verga ik van de pijn, zelfs een tampon kan ik niet verdragen. Ik heb hiervoor bekkenbodemrelaxatie gevolgd, maar dat heeft niet veel geholpen en ik heb echt veel sessies hiervoor gevolgd. Nu sprak er laatst iemand van een seksuoloog, om dat eens te proberen. Al vraag ik mij af wat die zou gaan doen om dat op te lossen…

 

Dus, tenzij ik een even geduldige man tegenkom als Gui, geen relaties meer voor mij. En ergens wil ik het toch ook graag wel…