Een baby in 2016???

baby-in-doekIk heb het gevoel dat ik afgelopen week een belangrijk papier heb ondertekend. Ik heb op papier de fertiliteitsdokter toestemming gegeven om me te insemineren met donorsperma. Dit moest zelfs aangetekend verstuurd worden, ik heb een foto van het papier getrokken. Misschien plaats ik deze wel in het babyalbum. Insemineren zou in januari kunnen, eventueel zou het ook in februari of maart kunnen zijn. Ik mag kiezen, ik heb drie rietjes besteld. Rietjes, zo heet één dosis sperma, maar één ml van hoeveelheid, maar daar zitten natuurlijk genoeg zaadcellen in.

 

Woensdag kreeg ik van de ivf-consulente de hele uitleg, over de hormonen die ik moet nemen. Het is een voordeel dat ik verpleegkundige ben, want voor de eisprong moet ik een spuit in mijn buik zetten. Het was een heel technische uitleg, een uitleg die oh zo simpel leek. Als alles goed gaat toch. Door de hormonen kunnen er twee eicellen uitgroeien of drie. Bij drie eicellen gaan ze niet over tot inseminatie, bij twee wel… als ik dat dan wil. Ik heb een hele resem papieren moeten ondertekenen, wat ze doen met het donorsperma als ik sterf bijvoorbeeld. Ik heb gezegd dat het dan voor wetenschappelijk onderzoek mag dienen.

 

De volgende dag had ik terug een afspraak ik het ziekenhuis, deze keer ging het over lifestyle, over wat slecht is voor de fertiliteit en wat juist gunstig. Suiker mag ik niet eten bijvoorbeeld. Dat ik ondertussen bijna een jaar geleden stopte met roken is een pluspunt natuurlijk. Ik kreeg een hele lijst mee met te mijden eten en een hele lijst dat ik wel mag eten. Cafeïne mag, ook als je zwanger bent, max 400mg per dag. Een tas koffie is 50 mg, dan mag je mijn inziens nog behoorlijk veel drinken.

 

En dan, deze voormiddag was ik thuis en plots bedacht ik me: volgend jaar deze tijd kan ik een kind hebben en de angst sloef me om het hart. Ik kreeg echt een halve paniekaanval. Oké, dat is waarschijnlijk overdreven, maar echt, ik kreeg zo veel schrik. Wat haalde ik me op de hals: een kind op mijn ééntje grootbrengen. Daarna moest ik naar mijn jobcoach, ze is psychologe van opleiding, ondertussen ga ik reeds een half jaar naar haar. Ze kreeg als eerste taak me gerust te stellen, dat ik er wel klaar voor ben, dat ik niet zo maar over één nacht ijs ben gegaan en dat ik het echt wil. Natuurlijk wil ik het echt, ik zou ook niet zo vaak naar Genk rijden als ik het niet echt wilde. Er is niets waarvan ik niet zo zeker ben dan dat ik een kind wil, maar het beangstigt me wel. Iedereen zegt me dat dat normaal is en moeders zeggen me ook dat dat blijft. Als je zwanger bent, wissel je blijkbaar ook van “Joepie, ik word moeder”, naar “Help, ik word moeder”.  Trouwens ja, wie zegt dat ik moeder ga worden? Ik zit met die PCOS, maar ze zeggen in het ziekenhuis wel dat het gelukkig de meest behandelbare vorm van onvruchtbaarheid is.

 

Nu goed, ik heb het ondertekend, in januari laat ik me insemineren, als het moet in februari opnieuw en opnieuw en opnieuw… Misschien heb ik volgend jaar, deze tijd een kind, misschien wel, hopelijk wel zelfs. Ik fantaseer er vaak over, de éne keer heb ik een zoon, de andere keer een dochter. Om de één of andere reden denk ik dat ik een zoon ga krijgen. Ik heb zelfs al een naam voor hem. Voor een dochter heb ik ook al een naam trouwens. Eigenlijk heb ik geen voorkeur, jongen of meisje, het maakt me echt niets uit. Als het maar gezond is, zegt het cliché, maar het is een cliché dat ik in het hart draag.

 

Ik hoop echt dat ik geen miskraam meer moet meemaken, dit is al gebeurd toen ik en mijn ex een kind onderweg hadden en het was zwaar om dragen. Ik heb dit pas onlangs verwerkt, om gerouwd, dat ik er nu ook over spreek, maakt het tastbaarder. Normaal had ik een kind van 5 jaar rondlopen, de drie maanden waren al voorbij. Ze is een sterretje geworden, voor haar wil ik graag een kleine tattoo laten zetten. Een klein sterretje, maar een kameraad zei dat ik misschien moest wachten tot ik zelf nog een kind had, zodat ze met elkaar verweven konden worden. Ik vind dat idee zo mooi, een vlinder voor het leven op een sterretje voor het dode kindje of zo. Ik weet niet, ik wil er iets mooi symbolisch van maken, of een elfje die staat voor het leven die een sterretje wegblaast. Ik weet het niet, ik wil iets. Misschien moet ik maar gewoon wachten tot mijn kindje geboren word en ik het karakter van mijn kindje weet en daar iets mee doen, maar dat sterretje zal er in verweven raken.

 

Ik voelde me toen, 5 jaar geleden al klaar voor het moederschap, het is niet minder geworden, dat is waar. Ik hoop zo dat 2016 op dat vlak een geluksjaar wordt!

 

 

8 thoughts on “Een baby in 2016???

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s