Eenzaam Kerstfeest

670x300-eenzaam-kerst

Hier ben ik weer! Elke dag een blog schrijven, dat lijk ik wel te doen. Ik ga me er nochtans zeker niet op vastpinnen, als ik niet kan, kan ik gewoon niet. Ik schrijf gewoon als ik daar zin in heb. Nu dus, met andere woorden.

Morgen ga ik met vrienden naar de Makro, ik doe dat niet graag alleen. De Makro is daar echt een te grote winkel voor, vind ik. Maar ik was nu aan het denken: misschien kan ik eens rondkijken voor nieuwjaarscadaeautjes. Alleen krijg ik mijn moeder niet aan de lijn, want ik heb geen flauw idee wat ze willen. Nu ja, we zien wel… misschien krijg ik een mega-idee in de Makro zelf. Dat is wel het plezante aan de Makro, je vindt er werkelijk alles.  Wij geven trouwens niet met Kerst cadeautjes, maar met Nieuwjaar, hoe dat zo ooit gekomen is, weet ik niet. In de meeste families is het net andersom.

 

Nu heb ik het zo niet met de eindejaarsperiode. Ik vind dat mensen dan echt abnormaal doen. Zelfs op studio Brussel draaien ze heel hun programma ondersteboven met hun warmste week. Begrijp met niet verkeerd: mensen mogen van mij gerust meedoen aan Kerstmis, maar waarom ik dan al die kersliedjes door mijn strot moet geduwd krijgen. Je kan dan in geen enkele winkelstraat lopen of het is van “last Christmas, I gave you my heart” om maar een voorbeeld te noemen. En kerstliedjes zijn nu niet de beste liedjes die er zijn. Ik kan me nog wel vinden in het idee van vrede en we geven eens een bedrag aan een goed doel. Al vraag ik me niet bij een deel af of dat ook niet om hun geweten te sussen is. Ik weet het niet, hè, ik kan niet in andermans hoofd kruipen en het is nog altijd beter dan niets doen. Maar volgens mij ligt het echte warme hart bij vrijwilligers die zich het hele jaar door inzetten voor één of ander goed doel. Denk ik, hè, nogmaals ik kan niet in andere mensen hun hoofd kruipen.

 

In het algemeen heb ik het niet met Kerstmis, misschien omdat er dan bij ons juist vroeger altijd een slechte sfeer hing in de familie, dat zou ook kunnen. Maar we moeten er sowieso wel bij stilstaan dat Kerstmis voor veel mensen juist de eenzaamste periode van het jaar is. Mensen die geen familie hebben, mensen die geen partner hebben, mensen die geen kinderen hebben. Voor hen is het vrijwel de eenzaamste periode in het jaar, omdat je dat juist met je familie, je partner en je kinderen viert en ik vind dat daar te weinig bij wordt stil gestaan. Vraag je bijvoorbeeld in een psychiatrische setting aan de cliënten wat zij van de eindejaarsperiode vinden, krijg je 9 kansen op 10 het antwoord: “Dat het maar snel voorbij is.” Juist omdat ze vaak alleen in het leven staan. Ik pleit ervoor tijdens de Kerstdagen: nodig eens een eenzame uit. Omdat bij ons in de familie met Kerstdag niets gedaan wordt, ben ik zo al eens bij vrienden uitgenodigd geweest op Kerstdag. En dat doet echt goed, ze vonden dat je met Kerstmis niet alleen moet zitten. Het was 2012, mijn vader was net gestorven ook en uiteindelijk was het gewoon gezellig samen zijn, geen cadeautjes en zo heb ik zelfs eens een klassieke kalkoen gegeten met Kerstmis. Vanaf ’s middags was ik welkom tot in de vroege uurtjes… ja, het is een Kerstmis die ik wel in het hart draag.

 

Ik weet nog niet hoe mijn eindejaarsdagen er gaan uitzien dit jaar. Ik ben altijd blij dat ze gepasseerd zijn, dat wel, dat we terug normaal kunnen gaan doen. Maar alleen zitten, wil ik ook niet. Iemand al plannen voor oudjaar?

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s