Het is nodig om bewondering voor mensen te hebben

Logo-Vlaamse-HersteldagIk ben gisteren naar de hersteldag geweest in Gent. Interessant dag, ik heb 2 lezingen gevolgd, een mededeling en deelgenomen aan een discussie: Herstel en de psychiater: une liason dangereuse. Ik heb zelfs het woord genomen, ik voelde me zenuwachtig, zo voor een hele zaal en volgens een collega beefde mijn micro ook, maar ik heb het gedaan. Volgens diezelfde collega: “ze zei niet veel, maar als ze iets zei, was het er boenk op.” Bedankt voor het compliment, zou ik zo zeggen.

 

Maar waar ik het over zou willen hebben, het was in de lezing van Dirk De Wachter (ja, ik hoor u al zeggen: ze is daar weer! Maar die man verkoopt zinnige praat volgens mij) dat ik hoorde dat het nodig is om bewondering te hebben voor mensen en te erkennen dat mensen sterk zijn, zelfs met hun kwetsbaarheden. Dat kwetsbaar zijn ook een sterkte is. Ik vind die stelling uiterst interessant.

 

Mensen noemen me vaak sterk, een vriendin zei ook dat ze bewondering voor me had. Ik word daar altijd een beetje ongemakkelijk bij, maar ik probeer te erkennen dat anderen dat vinden en dat lukt me beter en beter. Ik ga niet gemakkelijk zeggen dat ik sterk ben, volgens mij leid ik gewoon mijn leven door hoe het zich aandient. Maar blijkbaar vinden anderen sterk hoe ik dat doe. Het is wel, doordat ik het al verschillende keren gehoord, heb, vooral het laatste jaar, door bv: mijn herstelverhaal te brengen, dat ik het kan geloven dat anderen dat vinden. (Mijn herstelverhaal kan je hier lezen.) Ik bedank ze er ook voor als ze dat zeggen en ergens begin ik het ook te geloven. Mijn kwetsbaarheid wordt mijn sterkte, zo zie ik het.

 

Deze stelling impliceerde ook volgens Dirk De Wachter dat mensen die sterk gevonden worden door anderen, zichzelf minder slachtoffer gaan voelen omdat ze dan niet zo behandeld worden. Veel meer dan wanneer anderen medeleven tonen en vooral betuttelend gaan doen van “ocharme, manneke”. Het is, denk ik, niet zo zeer dat je geen medelevend mag tonen, maar eerder dat betuttelende bij dat medeleven moet weglaten. Dat je de andere erkent eigenlijk, dat je hem geen slachtoffer maakt, dat je hem eerder als iemand sterk gaat bekijken, als iemand die met zijn kwetsbaarheden om kan gaan. Als iemand die trauma overwint.

 

Een opmerking die hierbij iemand maakte is dat er nog een tussen stap is. Een tussenstap tussen iemand die de andere sterk vindt en de andere die zich hierdoor minder slachtoffer voelt. Je moet ook erkennen dat de andere je sterk vindt. En ik moet het met haar eens zijn. Het is pas als je kan erkennen dat een ander je sterk vindt, je je ook minder in die slachtofferrol geduwd gaat voelen. Ik moet ook eerlijk bekennen dat ik het er moeilijk mee had, die eerste keer dat iemand zei: ik vind jou sterk. Maar dan denk ik aan welke mensen ik sterk vind. Mensen die zich kwetsbaar durven opstellen bijvoorbeeld, dat vind ik sterk. Mensen die authentiek zijn. Mensen die zichzelf durven zijn, ook op facebook en niet persé de goed-nieuwsshow handteren (en zo zijn er betreurenswaardig weinig). Kortom: mensen die van hun kwetsbaarheid hun sterkte maken, gelukkig heb ik zo enkele vriendinnen en ja, ik bewonder ze. Maar ik probeer dit zelf ook toe te passen, dus ja, dan moet ik mezelf ook sterk vinden. Het klinkt wel gek en het is moeilijk om te zeggen: “ik vind mezelf sterk!”, maar ik kan het, ik heb het gezegd. En het klopt wat ze zeggen, ik heb het erkend dat anderen dat vinden, ik ben het ook gaan geloven, zeker als ik zie waarom ik andere personen sterk vind. Ik streef immers dezelfde waarden na, dus moet ik het ook zeggen. Het is moeilijk, maar ik voel me geen slachtoffer meer, ik heb mijn trauma’s. Ze hier gaan oplijsten vormt geen enkele meerwaarde, maar ik voel me er ook minder slachtoffer door. Ik leef mijn leven, ik neem het zoals het komt en sla me er elke keer, op één of andere manier weer door. En ja, misschien is dat sterk.