Ik zou willen schrijven vandaag

Ik zou willen schrijven vandaag, maar ik weet niet goed over wat.

Ik zou kunnen schrijven over de aanslagen in Parijs en wat het met me doet, want ik blijf er ook niet onbewogen bij. Niet zo zeer angst voel ik, wel veel kwaadheid. Dat die IS hun apocalyps willen, die mannen zijn gewoon goed zot. Nee, ik ga het niet over de IS hebben, daar praten de laatste dagen al genoeg mensen over. Wel wil ik er één ding over kwijt, die vluchtelingen maken dit al 5 jaar mee, viseer hen nu niet. Oké, dit is Rudy Vranckx wat nagepraat, maar ik meen er elke woord van.

ZomanZovrouwMaar over wat ga ik het dan wel hebben? Misschien over mijn gesprek bij Hotel Hungaria volgende week. Jaja, om daar redactiewerk te doen. Iets helemaal ander dan psychiatrisch verpleegkundige, maar iets waar ik wel zin in heb. Hotel Hungaria, daar zit Jeroen Meus en Jani Kazadingeskes. T Is voor op de redactie van Jani. Maar ja, buiten het feit dat ik kan zeggen dat ik daar stress voor heb, kan ik daar ook niet veel van zeggen. Voor de zekerheid ook een gesprek bij t psychiatrisch centrum van Kortenberg. Maar k hoop toch eerder op t eerste. Wat ik nu doe was sowieso maar tijdelijk en ik voel dat ik eigenlijk weg wil uit dat verpleegkundige… Ik wil me meer gaan ontplooien, meer uitdaging, meer mijn ding doen. Pas op, ik heb op mijn 18de heel bewust voor verpleegkunde gekozen. Hoewel, psychologie wilde ik toen ook heel graag gaan doen, dus ben ik maar psychiatrisch verpleegkundige geworden. De twee zo een beetje in één. Maar ik denk toch dat het niet zo fel iets voor mij is, zwaar werk ook, heel zwaar werk. Onderbemand werken en dan nog vroeges, lates en nachten door elkaar, nee dan wil ik liever een 9-to-5 job. Ik wil sowieso iets doen met mijn schrijven en met opzoekingswerk en analyseren. Dat sprak me trouwens ook aan in psychologie, dat onderzoeken en analyseren. Onderzoekspsychologe, maar dan moet ik weer gaan studeren. Neenee, redactiewerk ijkt me heel boeiend.

Waar zou ik nog over kunnen schrijven? Sinterklaas is terug in t land en ook al ben ik 31: ik kijk telkens weer uit naar zijn sinterklaasblogkomst. Er hangt dan een fijne sfeer vind ik, en al die kindjes die vol ontzag naar de goedheilige man opkijken. Een periode waarin kinderlijke onschuld centraal staat. Ik las op facebook dat een kindje aan zijn mama vroeg of Sinterklaas geen schrik heeft als hij met zijn boot langs Frankrijk heen terug naar huis moet in december. Dat is zo mooi eigenlijk en ook zo vol onschuld. Ik hou van die kinderlijke onschuld en met Sinterklaas wordt dat dubbel en dik in de verf gezet. Zo’n mooi feest. Daarna is het weer Kerstmis, daar heb ik het veel minder voor. Dan lijkt iedereen gek geworden en hupla, nog wat vrede hier en dan nog wat vrede daar. Ik vind het zo’n feest van hypocriet gedoe, al wil ik zeker mensen hun kerstgevoel niet afnemen. Als mensen van Kerstmis houden, moeten ze het vooral doen, maar waarom moet het iedereen door zijn strot geramd worden? Kerstliedjes in de straten, op de radio en de tv, zelfs op Studio Brussel doen ze dan niet normaal met hun Music for Life, het is, echt waar, de enige week dat ik niet naar Studio Brussel luister. Die week: enkel cd’s. Nee, ik heb het niet met Kerstmis, maar nogmaals: mensen die ervan genieten, moeten dat vooral verder doen

Hm, verder ben ik momenteel ook blij dat ik het boek “Vele hemels boven de zevende” van Griet op de Beeck heb kunnen velehemelslenen van de bib. Ik wilde dit of Woesten van Kris van Steenberge. Dat zijn alleen twee boeken die zo vaak zijn uitgeleend. Ze worden ook enorm geprezen in de groepen “Boekenfans” en “iedereen leest” op facebook. Twee groepen voor boekenliefhebbers waar ik lid van ben. Ik lees graag ja, als van kindsbeen af. Ik mocht vroeger 5 boeken meenemen van de bib (dat was het maximum), ik ging elke week naar de bib voor 5 nieuwe boeken. De bibliothecaris van ons dorpsbibliotheekske vond het maar wat fijn dat ik zo’n klein boekenwurmpje was. Hij nam ook elke keer boeken mee van “de grote bib” in Mechelen voor mij, zodat ik genoeg te lezen had. Ik was daarin ook telkens vooruit op mijn leeftijd. Ik las meestal boeken van een leeftijdscategorie hoger en toen ik 12 was ging ik naar die grote bib in Mechelen, een wereld ging voor me open. Zo veel boeken. Ondertussen ben ik ook al in andere bibliotheken geweest, die van Gent bijvoorbeeld, die is supergroot. Maar ik voel me er thuis, ik hou van de bib van de geur die er hangt, van de stilte die er heerst, van de rijen boeken die ik eigenlijk allemaal eens wil vastnemen. Mijn droom is in mijn living één muur vol boeken, een echte muur van boeken. Ja, dat wil ik… ooit komt het ervan.

Ah ja, ik ben eindelijk eens naar een lezing van Dirk De Wachter geraakt, die man blijf ik intelligent vinden, sowieso, heeldewachter-opt filosofisch ook. Zijn boek “Borderline Times” heb ik. Het boekje “Dat heet dan gelukkig zijn”, waaraan hij meewerkte heb ik ook. De laatste, “Liefde, een onmogelijk verlangen” wil ik nog kopen. Daar ging deze lezing over. Liefde zit niet in een grote reis naar Tenerife, liefde zit in samen voor de tv zitten en een tas thee te drinken.” Dat heb ik eruit onthouden, en zo is het maar net. Gewoon gewoon zijn en gewone dingen doen. Dingen die voor sommigen misschien saai lijken, maar daar zit echte liefde in. En dat heeft blijkbaar alleen impact als je een professor psychiater bent, want geef toe: om dat te weten, hoeft toch niemand te studeren?

Voilà ik wist niet wat schijven, heb toch wat geschreven en nu ga ik wat opzoeken, dingen voor t werk. Dat moet ook gebeuren, maar dat doe ik dus graag! J