Schoonheid zit in het gewone

hulde-aan-het-gewone-levenIk was aangenaam verrast toen ik het rapport zag van het 6-jarige zoontje van een vriendin, die in het eerste leerjaar zit. Er stonden gewoon geen punten op, eerder quoteringen in de orde van zeer goed, goed, voldoende en kan beter. Er werden gewoon kruisjes gezet in het desbetreffende vakje. Geen 9/10 of zo. Ook is er op dat rapport nergens plaats voor een klasgemiddelde, hetgeen goed is. Ik vind niet dat kinderen moeten vergeleken worden. Ieder kind heeft zijn talenten, bij de éne zal dat rekenen zijn, bij een andere lezen en bij nog een andere tekenen of zelfs turnen. Nee, ik vind dat vergelijken niet goed, verre van. Ik was echt blij toen ik dat rapport zag. Ik vind dit dus geweldig, waarschijnlijk omdat ik kapot ging onder de prestatiedruk van mijn ouders. 9/10 of anders niet naar de chiro… Ik heb in het lager de school eens op stelten gezet omdat ik maar 7/10 had in het 6de leerjaar. Ik durfde daar echt niet mee naar huis. Nee, nu zou daar goed staan, want 7/10 is goed. Ik was als kind van mening dat dat gewoon slecht was.  Ik vind het ook erg dat een kind niet naar huis durft omdat het maar een 7/10 heeft, een kind zou nooit schrik mogen hebben om met mindere punten naar huis te gaan. Nee, dan vind ik dit systeem veel beter. Ik heb al nagedacht naar wat voor school ik mijn kind later ga sturen. Methodescholen zoals Steiner en Freinet kwamen al in me op, gewoon omdat dat niet prestatiegericht is. Mijn psychologe vroeg een jaar geleden wel aan mij: “denk jij echt dat je hetzelfde gaat reageren als uw vader als uw kind met een 8/10 thuis komt?” “Nee, waarschijnlijk niet”, was het enige antwoord dat ik kon geven. Zij dacht dus niet dat het om die reden nodig was dat ik mijn kind naar een methodeschool zou sturen. Ik denk er nog altijd aan om ze naar een methodeschool te sturen, omdat daar ook aandacht aan andere talenten wordt gegeven. Ik vraag me alleen af of kinderen dan wel goed worden voorbereid om de maatschappij…

Maar wie of wat is de maatschappij eigenlijk? Onze samenleving ja, en die is ook heel prestatiegericht. We moeten succes hebben, niet alleen op het werk, ook in onze privé: we moeten de perfecte job hebben en daar succesvol in zijn, maar we moeten ook de perfecte partner hebben, de perfecte kinderen, we moeten grandioze hobby’s hebben en we blinken er best nog in uit ook. Het is Dirk de Wachter dat zegt dat we ons ook allemaal eens langs onze gewone kant moeten laten zien e ik geef hem gelijk. Ik moet niet op reis gaan bijvoorbeeld en als ik op reis ga, ben ik blij met een caravan aan zee. Ik moet niet in een driesterrenhotel op Bali liggen. Dat is misschien gewoon ja, die caravan aan zee, maar is het daarom minder goed? Ik vind van niet.

Ik ben ervan overtuigd dat de sleutel tot een gelukkig leven in het gewone dagdagelijkse leven ligt. Ja, ik geniet ervan als ik ’s avonds in mijn zetel zit met mijn katten naast mij, met een tasje thee. Daar zie je mensen echter weinig van posten op internet, nee, het moet allemaal spectaculair zijn: tentoonstelling hier, expo daar, ’s avond op restaurant en daarna nog naar één of andere 30+-fuif met vriendinnen. Gewoon thuis zitten, dat mag precies niet.

Gewonigheid gaat ook over niet perfect en onvolmaaktheid. Nee, ik zie er niet uit als de madammen in de boekskes, ik woon niet in een kast van huis en heb maar een simpel auto’ke. Ik blijf wel dromen. Ik heb mooie dromen, zo zou ik nog altijd schrijfster willen worden, iemand zoals J.K. Rowling, ze is mijn voorbeeld, omdat ze helemaal niets had, van de bijstand leefde en opklom met haar schijven tot één van de grootste schrijfsters die er is. Ik hou er ook van om te dromen dat ik een zoontje en een dochter heb: Rune en Fleur, over  hoe ze er zouden uitzien en vooral wat ze leuk zouden vinden. Mijn kinderen gaan echter hun eigen leven leiden, dat weet ik. Misschien hebben ze niets met mijn waarden en normen en worden ze helemaal iets anders dan wat ik wens.  Dat zal ik erg vinden, maar misschien ook niet, want ik besef dat ik het leven niet kan “maken”, ik kan mijn kinderen niet “maken” tot wie ze uitgroeien, ik kan ze wel waarden en normen meegeven, maar ik kan alleen hopen dat ze die ook zullen nastreven.

Het schijnt dat veel mensen ongelukkig worden als ze facebook bekijken, mensen posten er bijna alleen de leuke dingen: ik ben naar dat feestje geweest, ze posten perfecte foto’s van hun perfecte kinderen. Bijna niemand zal er opzetten dat zijn of haar kind net weer zijn of haar eten heeft uitgespuwd. Bijna niemand zal er opzetten dat hij of zij gewoon een rotdag heeft. En toch hebben we die allemaal. Facebook is in dat opzicht een weerspiegeling van onze maatschappij. Alles moet goed zijn, alles moet succesvol zijn, alles moet volmaakt zijn.

Ook ik ben ooit in die val getrapt, jaren geleden, toen ik nog studeerde en ik werd er doodongelukkig van. Maar er zijn nu eenmaal dingen die niet lukken en die we niet kunnen. Tuurlijk: ik werd ook zo opgevoed: presteren, presteren, presteren… het heeft me letterlijk kapot gemaakt toen. Nee, ik heb bijgeleerd.

Ik streef niet meer naar nog en meer en beter. Nee, ik heb aandacht voor de mooie dingen die gewoon om de hoek komen kijken. Ik hou ervan om op een zondag gewoon in de zetel een boek te lezen met een slordige training aan, ik hou van mijn speculaasje bij de koffie en ik geniet ervan als ik in het park wat ga wandelen. Het gewone leven kan best mooi zijn en bijgevolg is het ook genoeg.

Het toeval van het lot, het zoeken zonder te vinden, oog hebben voor het kleine en openstaan voor de dingen die er op je pad komen: juist daarin schuilt de schoonheid van het bestaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s