In relatie met mezelf!

Ik ben niet op zoek, helemaal niet op zoek. Sommige mensen zijn echt zoekende, zoekende naar een partner. Ik heb dat niet, al voel ik me vaak nog de vriendin van Gui. Wij hadden maar kort een relatie toen hij stierf, een relatie waar maar een paar mensen iets van af wisten, ook al hadden er blijkbaar veel mensen wel een idee aan de manier hoe wij gewoon op facebook met elkaar om gingen. Ja, ik voel me nog zijn vriendin, ook al is hij ondertussen 14 maanden dood. Misschien blijf ik wel voor altijd zijn vriendin en hij mijn vriend. Soms denk ik dat, als ik een andere man tegen kom, hij me gaat moeten delen met Gui. Ik heb geen flauw idee hoe dat in zijn werk gaat, het is niet dat Gui er nog tastbaar is, verder dan een foto op mijn kast reikt het niet meer, althans voor de buitenwereld. Voor mij is hij nog steeds aanwezig, niet aanwezig in die zin dat ik er bij kan uithuilen of samen mee kan lachen, wel in die zin dat hij voor mij mijn vriend blijft. Dus wie ik ook tegen kom, hij gaat Gui er moeten bijnemen.

Maar eigenlijk heb ik niet echt de behoefte aan een andere partner momenteel, het is niet dat ik het uitsluit. Wat komt, komt; wat niet komt, komt niet. Tuurlijk mis ik wel eens iemand, als ik zie dat koppels bijna nooit moeten zoeken naar gezelschap om ergens naartoe te gaan, ze hebben elkaar immers of als ik ’s avonds thuiskom en ik wil mijn verhaal kwijt. Dat mis ik, maar ik mis bv geen seks, dus ik zou even goed kunnen samen wonen met een vriendin. Mensen vragen dat soms, of ik ook geen behoeftes heb op dat vlak en dan vind ik toch steeds dat seks serieus overroepen is. Het is voor mij echt niet het belangrijkste en ik denk niet dat het dat ooit zal zijn. Ik vind dat een partnerrelaties meer moet steunen op wederzijds respect en op vertrouwen, veel meer dan op seks. Ik mis dat dus in het geheel niet. Al lijkt het mij dan weer wel veel leuker om niet te moeten koken voor mij alleen. Daar hebben mensen wel problemen mee als ze alleen zijn, dat hoor ik ook in mijn omgeving. De meeste singles koken niet voor zichzelf, een opwarmmaaltijd en het is klaar. Ik probeer wel te koken, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik me ook af en toe laat verleiden tot een potje in de microgolfoven te schuiven.

Het is ook zo dat, als je gekookt hebt, je het alleen moet eten. Ik zet dan meestal de tv op, mijn avondeten eet ik vaak in het gezelschap van Ben Crabbé en zijn kandidaten en/of Martine Tanghe. Volgens een collega mis je dan niet echt een partner, maar wel vriendschap. En dat vind ik dan weer net niet, met mijn vrienden eet ik thuis niet, met een partner wel. Tuurlijk heb ik al wel eens bij vrienden gegeten, maar het is niet standaard, met een partner eet je doorgaans samen. En daarbij vertel je over je dag, over wat je op het werk hebt gedaan, over gezamenlijke plannen het komende weekend. Ja, dat mis ik het meest. Wat ik ook kan missen is eens een opmerking maken t.o.v. iemand, een opmerking over wat je op tv ziet bijvoorbeeld. Nu zeg ik dat ook, maar het niet dat iemand dan reageert. Mijn katten zullen me hoogstens even aankijken.

Dat maakt dat je dan graag op het werk blijft hangen na de uren, daar heb je immers gezelschap. Of dat je met de collega’s nog iets gaat drinken. Thuis wacht er immers niemand en zit je maar alleen. Al kan ik er best van genieten om thuis te zitten. Ik ben niet zo iemand die constant van huis moet zijn, ik zit wel eens graag thuis. Met een boek in de zetel of zo. Rustig op mezelf. Ik heb wel me-time nodig, altijd gehad, ook toen ik samenwoonde, in ons eerste appartement had ik mijn eigen atelier, ik schilderde en tekende daar. Mijn ex liet me gerust als ik daar zat, dat was mijn kot. Ik kroop er ook als ik niet schilderde, als ik alleen wilde zijn, of ik ging op ons terras zitten met een sigaret en kon daar dan een uur blijven. Mijn ex begreep dat, denk ik toch. Ik had die me-time nodig, een tijd waarin ik de dingen op een rij kon zetten, helemaal alleen kon zijn met mijn gedachten en dat is ook iets dat een partner moet respecteren. Ik liet bewust mijn ex vroeger altijd voor mij gaan salpen op ons volgende appartement waar ik geen atelier of een terras meer had (het was veel kleiner), zodat ik nog een uur of zo alleen kon zijn voor het slapen gaan. Ik geniet daar van, en ik merk dat ik het voor het slapen gaan ook nodig heb. Als ik ergens moet blijven slapen of iemand blijft hier slapen ben ik vaak opgefokt. Er is dan zo’n onbeschreven regel, die ik overigens niet begrijp, dat je dan samen moet gaan slapen of zo. Ik heb daar een hekel aan, ik heb voor het slapen gaan minstens een uur me-time nodig. Ik ben dus ook niet voor seks voor het slapen gaan… oeps, sorry toekomstige partner…

Ja, ik mis soms een partner, maar ik ben er niet naar op zoek. Ik mis een partner dan niet voor de seksuele noden, maar wel voor die van gezelschap en voor het delen in verdriet en vreugde. Als ik morgen iemand tegen komen, zal ik blij zijn. Als ik de komende 10 jaar niemand tegen komen, ga ik me daar ook niet druk in maken. Ik treed nu enorm in relatie met mezelf, veel meer dan dat koppels dat doen!

One thought on “In relatie met mezelf!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s